เราเป็นคอการ์ตูนรุ่นแรก เรียกได้ว่าเป็นรุ่นไม่กลัวปลวกเลยแหละ อ่านทุกอย่างที่เป็นการ์ตูนตาหวาน จำได้แรก ๆ การ์ตูนญี่ปุ่นจะวาดตาใหญ่มาก คิดเป็นห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของพื้นที่หนังหน้าทั้งหมด  แล้วในลูกตาต้องมีประกายวิบวับด้วยนะ  อย่างเช่น CANDY  เราอ่านตั้งแต่พิมพ์ครั้งแรกเลย ชอบมากขนาดอยากหาชุดฟู ๆ เป็นชั้นๆ อย่างนางเอกมาใส่แล้วก็ไปทำงานในไร่(ใครบอกว่าการ์ตูนไม่มีผลต่อจิตใจเด็กนะเราเถียงขาดใจเลย)  ต่อมาก็ติดเรื่องคำสาปฟาโรห์ อ่านตั้งแต่เด็กจนจะแก่แล้วยังไม่จบซักที ตอนอ่านสมัยเด็ก ๆ ก็ชอบแครอลนะ แต่พอโตแล้วกลับไปอ่านทำไมเรารู้สึกว่ายายนี่อึดนรกแตกจริง ๆ ทั้งโดนแทงโดนจรเข้งับและอีกสารพัด ไม่ยักกะเป็นอะไร ถ้าเป็นเรื่องจริงตายตั้งแต่เล่มแรก ๆ แล้ว มันเหนือจริงเกินไปเยิ่นเย้อเหมือนนิยายแปลที่เป็นตัวการ์ตูน หลัง ๆมาเราเลยไม่ได้ติดตามอีกเลย ไม่รู้ยัยแคลรอลเป็นยังไงบ้าง คิดว่าคงสบายดี แต่มีการ์ตูนอยู่เรื่องนึง เราอ่านตั้งแต่เรียนประถมจำชื่อเรื่องได้ไม่หมดไม่แน่ใจว่าชื่อ สายธารรัก หรือเปล่า เรื่องนี้เราชอบม๊ากมาก พอโตหาซื้อเก็บ แต่หายังไงก็ไม่มี จำชื่อคนเขียนไม่ได้ด้วย ตอนนั้นเรายังเด็กมาก แต่ถ้าใครรู้ช่วยบอกหน่อยนะคะเผื่อเค้าจะพิมพ์ใหม่แล้วเปลี่ยนชื่อเรื่อง เนื้อเรื่องประมาณว่าเป็นความรักของตระกูลเก่าแก่ที่ผิดหวังในเรื่องความรักมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่าจนมาถึงปัจจุบัน เรื่องราวเกิดขึ้นตอนสงครามโลกครั้งที่สองค่ะ ถึงตอนนี้เราก็ยังคงซื้อหาการ์ตูนมาอ่านเรื่อย ๆ ส่วนใหญ่จะดูชื่อนักเขียนมากกว่าว่าเป็นใคร เพราะเคยซื้ออ่านแบบหว่านแหแล้วส่วนใหญ่จะผิดหวังอยู่เรื่อย ก็เลยยึดหลักว่านักเขียนคนไหนที่เราอ่านแล้วชอบเราก็จะคอยติดตามงานของคนนั้น คนแรกที่เราชอบคือ OBTA YUUKI งานเขียนเค้ามีความละเมียดละไมในการเล่าเรื่อง  มีการบอกเล่าภูมิหลังของตัวละครแต่ละตัวให้มีที่มาที่ไปที่จับต้องได้ ยิ่งอ่านก็ยิ่งมีความผูกพันธ์กับตัวละคร อ่านแล้วรู้สึกคล้อยตามความรู้สึกของนางเอกทุกที(คิดเอาเองว่าเราเป็นนางเอก) การ์ตูนของนักเขียนคนนี้ไม่มีบทแบบ XYZ ด้วยนะ อย่างเก่งก็แค่จูบ(กรี๊ด...) กับจับมือ แค่นี้เราก็วาบหวิวแล้ว(ก็เราเป็นนางเอกนี่)  เวลาเหงา ๆ หยิบงานเขียนเก่า ๆ ของนักเขียนคนนี้มาอ่านเมื่อไรจะรู้สึกว่าหัวใจใหญ่ขึ้นนิดนึง