สวัสดีพี่ป้าน้าอา

ไอ้ยุ้ยกลับมาแล้วขอรับ แต่พักนี้ไม่มีเวลาอัพบล็อคเลย เนื่องจากต้องเดินเรื่องวีซ่า นี่อีกเด๋วก็ต้องบินไปดูใจสุดที่รักที่สิงคโปร์อีกสี่ซ๊าห้าวัน...เหนื่อยพ่ะย่ะค่ะ

เคยรู้สึกว่าเหงา..ไม่มีใครที่จะซบไหล่ไม๊คะ?

ไม่ใช่ว่าสุดที่รักไอ้ยุ้ยอยู่ไกล ไม่ได้ซบไหล่แล้วเกิดอาการเปลี่ยวหรอกนะ เพียงแต่ว่าบางครั้ง คนเราต้องการอะไรที่มากกว่านั้น  ทุกวันนี้...เรากลายเป็นที่พักใจให้เค้าเวลาที่เค้าตอ้งการกำลังใจอย่างแรงในการสู้ชีวิต และสร้างหลักสร้างฐานสำหรับครอบครัว

แต่เวลาที่เราต้องการใครซักคน...พูดบางคำที่อยากฟังให้เราสบายใจ...เค้ากลับทำไม่ได้

เคยคิดเหมือนกันว่า....คนนี้จะใช่ไม๊นะ เค้าดีกับเราทุกอย่าง ข้อเสียก็มี อย่างที่บอกไว้ข้างบน กับอีกข้อ คือเค้าต้องการให้เราทำตัวแก่ ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ตลอดเวลา ทั้งๆ ที่เราก็ไม่ได้ต้องการสิ่งนั้นเลยให้ตายเหอะโรบิ้น  รสนิยมที่แตกต่างในเรื่องการแต่งตัวของเรากะของเค้านี่...มันก็เป็นเรื่องได้เหมือนกัน

เวลานี้...ดูเหมือนการต้องอยู่ห่างกันมันใกล้เข้ามาแล้ว ถ้าวีซ่าผ่าน หมายความว่า อีกแค่เดือนเดียวที่จะได้ใช้ชีวิตปกติ  เกือบหกเดือนแล้วที่คบกันมา แต่กลับรู้สึกว่า ความสัมพันธ์ไม่แข็งแรงขึ้นเลย  ทำยังไงดีนะ 

เพลียใจซะแล้ว..แรงใจเริ่มตก  น้อง ๆ ขอ M100 ขวด เห็นเค้าบอกว่า แรงใจไม่มีวันหมด ฮะ ฮะ ฮะ