หากคนเรายังมัวแต่คิดว่า  "ความรักเป็นเกม  เกมหนึ่ง"  ที่ต้องใช้ใจเดิมพันอีกนานแค่ไหนละ  เราถึงจะเข้าใจคำว่า  "ความรัก"  อย่างแท้จริงในเมื่อเราใช้หัวใจเล่นเกม  สิ่งที่ต้องเกิดขึ้นคือมีผลแห่งการแพ้หรือชนะคนที่ชนะ  แลกค่าความสะใจมาด้วยน้ำตาของคนที่พ่ายแพ้บางคนทำร้ายคนรัก  เพราะต้องการแค่  "เอาชนะ"  คนรักแม้ต้องทำให้เขาเสียใจมากแค่ไหน  ก็ไม่ทันได้รู้ตัวขอเพียงตนเองไม่ต้องเป็นคน  "ยอม"  เท่านั้นพอเวลาทะเลาะกันที่ไร  ต่างก็ใช้คำพูดแรงๆ สาดใส่กันทุกทีบางทีไม่ได้คิดถึงเหตุผล  เพราะมัวแต่เอาอารมณ์เป็นที่ตั้งผลการแข่งขันที่ต้องการ  "เอาชนะ"  ไม่ได้ทำร้ายแค่ตนเองผลของมันยังทำร้ายคนทีเรารักอีกด้วยกี่วันแล้วที่มองหน้ากันไม่ติด  แม้ใจจริงอยากจะเอ่ยคำ  "ขอโทษ"  กันสักแค่ไหนแต่ก็ไม่ทำเพราะทิฐิมันอยู่เหนือทุกสิ่งทุกอย่างเพราะกลัวว่าถ้าขอโทษจะกลายเป็นคนเสียฟอร์มยังไงก็ยังอยากเอาชนะเหมือนเดิมทุกอย่างมันอยากตอนเริ่มต้นทั้งแหละ "การเริ่ม"  มันต้องอาศัย  "ความกล้า"  ที่จะเริ่มต้นแต่ก่อนที่จะกล้าต้องตัดเอาความอยากเอาชนะไปเสียก่อนหัดยอมแพ้เสียบ้าง  บางที่เรื่องที่อยากเอาชนะก็เป็นเพียงเรื่องี่เง่าที่ไม่น่าจะเอามาเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตด้วยซ้ำบางอารมณ์อาจ  "งี่เง่า"บางอารมณ์อาจ  "ดื้อรั้น"และบางทีอาจ  "มีปากเสียง"แต่ความรักที่กำลังบางลงๆจะ  "หนาแน่น"  และ  "หนักแน่น"  หากเรียนรู้อย่างเข้าใจและไม่ปฏิเสธหากต้องเป็นฝ่าย  "ยอม"