ไม่น่าเชื่อว่าคนกลัวผีขึ้นสมองอย่างข้าพเจ้า จะบวชและนอนอยู่วัดได้มากว่า 10 วันแล้ว

แต่ยังไงก็ต้องเชื่อนะ ยังบวชอยู่จริงๆ ไม่ได้บอกเจ้านายว่าลางานมาบวชแต่ไปโผล่อยู่รัชดาฯ ซอยไหนๆ ทั้งนั้น

อยู่วัดมาหลายวัน ยัยอ้วนหลานรักก็โผล่มาเยี่ยมหลวงน้า แล้วก็เป็นดังคาด ซ่าส์สุดๆ พูดจาก็ไม่รู้เรื่อง แต่ตัวใหญ่อย่างกับเด็กโต วิ่งไล่แมวบนวัดให้วุ่นไปหมด ทั้งหัวราะทั้งกรี๊ด อาตมานั่งอยู่บนหอฉันดูหลานตัวเองยังคิดเลยว่ามันต้องบ้าแน่ๆ

โยมแม่ไม่ค่อยยอมให้ยัยอ้วนมาวัด เพราะมันไม่เหมือนเด็กอื่น อยู่ไม่เคยนิ่ง แล้วด้วยพละกำลังใครก็รั้งไม่อยู่ เห็นๆ ว่าวิ่งมาตึงๆๆ แต่จะคว้าแขนนี่เอี้ยวตัวลบซ้ายขวาอย่างกับลิงลม เรียกว่าอ้วนพริ้วได้เต็มปากเต็มคำ

เคยมากับโยมพ่อครั้งหนึ่ง มาถวายฉันเช้าเมื่อวันพระ ระหว่างที่พระยังสวดให้พรญาติโยมเต็มวัด ตัวอาตมาเองก็อยู่บนหอฉันด้วย ยัยอ้วนก็วิ่งผ่านหน้าไปมาไล่แมวกับหมาชิสุของวัด นึกภาพว่าวัดบ้านนอก ศาลาวัดเป็นพื้นไม้กระดาน แล้วยัยอ้วนวัย 2 ขวบแต่หุ่นอย่างในรูป วิ่งตึงๆๆๆ ปากก็กรี๊ดไปด้วย หัวเราะไปด้วย คนเฒ่าคนแก่มาทำบุญก็ตกใจ บ้างก็หัวเราะ บ้างก็พยายามจะจับ แต่ขออนุญาต คุณตาวัย 70-80 จะมาทันอ้วนพริ้วได้ไง มันเอี้ยวตัวซ้ายขวาจนอาตมาทึ่งถึงกับสวดผิดสวดถูก ญาติโยมวันนั้นคงไม่ได้พรจากพระครบทุกรูปแน่ๆ

แต่เมื่อวันก่อน อยู่ดีๆ โยมแม่มากับยัยอ้วน อาตมาตกใจเกือบจะอุทานว่า "โอ้ว! มายก๊อด" แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเราเป็นพระ เลยต้องว่า "อามิตตาพุทธ" ยัยอ้วนมากับโยมแม่ได้ไง ผู้ที่ซึ่งประกาศอยู่ทุกวันว่าไปไหนจะไม่ให้ยัยอ้วนตามไปด้วยเพราะความซนขั้นเทพ

อย่างที่คาด มาวัดยัยอ้วนก็ซ่าส์สุดๆ ดีนะที่ญาติโยมกลับหมดแล้ว วิ่งไล่หมาไล่แมวอีกตามเคย โยมแม่ก็คอยตวาด เพราะเกรงใจเจ้าอาวาส แต่ยัยอ้วนหรอจะกลัว ก็พูดกันรู้เรื่องซะที่ไหน

เออ มีเรื่องเล่าขั้นกลาง เมื่อไม่กี่วันมานี้ มีคนเจอยัยอ้วน เขาก็ว่า เออ น่ารักจัง จ้ำม่ำเชียว แล้วเขาคิดว่าเป็นเด็กโต พอเห็นยัยอ้วนยืนมองหน้า ป้าแกก็ว่า เอะ ทำไมเด็กคนนี้ไม่พูดอะไรเลย อ้าว ป้า จะพูดอะไรได้ ก็เด็กมันยังพูดไม่เป็น เรียกพ่อแแม่ได้ก็สุดยอดแล้ว วันๆ พูดเป็นอยู่คำเดียว ชมๆๆๆ (หมายถึงชงนมให้หนูหน่อยค่ะ)

กลับมาที่วัด ทีนี้โยมแม่ก็จับยัยอ้วนได้ พร้อมกับการกำกับด้วยก้านธูปที่โยมแม่ได้มาจากหน้าพระประธาน เป็นอาวุธเด็ดชิ้นเดียวกับที่ใช้อยู่บ้าน ยัยอ้วนกลัวแฮะ โยมแม่เลยบอกให้นั่งลง ก็รู้ภาษาคนนะ ก็นั่งข้างหน้า และมองหน้ายาย โยมแม่ก็บอกว่าให้ทำตามยาย ให้กราบพระ โยมแม่ก็ก้มกราบพระประธาน 3 ครั้ง ยัยอ้วนไม่รู้คิดไง ก็ก้มกราบยายแล้วบอก จ้าาาาาาา เออ รับไหว้ยายสะอย่างนั้น อย่างกลับระลึกชาติได้ว่าเคยเป็นพระเป็นชี

โดนยายเอ็ดหนักเข้า ก็มาเล่นกับน้าดีกว่า นั่นแหละ ยัยอ้วนก็ถลาเข้ามา จะกอดซะให้ได้ เราก็พริ้วเป็นเหมือนกันนะยัยอ้วน ก็หลบๆ ปากยัยอ้วนก็ว่าให้อุ้ม จนมุม ยัยอ้วนก็มาจับมาจูงมือ ให้พาไปดูกระต่ายดูเต่า ไม่ยอมมันก็ร้อง เออ จนได้ อาบัติ

สักพักโยมแม่ก็พากลับ เพราะใกล้ฉันเพล เดี๋ยววุ่น ร้องกินข้าวพระแล้วจะไปกันใหญ่ ไม่ให้มันไม่ยอมแน่ สักพักพอถึงบ้านโยมแม่ก็โทรกลับมา บอกโดนโยมพ่อเอ็ดลั่นบ้าน เรื่องพาหลานมาหาหลวงน้าแล้วก็ให้ถูกตัวพระ แม้เป็นเด็กไร้เดียงสาไม่รู้เรื่องมันก็ไม่ดี อ้าว อาตมาก็เลยบอกไปว่า แล้วจะให้ทำไง ไปเล่าให้เขาฟังเอง แป่ว โยมพ่อเลยประกาศว่าจะไม่ให้ยัยอ้วนมาวัดอีก

แต่แล้วเมื่อเย็นโยมพ่อก็พายัยอ้วนมา เอะ ยังไง คนบ้านนี้ อาตมาก็ว่า ให้มาเถอะ ให้คุ้นกับวัด เพราะเด็กบางคนกลัววัดกลัวพระ เห็นพระแล้วกลัว ร้องไห้เวลาพระสวดมนต์ มันแย่ยิ่งกว่านี้เยอะ ไม่มีสมาธิกันทั้งพระทั้งฆราวาส ยัยอ้วนคุ้นกับวัด เมื่อโยมพ่อโยมแม่แก่กว่านี้ แล้วเกิดชอบมาวัด หลานก็อาจจะอยากติดตามมาด้วย มาดูปลาดูเต่าดูกระต่าย เด็กมันก็ยังได้มา มาทำบุญทำทานก็เป็นกุศลทั้งนั้น ฝึกให้เด็กมีความเมตตาต่อสัตว์แล้วโตขึ้นเขาก็จะมีจิตสำนึกในเรื่องความเอื้อเฟื้อต่อชีวิต

แต่โยมพ่อก็ยังว่า ไม่ต้องมายัยอ้วนก็รักสัตว์ แหม...รักมากเลยอ่ะครับ หมาแมวที่วัดมันมีชีวิตนะ ไม่ใช่ตุ๊กตาที่บ้าน อาตมาเห็นจะๆ เลยว่ายัยอ้วนบีบคอชิสุที่วัดเลี้ยงไว้ด้วย ร้องเอ็งๆ น่าสงสารมาก ชิสุที่บ้านเองยังไม่กล้าเข้าใกล้ยัยอ้วนเลย รักสัตว์สไตล์โยมพ่อเขาหล่ะ

พาเด็กมาวัดกันเถอะ ให้เด็กเห็นพระ คุ้นกับเสียงสวดมนต์ ส่วนยัยอ้วนก็มาได้ แต่ไม่จำเป็นก็ดูเต่าอยู่ข้างล่าง ไม่ต้องขึ้นมาศาลา ซึ่งโยมพ่อก็ทำอย่างนั้นจริงๆ

อย่างไรก็ดี อาตมาดีใจมาก ที่ยัยอ้วนเรียกหลวงน้าว่า "พระ" เพราะก่อนหน้านี้ เวลาเห็นพระเดินบิณฑบาตยัยอ้วนรียกว่า "วัวๆๆๆๆ" เพราะเห็นห่มจีวรสีออกส้มหรือออกสีน้ำตาลเหมือนวัวที่บ้านใกล้ๆ กันเลี้ยงไว้ แสดงว่ายัยอ้วนคุ้นกับพระและวัดมากแล้ว ดีใจจัง