ก่อนอื่น…เป็นธรรมเนียม.....ของภู่คนดอย....(ครูบนดอยแม่ฮ่องสอน)..ครับ

ขอกล่าวคำว่า

............สวัดดี………อย่างเป็นทางการ......ครับ.............

..........เพื่อน  น้อง พี่  ป้า  น้า  อา  คุณลุง  คุณยาย   คุณพ่อ  คุณแม่  คุณครู  อาจารย์ ……

และทุกท่านที่เข้ามารับชมครับ

ตอนนี้เวลา 23.34 ของวันที่  13  ตุลาคม 51

ครับขณะที่เขียนบทความนี้ขึ้น

ช่วงนี้เป็นช่วงปิดภาคเรียนของนักเรียน

ทั้งพี่ประถมศึกษาและน้องอนุบาลนะครับ

ทั้งในเมืองและบนดอยก็เช่นเดียวกันนะครับ

แต่อย่างที่ว่านะครับ

ความสุขของการปิดภาคเรียนนั้นเด็กเขารอคอย...ว่าเมื่อไหร่จะปิดภาคเรียน

เพื่อที่จะได้ไปเที้ยวกับคุณพ่อคุณแม่

แตกับคุณครูซิครับ....คิดถึงเด็ก ๆ ว่าเมื่อไหร่จะเปิดภาคเรียนซักทีนะ

คือทุกเช้า..ตื่นนอนขึ้นมาก็จะได้ยินเสียงเด็ก ๆ มาโรงเรียน

แต่ในวันปิดภาคเรียนไม่มีเสียงเด็กตัวน้อย ๆ แล้วคิดถึงครับ

นะครับ...บางคนอาจจะมีคำถามว่าทำไม..ภู่กันดอยไม่กลับบ้านหรอครับ..

คำตอบครับ.....คือเป็นคนแม่ฮ่องสอนครับ...ทุกที่ของแม่ฮ่องสอน...

คือบ้านครับ.....อีกเหตุผลคืออยู่เวรรักษาความปลอกภัยครับ

ถึงวันที่ 18 ตุลาคม 51 ครับแต่ยังไงก็คงต้องกลับ

ไปหาคุณพ่อคุณแม่หละครับสัก 1 อาทิตย์ หละครับ

กลับมาคราวนี้จากปัญหาของบ้านเมืองนั้น

ยังหาข้อยุติไม่ได้นั้น.....

ยังไงพู่กันดอยเองก็พูดอะไรไม่ได้มากครับ

คือทุกคนย่อมมีสิทธ์มีเสียงเท่าเทียมกัน

ก็ได้แต่หวังว่า

เมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว.......คนไทยจะรักกันนะครับ

กลับมาถึงเรื่องของเจ้าตัวน้อยของเรา

ชาว oknation  ที่ทางพู่กันดอยได้นำเสนอมาตลอดเวลา

นะครับ.....ตลอดเวลาที่ผ่านมา

มีหลายเรื่องเกิดขึ้นกับพู่กันดอย

ทั้งเรื่องดี เราก็ชื่นชม  เรื่องไม่ดีเราก็ช่วยกันแก้ไข

ได้พบสิ่งที่ดี่  ๆ ที่จะลืมไม่ได้เลย

จะขอกล่าวเลยนะครับอาจจะเป็นภาษาพูดไม่เป็นทางการ

ต้องขออภัยด้วยนะครับ

พู่กันดอยเริ่มเข้ามาเป็นชาว oknation 

และได้พบกับ

..........เพื่อน  น้อง พี่  ป้า  น้า  อา  คุณลุง  คุณยาย   คุณพ่อ  คุณแม่  คุณครู  อาจารย์ ……

นั้นยามมีปัญหา..ทุกคนไม่เคยทิ้งกันเลยครับ

ผมคิดว่าเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมากเลยครับ

ถึงพู่กันดอยเป็นครูบนดอยนั้น

แต่พู่กันดอยก็คิดว่ามีญาติอยู่ในเมือง

คือ

..........เพื่อน  น้อง พี่  ป้า  น้า  อา  คุณลุง  คุณยาย   คุณพ่อ  คุณแม่  คุณครู  อาจารย์ ……

ขอบพระคุณมากเลยนะครับ

นั้นต้องขอขอบพระคุณ

คุณครูสบเมบ และท่านธงดำ ครับ

ที่ได้นำพู่กันดอยเข้ามาสู่ดินแดนแห่งความคิดและความจริง

ขององค์ความรู้…….ขอขอบพระคุณทั้งสองท่านครับ

และพู่กันดอยก็ยังได้คอยแนะนำเพื่อนครูดอยที่ยังขาดแคลนปัจจัย

เช่นเดียวกันเขียนบล็อกขึ้นมา..โดยบอกกับเพื่อนครูว่า

เวลาเขียนบล็อกนั้นอย่าไปนึกถึงตัวเอง....แต่ให้นึกถึงตัวเด็กนักเรียนให้มาก ๆ

และให้นึกว่าเราเป็น......สื่อกลาง...ให้กับเจ้าเด็กน้อยบนขุนเขา

เป็นเส้น.......ความสัมพันธ์....ระหว่างความห่วงใย

ของผู้ที่ต้องการให้ความช่วยเหลือ.....กับเด็กนักเรียน

แล้วเราจะมีความสุขที่ได้ทำ...(เช่นเดียวกับพู่กันดอยครับ)

ส่วนมากครูในแม่ฮ่องสอนนะครับ

ส่วนมากจะเป็นครูทางจังหวัดอื่นครับ

ครูในพื้นที่จะมีน้อยมากครับ

และผมเองก็ขอขอบคุณคุณครูทุกคนที่ดูแลช่วยเหลือเด็กแม่ฮ่องสอนมากครับ

ขอบพระคุณคุณครูทุกคนครับ

พูดถึงเรื่องเด็ก ๆ ครับ

ช่วงนี้ปิดภาคเรียนครับ

ส่วนทางโรงเรียนบนดอยก็คงปิดภาคเรียนทุกโรงเรียนแล้วหละครับ

เจ้าเด็กน้อยตื่นมาก็คงตื่นมาแล้วคงจะได้อยู่ในอ้อมอกของ

คุณพ่อคุณแม่เต็มที่นะครับ

แต่ก็คงแตต่างจากเด็กน้อยในเมืองนะครับ

เพราะเด็กบนดอยส่วนมากตื่นมาแล้วจะต้องไปไร่ครับ

เดินเป็นแถวตามพ่อกับแม่ไปไร่...กันหละครับ

คงไม่มีโอกาสไปเล่นม้าหมุน........เกม..ตามห้างหรอกนะครับ

เพราะสังคมที่แตกต่างกันหละครับ

ไม่โทษใครหรอกครับ

ชีวิตเราเกิดมาก็ต้องดำเนินต่อไปตามบทบาทและหน้าที่ใช่ไหมครับ

กล่างถึงเด็กบนดอยครับ

ผมจะเห็นทุกเช้าครับ

เพราะยังไม่กลับบ้านครับ....เจ้าเด็กน้อยจะถือหนังสติก

กับเพื่อน  4 – 5 คนครับ...โตมาหน่อยบางคนก็ไปตกปลา......

หาอาหารมาให้ครอบครัวกันครับ........อย่างที่ว่ากันหละครับ

ส่วนมากวัตถุประสงค์หลัก จะเป็นความสนุกมากกว่าครับ

(พู่กันดอยก็ไปด้วยครับ....ถ้าว่างมครับ.....แล้วจะนำรูปมาให้ชมนะครับ)

สำหรับในวันปิดภาคเรียน

นี้ครับ  พู่กันดอยเองก็ยังทำงานเพื่อเด็กอยู่ทุกวันครับ

คือโครงการนี้ได้ทำมานานแล้วครับ

แต่ยังไม่เอาจริงเอาจังเราอาจจะเป็นพวงกับหลาย ๆ อย่างครับ

แล้วจะเล่าให้ฟังครับ

โครงการนี้คือ

สานฝัน...คอมพิวเตอร์มือสอง...ให้น้องบนดอยครับ

สำหรับพู่กันดอยเองนะครับทำโครงการได้ครับ

แต่ดูแล้วเป็นทางการไปหน่อยครับ

ดูแล้วใคร ๆ ก็ทำได้ครับ.........แต่สำหรับพู่กันดอยจะมีข้อที่แตกต่างครับ

คือ..วัตถุประสงค์ต้องออกมาจากใจมากกว่าครับ

เรื่องมีอยู่ว่าเมื่อเข้ามบรรจุเป็นครูพู่กันดอยก็คิดว่าเด็กทุกคน

ต้องได้เรียนคอมพิวเตอร์ครับ

ที่โรงเรียนมีคอมพิวเตอร์ครับ..แต่เป็นคอมพิวเตอร์เก่า ๆ ครับ

แทบจะซ่อมไม่ได้ครับ.....ภู่กันดอยจบเอกอนุบาลมาครับ

แต่มีความสนใจในคอมพิวเตอร์ครับแต่ไม่ถึงกับเก่งมากมายครับพอได้ครับ

และเห็นแล้วนึกถึงตัวเองว่าตอนเป็นเด็กไม่ได้เรียนคอมเลย

แต่ปัจจุบันเด็กเหล่านี้ต้องได้เรียนถึงไม่มากก็น้อย...เท่าที่ครูคนนี้จะหามาให้ได้

เพราะปัจจุบันโลกของเทคโนโลยีก้าวไปไกลมากครับ

ถ้าปิดกั้นเด็กเหล่านี้ก็จะไม่ได้เรียน...ไม่มีความรู้ครับไม่รู้จัก..ไม่มีความรู้

แต่อย่างน้อยเมื่อเขาโตขึ้น...เขาก็ยังได้รับรู้ว่าตอนเขาเป็นเด็ก

ครั้งหนึ่งนั้น...เราได้เรียน....คอมพิวเตอร์...ที่คุณครูของเราเคยสอน

และเด็กก็จะขอบคุณคุณครูและผู้ใจบุญที่ทำให้เขามีวันนี้

เหมือนกับพู่กันดอย...ที่มีทุกวันนี้ได้

ถึงจะมีคอมแต่ปัญหาก็ตามมาครับคือคอมเก่าและบางเครื่องก็ใช้งานไม่ได้ครับ

และเครื่องที่ใช้ได้นั้น  หนึ่งเครื่อง  ต่อ  5-6 คนครับ

เห็นแล้วลำบากมากครับ

แล้วจึงไปปรึกษาคณะครูในโรงเรียนว่าจะช่วยกันแก้ปัญหาอย่างไรดี

ทางผู้ใหญ่บางท่านก็บอกว่าต้องมีเส้นสายที่รู้จักถึงจะทำได้

แต่พู่กันดอย...พบแล้วครับปัญหา...เส้นก็ไม่มี...สายก็ไม่มี

ครูบนดอย...อยู่กับเด็กนักเรียนไม่มีเส้นสายครับ.....

ทำไงดีครับ......ก็ทำได้เท่าที่ทำได้หละครับ

เ ลยเขียนขอไปทาง  หน่วยงานต่าง ๆ   และบริษัสต่าง ๆ ผ่านเว็ปของบริษัท....ครับ

จะไปส่งเป็นโครงการก็คงไม่ถึง.....ผู้จัดการหรอกครับ

(เห็นเขาว่าต้องมีคนรู้จักครับถึงจะถึง..ไม่รู้จริงไหมครับ..

รบกวนถามผู้มีประสบการณืด้วยนะครับ)

แต่ก็อย่างว่าหละครับ

ก็ยังไม่มีวี่แววครับ

และวันนี้เองครับผมเองได้เปิดเว็ปและได้จดหมายฉบับหนึ่งครับ

จากพี่    mee mee  ครับบอกว่าจะบริจาค

คอมพิวเตอร์ 1 เครื่องแต่เป็นมือสองนำไปซ่อมแล้วใช่ได้ครับ

ทางโรงเรียนขอขอบพระคุณมากครับ

จากที่เคยหมดหวังครับ

และแล้ววยัง...รู้ว่าเรายังมี

..........เพื่อน  น้อง พี่  ป้า  น้า  อา  คุณลุง  คุณยาย   คุณพ่อ  คุณแม่  คุณครู  อาจารย์ ……

ชาว  oknation  ครับ

ที่บางท่านอาจจะช่วยเหลือได้.....หรือส่งต่อ..บอกกล่าวข่าวสารได้

เลยมีกำลังใจขึ้นสู้มาเขียนบล็อก

และบทความนี้ขึ้นมาครับ

อาจจะดึกไปหน่อยนะครับ....และหวังว่า...เสียงนี้คงจะ....ได้รับฟัง

และได้รับการพิจารณาจาก

..........เพื่อน  น้อง พี่  ป้า  น้า  อา  คุณลุง  คุณยาย