เสียน้ำตามามากพอแล้วกับความเศร้า(ของหนัง) พยายามหลีกเลี่ยงการดูหนังในโรงเพราะเป็นคนบ่อน้ำตื้น ทำให้เสียน้ำตาได้ง่าย  เรื่องนี้ค่ะเรื่องสุดท้ายที่ไปดูที่โรง ดูแล้วเสียจริตหญิงมั่นกลายเป็นสาวน้อยอ่อนต่อโลกขึ้นมาทันทีร้องไห้สะอึกสะอื้นยิ่งกว่าตอนโดนหักอกและอกหักเสียอีก  จะหาใครหยิบยื่นอกอุ่นๆ ให้ซุกไซร้แนบหน้าน้ำตานองก็ไม่มี  ต้องทนกล้ำกลืนฝืนความอับอายก้มหน้าไปเช็ดน้ำตาเงียบๆ ในห้องน้ำ ออกมาหน้าตาดูไม่ได้เล้ย สุดท้ายข้าวปลาไม่ได้กินต้องกลับบ้านเลย  ขืนไปเดินช๊อปต่อต้องมีคนเมาท์ให้เศร้าว่าโดนใครเขาทิ้งมาแน่ๆ 

เนี่ยตัวการ

      ตั้งแต่นั้นเลยตั้งใจไว้เลยว่าจะไม่เข้าไปดูหนังรักเศร้าเคล้าน้ำตาในโรงอีกต่อไป  เพราะเรารู้ตัวดีว่าอารมณ์เศร้าหมองเราประคองไม่อยู่อ่ะ แบบรู้สึกตอนไหนมันต้องตอนนั้นเลยถึงจะได้อารมณ์เต็มที่ในการดูหนัง  ทุกวันนี้ต้องซื้อเก็บตามดูทีหลัง  แอบดูเงียบๆคนเดียว แต่ก็ยังอุตส่ามีหนังอยู่สองเรื่องที่ซื้อมาแล้วไม่กล้าดู เพราะรู้ว่าถ้าดูแล้วต้องเสียน้ำตามากผิดปกติจนน้ำอาจจะหมดตัวเอาง่าย ๆ หรือไม่ถ้าดูก็คงต้องดูไปด้วยจิบน้ำตามไปด้วย ทุกวันนี้ก็ยังทำใจให้ดูไม่ได้อยู่ดี

     I am Sam ซื้อมาตั้งแต่ ดาโกต้า แฟนนิ่ง เป็นเด็กหญิง จนตอนนี้เธอเป็นจะนางสาวแล้ว เรายังไม่กล้าเปิดดูเลย กลัวเสียใจ กลัวร้องไห้ แต่ซักวันคงมีความกล้าที่จะเปิดดู

     The Emperor ‘s Journey เป็นอีกเรื่องที่เราไม่กล้าดู ทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นวัฏจักรของสิ่งมีชีวิต มันเป็นเรื่องปกติของธรรมชาติ แต่เรากลัวที่จะดูแล้วเห็นความสูญเสีย ถึงจะไม่รู้ว่านกเพนกวินมันเสียใจหรือเปล่าแต่เราว่าเราต้องเสียใจกว่ามันหลายเท่าแน่เลย เลยไม่ดูดีกว่า ไว้ทำใจได้เมื่อไรจะเปิดดูนะ 

     จะมีใครเหมือนเราบ้างหรือเปล่านะหนังผีชวนแหวะ แบะหัว ตัวขาด ปาดคอ ลูกตาทะลัก  ควักไส้  ให้น่ากลัวสุดหลอนกระตุกประสาทยังไงเราก็ดู แต่หนังซึ้งๆ กลับดูไม่ได้  อย่างงี้จะเรียกว่าแพ้ทางได้หรือเปล่านะ 

ความน่ากลัว ทำไม่เราไม่กลัว(ทั้งที่มันก็บอกอยู่แล้วว่าน่ากลัว) แต่ความเสียใจทำไมเราถึงกลัว เจ้าความกลัวเนี่ยมันก็สำคัญเหมือนกันนะ