สวัสดีคร้าบบบบบบบ....

หายหน้า (ตัว หัว และใส้) ไปนาน ต้องขออภัยสำหรับคนที่คิดถึงเรา แต่สำหรับคนที่ไม่คิดถึง (แล้วมาอ่านไมฟะ) ก็ถือซะว่าเป็นเวรเป็นกรรมละกันนะคร้าบบบบบ

มีเรื่องมากมายเกิดขึ้นกับ อ้อ ดิออกัดซัม มากมายเหมือนเดิม เยอะมากซะจนเรียงลำดับไม่ถูก (จริงๆแล้วออกแนวขี้เกียจเขียน ฮา) มีทั้งเรื่อง ออฟูล ออซัม และออส่วน (โอ้ว...พูดแล้วชักอยากกิน)....งั้นขอเริ่มด้วยเรื่อง "ออซัม" ของอ้อ ดิออกัดซัมเลยละกัน

ได้ไอเดียจากการไปอ่านบล็อกของคุณเรื่อง "ผู้หญิงกับอายุสามสิบ" ของ Bittersweety มา ชอบและกลัว ชอบเพราะวันเกิดทุกครั้งจะมีความสุข กลัว...กลัวว่าจะสามสิบแล้วจะน่าตาดูน่าเกรงขามมากขึ้น...

แต่เราก็เลี่ยงไม่ได้...และแล้ววันนั้นก็มาถึง วันที่ทุกคนจะ (พยายามเซอร์ไพรส์) เรา (และเราก็แกล้งเซอร์ไพรส์ด้วยนะ ฮา) อวยชัยให้พร ละเว้นการด่าทอเจ้าของวันเกิด (อันนี้ชอบสุด) แล้วก็มีขนมอร่อยๆกินร่วมกัน ตบท้ายด้วยคำถามที่ว่า "ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วจ๊ะ"

ช่วงยี่สิบต้นๆ จะสามารถยิ้มแฉ่ง แล้วพูดว่า "เพิ่ง 21 ค่า" ได้อย่างภาคภูมิ แต่ปีนี้เป็นปีแรก ที่กระอักกระอ่วน...แต่ไม่มากหรอกน๊า เพราะปีนี้เรามีเพื่อนมาร่วมแชร์ ความสุข ตัวเลข แรอยตีนกาด้วยยยยยยย...."โอ้ว เกิดวันเดียวเดือนเดียวกันเลยนิ่"

ไม่รู้คนอื่นๆจะเป็นรึเปล่า แต่เราชอบคิดว่าเรื่องบังเอิญประเภทนี้เป็น "ของพิเศษ" คนดีๆเกิดในวันดีๆเหมือนกันเลย...เนอะ...ตั้งแต่วันนั้นยังไม่เคยได้ "แฮปปี้เบิร์ทเดย์" คุณกระเบนเลย...ขอถือโอกาสนี้ "สุขสันต์วันเกิดนะค๊า...ถึงเราไม่ได้ตายวันเดียวกัน...แต่เกิดวันเดียวกันก็ยังดีเนอะ"

สุขสันต์ วันนี้ วันนั้น วันไหน นะค๊า

ปล ขอบคุณทู๊กคนที่เอนเจสำหรับเซอร์ไพรส์ เค้กไอติมก้อนใหญ่ ชอบบบบบบบบบบมากกกกกกกกกกค่ะ (เป็นเค้กไอติมชิ้นแรกในชีวิตเลยนะ ^_^)