เศร้านะครับคงไม่สายไปถ้าจะเอ๋ยคำนี้......กับการพ่ายแพ้ การมาถึงปลายทางแล้วแต่ไม่สามารถคว้าถ้วยไว้ได้ เหมือนเราเดินทางมาไกลมากแต่กลับล้มลงตรงหน้าจุดหมาย มันหมดแรง ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น อยากนอนหลับแล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมา อยากให้เรื่องที่รับรู้เป็นแค่ความฝันที่ไม่สมหวัง แต่นี่คือความจริงที่ต้องทำใจยอมรับให้ได้ เราพ่ายแพ้ครับ เราไม่สามารถคว้าถ้วยใบที่หกกลับมาแอนฟิลด์ได้

แต่เชื่อเถอะครับว่า...นักเตะทุกคนทุ่มเทกันสุดชีวิตแล้ว เพียงแต่วันี้ไม่ใช่วันของเราเท่าน้นเอง การสร้างสรร กดดันคู่ต่อสู้ทำได้ดีจริง ๆ ถ้าวันนี้เราคมซักหน่อยสกอร์ในครึ่งแรกจะต้องไม่ใช่เราเป็นฝ่ายตามแน่นอน เราน่าจะขึ้นนำได้ถึงสองประตูด้วยซ้ำ แต่ก็นี่แหละครับฟุตบอล ในเมื่อเราทำไมได้ก็ย่อมทำให้อีกฝ่ายได้ใจ และสุดท้ายก่อนหมดครึ่งแรกเราก็โชคร้าย ใช้คำนี้คงไม่ผิดนัก กับการเสียประตูจากการแฉลบเปลี่ยนทาง ซึ่งสุดความสามารถที่เรน่าจะป้องกันได้ ทำให้แทคติกที่เตรียมมาต้องเปลี่ยนไป การที่ต้องดันขึ้นสูงเพื่อเอาประตูคืน ก็ทำให้เราต้องเสียประตูที่สองไปจนได้ ซึ่งก็น่าจะทำให้เกมจบลงแล้ว แต่ด้วยสปิริตของนักเตะเราทวงกลับมาได้หนึ่ง เพียงแต่เวลาทีเหลืออยู่มันน้อยเกินไปเท่านั้นเอง ถึงจะแพ้....แต่สิ่งที่เราควรภูมิใจอย่างมากก็คือ เดอะค้อปทั้งหลายทั้งมวล ที่ต่างตะโกนร้องเพลง You’ll never walk alone ให้กำลังใจนักเตะกันดังมาก ดังชนิดที่เราไม่ได้ยินเสียงเพลงหรือเสียงเชียร์ของฝ่ายที่ชนะเลยด้วยซ้ำไป

ผ่านวันนี้ไป....ก็จะเป็นเรื่องราวของสิ่งใหม่ ๆ แล้ว เชื่อเถอะครับว่าฤดูกาลหน้าเราจะกลับมาในจุดนี้อีกครั้ง กับนัดชิงชนะเลิสฟุตบอลรายการนี้ และเราจะเอาถ้วยใบที่หกเข้าสู่ตู้โชว์ให้ได้ ฤดูกาลหน้าจะต้องเป็นฤดูกาลที่ดีและพร้อมกว่านี้แน่นอน

ผมยังเชื่อว่า ความฝัน ความสำเร็จ เป็นสิ่งที่มากับทีมแห่งสปิริตนั้นคือ ลิเวอร์พูล

ขอคุณ ลิเวอร์พูลไทยแลนด์ดอทคอม