กลับมาแล้วขอรับ ตามแรงกดดันของคุณครูบี  ช่วงนี้ชีวิตไอ้ยุ้ยค่อนข้างยุ่ง เนื่องจากต้องไปดูแลธุรกิจพันแปดร้อยบาทถ้วนของท่านอา ในขณะที่คุณเธอไปใช้ชีวิตเฮฮาตามประสาผู้หญิงวัยทองที่เมืองมะกันโน่นกะเพื่อนสาว(ใหญ่) ของเธอ

หลังจากโดนใช้แรงงานไปหลายวัน งานนี้รองเท้า พูม่า ที่อยากด๊ายยยย อยากได้ กลับไม่ได้ซะนี่ อกหักดังเป๊าะเรย (อยากได้รองเท้า T-T เศร้าใจ๋) ได้มาเป็นกระเป๋า Coach ลดราคา น้ำหอมจิ๋ว เสื้อ Abercombie แปรสีฟันไฟฟ้า ตามด้วยสะตอเบอรี่ลูกเท่ากำมือ กะเชอรี่ที่คุณเธอปีนป่ายเก็บเอาในสวน ช็อคโกแลต และอื่น ๆ อีกมากมาย....ยังเศร้าอยู่ดี ท่านอาบอกว่า ไปโน่น เห็นแต่ ไนกี้ ... ก็มันมีแย้วอ่ะ อยากได้พูม่า  ช่างเหอะ เรื่องมันผ่านมาแล้วผ่านไป (แต่ตัดใจมะลงอยู่ดี)

แต่เรื่องที่ทำให้กุ้มอ๊ก กุ้มใจ๋ เก๊าะคงหนีไม่พ้นเรื่องเอกสารไปเรียนต่อ ติดต่อไปทั้งที่ เยอรมัน ทั้งมหาลัยเราในไทย ว่าทำไมยังบ่ได้เอกสารเลยว๊า ส่งไปเดือนนึงแล้วนะฟร้อย!!! หงุดหงิด จิตหลุดอยู่สองอาทิตย์ งานนี้คนโดนหางเลขเต็ม ๆ ก็ พ่อมะเหนี่ยว สุดที่เลิฟ ล่าสุดวันนี้ทางเยอรมันบอกว่า เพิ่งจะได้รับเอกสารของหมู่เฮา....โซเซ็ง

เรื่องสุดท้าย บู้ล้างผลาญ ฉาก action มันหยดติ๋ง เก๊าะหนีไม่พ้นสงครามระหว่างไอ้ยุ้ยกะน้องยุง  ไอ้เราก็นั่งพุทโธ ธัมโม สังโฆ นังยุงตัวเมียทั้งหลายบินกันหึ่ง อย่างกะตอมขี้หมา (อาบน้ำแล้วนะฟ้อย) คือบินบนหัว เราก็ยังพอจะทำใจ ป่อยมัน ป่อยมัน ป่อยมันปายยยยย อยู่นาน อีพวกนี้เล่นบินข้างหูเลย

หวี่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ หึ่งๆๆๆๆๆๆๆๆ

ตบ "แปะ"  ไม่โดน

"แปะ แปะ แปะ"  ไม่โดน

"แปะ แปะ แปะ" โว๊ยยยย ทนไม่ไหวแล้ว งานนี้ตายเป็นตาย

ไอ้ยุ้ยสวมวิญญาณภาราดอน หยิบไม้เทนนิสตียุงมาวาดวงสวิง "เปรี้ยะๆๆๆๆ"

หึหึ .... ไอ้ยุ้ยแสยะยิ้มมุมปากอย่างซาดิสม์  วาดลีลาหวดอย่างเหนือชั้น พร้อมหัวเราะสะใจทุกครั้งเมื่อได้ยินเสียงยุงกระทบลวดไฟ  .. แต่ยุงพวกนี้มันเรียนรู้ไว้นะท่าน  ซักพักมันเริ่มหาย และหายากขึ้น

ไอ้ยุ้ยเลยใช้แผนกลลวง 2 ปิดไฟ ล่อให้ยุงบิน

30 วินาทีหลังจากนั้น มันมาอีกแล้ว

"ตายซะเถอะเมิง...อย่าอยู่เลย"

ไอ้ยุ้ยคำรามอย่างผยองพองตัว และสวม paradon spirit วาดลีลาหวดยุงอย่างหาใครเทียมทาน เป็นอย่างนี้อยู่ร่ำไป ประมาณ 15 นาที ... แหม ได้ออกกำลังกายแบบนี้ มันสะใจจิงหนอ

- จอ โอะ บอ-

ปล. ไปสิงคโปร์หลายวันนะขอรับ กลับมาจะรีบไปเยี่ยมทุกคน ^o^