ก่อนอื่นขอกล่าวคำว่า

............สวัดดีครับ……….

..........เพื่อน  น้อง พี่  ป้า  น้า  อา  ลุง  ยาย …….

ซึ่งหายหน้าหายตาไปเกือบหนึ่งอาทิตย์

แต่ก็ไม่เคยลืมเพื่อนบ้านทุกคนนะครับ

ซึ่งหนึ่งอาทิตย์ที่หายไปคือที่โรงเรียนมีการจัดทำแผนกลยุทธ์ของโรงเรียนครับ

และการเตรียมงานให้สำหรับนักเรียนที่จะเข้าประกวดงาน ศิลปะหัตกรรมนักเรียน

ของศูนย์..สบเมยวิทยาคมครับ.....

และโรงเรียนบ้านแม่ทะลุโรงเรียนพี่

กับโรงเรียนแม่เกาะวิทยาโรงเรียนน้อง

โรงเรียนเรียนรวมช่วงชั้น

ก็ส่งนักเรียนเข้าร่วมประกวดหลายรายการครับ

กลับมาพบกับ    ภู่กันดอย   ในครั้งนี้

คงเหมือนทุกครั้งที่นำเสนอครับ

วันนี้มีข้อคิดในการ.........มองชีวิตมาฝากครับ

ซึ่งข้อมูลต้องขอขอบคุณ 

คุณอากาลิโกครับ ( เขาไม่อยากบอกชื่อจริงครับ )ที่ให้ข้อมูลนะครับ

เรื่อง มีอยู่ว่า..........กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว (เล่าเหมือนนิทานเลยนะครับ )

ต่อเลยครับ   .....ในวันที่เงียบเหงาของชีวิตของผู้ชายคนหนึ่ง ชายหนุ่มเดินบนหาดทรายขาว… พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน… ท้องฟ้าสีคราม เมฆขาวม่วงอ่อนป้ายยาวจากขอบฟ้าฟากหนึ่ง…ไปสุดที่ขอบฟ้าอีกฟากหนึ่ง… ฟองคลื่นซัดเข้าหาฝั่งแผ่วเบา…ระลอกแล้วระลอกเล่า… เลยเข้ามาที่ชายหาด นกกระยางสีขาวตัวเล็กยืนสงบนิ่ง… ใกล้กับน้ำทะเลที่โค้งเว้าวาดเข้ามาค้างอยู่บนผืนทราย…  (ทั้งหมดนี้พู่กันดอยยังไม่เคยไปเลยครับ.....คำเปรียบเทียบ  )
ชายหนุ่มนั่งมองท้องฟ้า ดวงอาทิตย์ หาดทราย น้ำทะเล และนกกระยางอยู่จนแสงแดดอ่อนลง…อ่อนลง… แล้วเขาหยิบเปลือกหอยใกล้มือ… ลากลายเส้น…สิ่งที่เขาเห็นบนพื้นทราย… เขาเพลิดเพลินกับภาพที่เขาวาดอยู่พักใหญ่…

ฉับพลัน!…เขารู้สึกแปลกๆในหัวใจของเขา… แล้วเขาก็เขียนบนพื้นทรายใกล้ภาพที่เขาวาดไว้ว่า…. "เราไม่ทอดทิ้งเธอ อย่ากลัวเลย… จงอดทน และวางใจ…"

เขารู้สึกอบอุ่นกับคำที่เกิดขึ้นในหัวใจของเขา… และเขารู้ว่า… คำกล่าวนี้เป็นจริงเสมอ… ในวันเวลาแห่งชีวิตของเขา… โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่เขาประสบกับความทุกข์…ความยากลำบาก… และวันที่เงียบเหงาอย่างเช่นในขณะนี้…

…ผู้คนจำนวนไม่น้อยที่ผมพบ มักถามผมถึงช่วงเวลาแห่งความเงียบสงบทางจิตใจ… โดยเฉพาะคนหนุ่มสาวที่กำลังทำงานอย่างหนัก จนไม่มีเวลาได้พักผ่อน พอถึงวันหยุดก็เหนื่อยล้า กินๆ นอนๆ พบเพื่อน เที่ยว จับจ่ายใช้สอย…

แล้วชีวิตก็วนเวียนเข้าสู่วัฏจักรเดิมต่อไปอย่างไม่มีวันสิ้นสุด… พวกเขานับวัน…รอวันหยุด วันพักร้อนประจำปี… เพื่อจะได้พักผ่อน จะได้เที่ยวได้ยาวขึ้น…

…ผู้คนไม่ได้ต้องการเวลาสำหรับพักกายเท่านั้น… แต่ต้องการเวลาสำหรับพักใจด้วย… เหมือนกับชายหนุ่มที่ชายหาดคนนั้น… พวกเขาต้องการเวลาที่จะ "อยู่อย่างเงียบๆ" กับตนเอง กับธรรมชาติ และกับสิ่งสูงสุดที่เขานับถือ…หรือกับคนที่เขารักและอยากจะพาไปแต่คงเป็นแค่สิ่งที่จะคิดได้

ไม่ว่าพวกเขาจะนับถือศาสนาใดหรือไม่นับถือศาสนาใดๆเลยก็ตาม… พวกเขาต้องการเวลาที่จะทบทวน…ไตร่ตรอง...ค้นหาความหมายของชีวิต เพื่อจะกลับมาใช้ชีวิตที่แตกต่างไปจากเดิม… แม้ว่าจะเข้าสู่วัฏจักรเดิมก็ตาม

ชายหนุ่มค้นพบว่า เขาไม่เคยถูกทอดทิ้งเลย โดยเฉพาะในช่วง 3-4 ปีที่ผ่านมานี้ เขาได้พบกับคนที่เขารัก ได้แบ่งปันเรื่องราวชีวิตแก่กันและกัน… ได้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน....คนในครอบครัวของเขาที่เคยมีปัญหาก็พบกับสิ่งที่ดีขึ้น... การงานของเขาก็เป็นไปในทางที่ดีขึ้น…ทั้งกับหัวหน้า เพื่อนร่วมงาน และลูกน้อง…

(ส่วนพู่กันดอยยังไม่มีลูกน้องครับ......มีแต่เด็ก ๆ   ครับ  )

นอกนั้นเขายังเห็นนิสัยที่เขาต้องการปรับปรุง เพื่อเขาจะไม่ทำให้คนรอบข้างมีความทุกข์ ในทางตรงข้าม…เขาจะลดทุกข์และเพิ่มสุขให้กับผู้คนรอบข้างได้มากยิ่งขึ้น…

ที่สำคัญคือ เขาเกิดความมั่นใจในชีวิต… มั่นใจในความเมตตากรุณาที่มนุษย์เราพึงมีต่อกันและกัน… รวมไปถึงต่อสรรพสิ่งต่างๆด้วย…

ช่วงเวลาเงียบๆ ทบทวนชีวิตของตนเอง ฟังเสียงจากภายในใจ และการมีโอกาสแบ่งปันเรื่องราวชีวิตกับผู้คนรอบข้างนี้เอง… ทำให้เราสัมผัสถึงความสวยงามที่อยู่ภายใน ความงดงามที่มีอยู่ในทุกช่วงขณะของชีวิต…และเบิกบานขึ้น…

จนที่สุดก็ค่อยๆก้าวพ้นจากตนเอง ออกไปสู่ผู้อื่น… อยากให้เกิดความสวยงามนี้กับคนที่เราอยู่ด้วย… กับคนที่เราพานพบ… กับธรรมชาติ… กับโลกของเรา… ฟังดูมันแปลกๆ… แต่ใจเรากลับรู้ว่า… สิ่งนี้เป็นเรื่องจริง….

"เพียงแต่ท่านนั่งลงในที่ๆท่านรู้สึกสบายๆสัก 15-20นาที… ค่อยๆทบทวนสิ่งดีๆที่เกิดขึ้นในชีวิตของท่าน… รวมทั้งสิ่งร้ายที่กลายเป็นสิ่งดีด้วย… อาจเป็นวันหนึ่งที่ผ่านมา… เดือนหนึ่ง… ปีหนึ่ง หรือ 2-3 ปีที่ผ่านมา… หรือตั้งแต่ท่านเกิดมา… แล้วเขียนรายการสิ่งดีๆนี้ไว้ …ด้วยช่วงเวลาสั้นๆนี้… ท่านจะพบอัศจรรย์มากมายในชีวิตของท่านเอง…"


"…และถ้าท่านมีโอกาสเล่าสิ่งดีๆที่ท่านได้รับนี้กับเพื่อนหรือคนที่ท่านสนิทด้วย… ทั้งท่านและเขาอาจจะพบกับพลังของความรักอันยิ่งใหญ่… ผ่านทางเรื่องราวเหล่านั้นก็เป็นได้…"

ความสุข เริ่มต้นมาจากหัวใจ...

เล่าโดย  อะกาลิโก   เพิ่มเติมข้อคิดโดย  พู่กันดอย

แล้ววันนี้หละ...........ทุกคนกำลังมองหาอะไรในชีวิต

ทุกคนมีเป้าหมายในชีวิตที่แตกต่างกัน.................แต่การที่คนคนหนึ่ง

พบกับเรื่องราวที่ดี.และไม่ดี......ไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องล้ม....

แต่การกลับมาทบทวนตัวเองนั้นคือสิ่งที่เราทุกคน...................หาได้มีไม่ในสังคมปัจจุบัน

การให้เวลากับตัวเองนั้น...............การทบทวนกับตัวเองนั้นแค่ 5 – 10 นาทีนั้น

จะทำให้เราเห็นหลาย ๆ อย่างที่ผ่านมามากมาย

เขาเปรียบเสมือนการเปิดลิ้นชักของกาลเวลาที่ผ่านมา

เพราะลิ้นชักนี้...........บางคนเก็บเรื่องราวไว้มากมาย

บางคนทำไมต้องต้องร้องให้..............เมื่อเปิดลิ้นชัก

ทำไมบางคนถึงยิ้ม..................เมื่อเปิดลิ้นชัก

ทำไมบางคนถึงดีใจ........ตื่นเต้น......ชอบใจ....และ....เสียใจ.......เศร้าใจ........หละ

การมองอดีตนั้น........หาได้เป็นคนจมกับอดีตไม่

แต่อดีตนั้น...........คือการทบทวน

คือความทรงจำ

คือกาลเวลาที่เก็บเรื่องราวต่าง ๆ  ไว้

คือ.......การประสบการณ์ที่ผ่านมาเพื่อนำมาหาและแก้ไข ....ข้อผิดพลาด....ของชีวิต

เพื่อการดำเนินชีวิตต่อ..............ไป

โดย.....................พู่กันดอย

เพื่อไม่เป็นการเสียเวลานะครับ

วันนี้  พู่กันดอยก็มีกิจกรรมกการไปประกวดในงานศิลปะหัตกรรม

สถานที่   ณ   โรงเรียนสบเมยวิทยาคม  ครับ

ซึ่งโรงเรียนขนาดเล็กที่เป็นพีเป็นน้องกันก็ไปร่วมกิจกรรมเช่นกันครับ

นักเรียนที่ร่วมกิจกรรคือ  ....ก่อนประถมศึกษา  ( อนุบาล ครับ )  

และระดับชั้นประถมศึกษาที่ 1  -  6  ครับ

ซึ่งวัตถุประสงค์หลักเป็นผลงานนักเรียนของแต่ละโรงเรียน

รวมถึงเป็นการสืบสานศิลปวัฒนธรรมของตนเองไว้ด้วยครับครับ

และยังเป็นการสร้างความสามัคคีของโรงเรียนเล็ก ๆ ของหลาย ๆ โรงเรียนที่มาพบปะ กันครับ