เช้ามาผมหยิบหนังสือพิมพ์ จิบนำชา ตอนเช้ามืด อ่านหนังสือพิมพ์เจอบทความหนึ่ง เขาเขียนว่า ทีวีโลกหมกมุ่นเซ็กซ์ ดึงเรตติ่งคนดูเยี่ยม เห็นแล้วเรื่องนี่ช่างน่าสนใจยิ่งนัก เลยลองหาความจริงซิว่ามันเป็นอย่างไร

เอเอฟพีรายงานอ้างผลการสำรวจของสมาคมที่ปรึกษาด้านสื่อสากล(ไอเอ็มซีเอ)และเมียเดียเมทริก บริษัทผู้วัดเรตติงผู้ชมในฝรั่งเศษ เปิดเผยว่า รายการโทรทัศน์ที่ถ่ายทอดเรื่องเกี่ยวกับเพศ และรายการเกมส์โชว์ เป็นรายการที่ได้รับความนิยมมากที่สุด

เชลลี เลมอน จากไอเอ็มซีเอ บอกว่า อเมนดีน แคสซี หนึ่งในผู้ร่วมรายงานการจับตาเครือข่ายโทรทัศน์กว่า 2,000 เครื่อข่ายใน 82 ประเทศ พบว่ารายการที่นำเสนอทางโทรทัศนในช่วงปี 2550 – 2551 ส่วนใหญ่เป็นรายการเกมส์โชว์ที่ให้ความสำคัญกับโชค โอกาศ และทักษะทางจิตของผู้แข็งขัน รวมทั้งเรื่องเพศด้วย

จากรายงานยังบอกว่า เรื่องเพศส่วนใหญ่แทรกซึมปรากฎอยู่ในสื่อทุกประเภท ไม่ว่าจะเป็นรายการทั่วไป รายการสารคดี รายการเรียลิตี ภาพยนตร์ และละครซิตคอม(Situation Comedy)

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือ สถานีโทรทัศน์ ไอทีวี 1 ซึ่งเป็นรายการถ่ายทอดสารคดีเรื่อง “ทำอย่างไรจึงจะมีเพศสัมพันธ์ได้มากขึ้น” โดยนำเสนอวิธีทางเคมี เพื่อดึงดูดเพศตรงข้าม(ผมไม่แน่ใจว่ารายการนี้ยังมีอยู่หรือเปล่า) และให้ผู้ร่วมรายการดมกลิ่นต่าง แล้วถามว่ากลิ่นใดดึงดูดเพศตรงข้ามมากที่สุด

ซึ่งรายการนี้ดึงเร็ตติงได้กระฉูดมาก ขณะที่รายการที่นำเสนอเนื้อหากลับไม่ค่อยได้รับความสนใจ เรื่องเหล่านี้วงการทีวีบ้านเราก็คงไม่ต่างจากของต่างชาติ เรื่องเพศศึกษายังคงได้รับความสนใจผมเองก็สนใจไม่แพ้คนอื่น

ทำไงได้ครับบ้านเมืองมันช่างน่าสนธยายิ่งนัก คนเราก็ต้องหมั่นหาความสุขด้วยรายการบันเทิงในลักษณะนี้ ก็แล้วแต่ว่าใครจะสนใจศึกษาเรื่องอะไร มุมมอง ความคิด และทัศนคติของคนก็ย่อมต่างกัน แต่ที่อดคิดไม่ได้ว่าสื่อมีอิทธิพลต่อความคิด แล้วเหตุใดผู้ผลิตจึงมักนิยมนำเสนอเรื่องเพศซะเป็นส่วนใหญ่ คำตอบ คือ มันขายได้?