เมื่อคืนได้มีโอกาสได้หวนรำลึกถึงบุคคลท่านหนึ่ง

ซึ่งเขาคนนี้มีเสียงที่เป็นเอกลักษณ์

ไพเราะ น่าฟัง อีกทั้งเนื้อหาเพลงก็ช่างสรรสร้างขึ้นมาเสียจริงๆ

เขาคนนั้นคือ อัมรินทร์ เหลืองบริบูรณ์ หรือ โจ้ Pause

ใช่ค่ะ ฟังไม่ผิดแน่นอน

ถึงแม้ตัวของพี่โจ้จะได้จากโลกเบี้ยวๆ(ถึงใครจะบอกว่ากลมก็เถอะ)ไปแล้ว

แต่บทเพลงที่ไพเราะยังก้องกังวานอยู่ในใจคนไทยมิเสื่อมคลาย

ที่บอกว่าฉันมีโอกาสได้หวนรำลึกถึงเขาคนนี้

เพราะฉันได้ไปดูคอนเสริต์ ของบรรดาคนรักพี่โจ้มา

ที่สยามพารากอน ซึ่งเวลาเกือบสองชั่วโมงนั้น

ถือเป็นความตื้นตันใจเสียเหลือเกิน ที่เสมือนตัวเองได้มีส่วนร่วมกับคนจำนวนหลายพันคน

ที่มาชมและให้กำลังใจกับบุคคลที่เกี่ยวข้องกับพี่โจ้

บทเพลงของพี่โจ้ได้ทำหน้าที่ขับกล่อมพวกเราและในขนาดเดียวกัน

ก็ยังทำหน้าที่เป็นตัวสื่อสารให้เวลานึกย้อนไปถึงตอนที่พี่โจ้ยังมีชีวิตอยู่

น้ำตาแห่งความคิดถึงได้แอบไหลกับเพลงโปรด ที่พี่โจ้ได้เขียนไว้ให้กับคนในครอบครัว

ที่เสียชีวิตไป ซึ่งเพลงนี้แหละที่ทำให้ฉันถึงกับกลั้นอารมณ์ของความคิดถึงเจ้าของเพลงไว้ไม่อยู่

ถ้าที่นี่เปรียบเป็นที่สื่อสารระหว่างฉันกับพี่โจ้ได้จริง อยากบอกให้พี่โจ้ได้รับรู้

ว่าแฟนเพลง เพื่อนพ้อง และครอบครัวของพี่โจ้ทุกคน

ยังคงรักและคิดถึงพี่อยู่เสมอ อย่างน้อยทุกครั้งที่ได้ยินเพลงของพี่

เดินทางผ่านหู ก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่า ถ้าป่านนี้พี่โจ้ยังมีชีวิตอยู่

พี่ก็คงมีโอกาสให้พวกเราได้มีเพลงเพราะๆไว้ฟังกันอีกมากมาย

แต่ในเมื่อทุกอย่างมันได้จบและผ่านไปแล้ว

สิ่งเดียวที่พวกเราจะทำได้ก็คือ

จะไม่มีวันลืมเพลงของพี่ และสิ่งดีดีที่พี่เคยทำไว้ให้โลกใบนี้ตลอดไป

"อยากขอให้ความรู้สึกที่ฉันมี ส่งไปถึงเธอที่แสนดี ว่าชีวิตนี้

ฉันมีเธอดั่งความฝัน แล้วสักวัน......จะไปหา"