สวัสดีค่า...ขอกราบสวัสดีงามๆแทบอก แทบตัก เพื่อนๆพี่ๆน้อง ทุกๆท่านค่า ก่อนอื่นต้องขอโทษอย่างแรงงงงงงงงงงง ที่ห่างหายไปนานประมาณชาติเศษ กว่าจะกลับมาเขียนได้อีกครั้ง เค้าบอกว่าเวลาจะเขียนอะไรเนี่ยตั้งหาแรงบันดาลใจ เราก็เลยมัวไปหาอยู่นาน ทั้งเดินหา วิ่งหา แอบหา หาแล้วหาอีก...ไม่ใช่ไม่เจอนะคะไอ้แรงบันดาลใจที่ว่าเนี่ย เจอค่ะเจอ แต่มันยังไม่แรงพอ จนกระทั่งเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา อยู่ๆอารมณ์ก็พุ่งพล่าน พาลอยากให้เขียนอะไรๆต่อมิอะไร ขึ้นมาซะอย่างงั้น ก็แน่ละไอด้อลของชั้นนิ่

สืบเนื่องมาจาก เราได้รับเชิญในฐานะสื่อมวลชนให้ไปสัมนาเรื่องวิกฤติโลกร้อนนี่แหละ สถานที่ที่จะไปก็หรูหราอโลฮ่า (โรงแรม ดิ เอวาซอน เชียว) เรื่องที่จะไปพูดก็ดูดีมีสาระ นั่งรถโค้ชใหญ่ไป แถมมีรถพี่ตำรวจอำนวยความสะดวกในการนำขบวนให้อีก (ซึ่งนั่นหมายความว่า รถวิ่งได้ไม่น่าจะเกิน 60 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ห้ามผ่าไฟแดง ห้ามแซงชาวบ้าน เพราะพอใครๆเห็นเป็นรถตำรวจมีหวอ เค้าก้รีบเร่งเครื่องแซงหนีเราไปหมด อิอิอิ)  การเดินทางก็ไม่มีอะไร พอขึ้นรถปุ๊ปเราก็หลับปั๊ป ตรงคอนเซ็ปนิ่งเป็นหลับ ขยับเป็น... เป๊ะ

รถวิ่งไปได้ซักพักใหญ่ๆ ทีมงานก็ปลุกนักข่าวให้ตื่นมากกินข้าวเที่ยงที่ร้านอาหารริมชายหาดหัวหิน เราก็ตื่นมาแบบด้วยความหิวสุดๆ ชาวบ้านชาวช่องเค้าจัดผมจัดเผ้า ก่อนลงรถ แต่ โนว์ ดิฉันไม่ค่า ตรงดิ่งตามกลิ่นอาหารลงรถไปทันที หลังจากก้มหน้าก้มตา กินข้าวและใช้พลังงานเผาผลาญอาหาร จนหน้ามัน พุงกางแล้ว เงยหน้าขึ้นมาก็ต้องเจอกับเรื่องที่ช็อคที่สุด กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด....

เคยบ้าอะไรมากๆมั้ยคะ ตอนอายุ 14-15 น่ะค่ะ เคยติดรูปศิลปินที่เราเลิฟไว้ข้างฝาบ้านมั้ยคะ เคยตัดแปะเก็บรูปคนที่เรารักเก็บไว้เป็นอัลบั้มส่วนตัวมั้ยคะ แล้วเคยเป็นมั้ยคะ แบบที่ไม่ว่าเค้าคนนั้นจะทำอะไร ขยับซ้าย เอี้ยวตัวไปทางขวา เสยผม แคะขี้มูก กระพริบตา ถอนขนจมูก แล้วเรากรี๊ดน่ะค่ะ เอาเป็นว่ากรี๊ดแบบไม่มีเหตุผลอ่ะ เราเคยเป็นอ่ะ แต่ก็ไม่เป็นมานานมากแล้วเหมือนกันจนเกือบลืมไปแล้วอ่ะ แต่วันนี้ภาพทุกอย่างมันกลับมาชัดอีกครั้ง

อีกแล้วอ่ะ

โอ้ววววววววววววววววววว...ฝันดีฝันเด่นค่ะ ไมใช่ค่ะไม่ใช่ ไม่ได้จะมาบอกเลขเด่นดังอะไรนะ แต่ฝันดีฝันเด่นจริงๆด้วย หลายคนอ่านถึงตรงนี้แล้วอาจจะแบบ... “เออ แล้วไงฟะ” ไม่ใช่สิ ไม่ใช่แค่แล้วไงนะ เค้าเป็นไอด้อนของชั้นเมื่อ 10 กว่าปีที่แล้วนะ ถูกแล้วแฝดในฝันของเราถูกว่าจ้างมาให้พาบรรดานักข่าวเล่นเกมส์รักษาสิ่งแวดล้อม โอ้วววว แม่เจ้า ข้าน้อยต้องเล่นไม่ออกแน่ๆ  กิจกรรมต่างๆดำเนินต่อไป เล่นเกมส์กันไป 5 ฐาน แต่... (แฟลชแบ็ค ค่า แฟลชแบ็ค)

“แกๆ วันนี้มีคอนเสิรตฝันดีฝันเด่นเด๊ะ ไปเบ๊าะ” เพื่อนสาวชวนเราด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น (อย่าตกใจนะคะ นี่คือภาษาถิ่นค่า ก็คุยกันตามประสาวัยรุ่นอุดร) อิอิอิ

“ป๊าด...จริงเบ่าะ โอ๊ยอยากไปว่ะ ไปขอแม่ก่อนเด้อ” เราตอบแบบเอา “ป๊าด” นำเพื่อแสดงให้เห็นถึงความดีใจแบบถึงแก่น

“แม่น่ะ ให้อ้อไปโลด แล้วอ้อจะรีบกลับ บ่เกินหกทุ่มดอก แม่น่ะ เนาะ ให้อ้อไปโลด อ้อจะบ่ดื้อกับแม่เลยเด๊ะ จะช่วยแม่ถูบ้านด้วยเด๊ะ” สารพัดคำอ้อนที่เราสรรหาไปบอกแม่ในตอนนั้นจนไม่ใจอ่อน...

แต่แล้ว...วันนั้นเที่ยงคืนก็ยังไม่ได้กลับค่า...คอนเสิรตเลิกไปประมาณ 5 ทุ่ม และเราก็ออกจากงานก่อนคอนเสิรตจะเลิกด้วยนะ แต่ไม่ค่ะ เราไม่กลับบ้านในทันที่ร้อกกกกก อิอิอิ เราไปดักรอรถตู้ศิลปินค่า เปล่าค่ะไม่ใช่เค้าจะพาไปส่งบ้านนะคะ เค้าไม่ได้นัดเราด้วยค่า แต่เราจะขับตามรถตู้ที่วิ่งด้วยความเร็วประมาณ 60-80 กิโลเมตรต่อชั่วโมงและไม่ได้นัดหมายกันด้วยมอเตอร์ไซด์ (คู่ใจ เก่าๆ) คันหนึ่ง แต่มีขวัญใจเราอยู่บนรถ “โอ้ ฝันดีฝันเด่น ชั้นจะตามเธอไป” 

และแล้วปฏิบัติการ หน้าโต้ลม ผมสยาย ก็เกิดขึ้น...ค่าขับมอเตอร์ไซด์ตาม หน้าก็ไม่ได้เห็น กลิ่นก็ไม่ได้ แต่จะเห็นแขน (ไม่รู้ว่าเป็นแขน เล็กกับใหญ่รึเปล่า)โผล่ออกมาเรียกเสียงกรี๊ดเป็นครั้งคราว เราก็ขับไปกรี๊ดไป น้ำลายก็ไหลไปเป็นทางตามแรงลม เพื่อนที่เป็นคนซ้อนก็จะถามตลอดว่า “ฝนตกว่ะๆ กลับเหอะ”  ตามไปจนถึงโรงแรมไม่พอ ดั๊นไปยืนเรียกอยู่ข้างกำแพงโรงแรมอีก เรียกแบบสุดเสียงที่เด็กสาวคนหนึ่งจะเรียกได้เลยนะ ทันไดนั้นเอง ก็มีกระป่องโค้กปลิวลงมาตรงจุดที่เรายืนแหกปากอยู่พอดี “กรี๊ดดดดดดดดด...เล็กใหญ่โยนน้ำลงมาว่ะ” พูดไปเรื่อย ทั้งๆที่ก็ไม่รู้เล้ยว่าเค้าพักอยู่ห้องไหน แต่เพื่อนที่มาด้วยกันก็บิ้วท์ขึ้นนะ ช่วยกันตะเบ็งเสียงเรียกดังเข้าไปอีก และก่อนที่ “ห้องนั้น ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นห้องใคร” เค้าจะโยนถ้วยกาแฟ ถ้วย ช้อน ตู้เย็น กระเป๋าเสื้อผ้าลงมาอีก พนักงานโรงแรมก็มาขอให้พวกเรากลับ เพราะสร้างความเดือดร้อนให้กับแขกที่มาพัก...แม้จะต้องจำใจกลับ “เพราะยังไม่ได้คุยกับแฝดในดวงใจเลยอ่ะ” เราก็ขับรถมอเตอร์ไซด์กลับไปด้วยหัวใจที่พองโต เพราะในมือเรานั้นยังถือกระป๋องโค้กอันนั้นไว้แนบอกอยู่เล้ยยยยยยย

กลับถึงบ้านตี 2....ไม่ต้องสืบเลยว่าแม่จะด่าเป็นภาษาอะไร...ผ่านมา 10 กว่าปี วันนี้ ฝันดีฝันเด่นไม่ใช่ ทีนไอด้อน อีกต่อไปแล้ว และเราก็ยืนอยู่ใกล้กันแค่เอื้อม แต่...ไอด้อนก็คือไอด้อน...เราก็ยังใบ้แด๊กอยู่ดี ยืนเขินอยู่คนเดียว จนจบทริป นี่ยังดีนะว่ายังกล้าไปยืนเหนียมอายถ่ายรูปกับเค้า จริงๆแล้วทั้งสองคนก็คงนึกอยู่เหมือนกันว่า “เอ๊ะ นักข่าวคนนี้ไปไรมากอ๊ะเปล่าฟะ...โกรธไรพวกตูรึเปล่าเนี่ย ไม่พูดไม่จา” อิอิอิ เปล่าหรอกจ้ะ จริงๆอยากจะบอกว่า “I Love You” ว่ะ