เคยได้ยินเพลงเก่าเพลงนี้กันบ้างไหมคะ    

มาเถิดหนา คนดี เอนกายลงที่ตรงนี้ ที่มีอ้อมแขนคอยกอด

อย่าลังเลหันเหเอื้อนออด อย่าให้ความทุกข์เป็นมอด คอยกัดกร่อนชีวา

ชีวิตร้อนรุ่มด้วยรัก น่าเหนื่อยหน่ายนัก เหมือนท้องทะเลบ้า

ปลดใบเรือหันหางเสือเข้ามา อ่าวใจพี่มีเสน่หา ไว้ให้แก้วตาดื่มกิน

มาเถิดหนายาใจ ทิ้งปอยผมให้สยาย ปล่อยใจให้มันโบยบิน

ทั่วเรือนร่างสวยสำอางไร้มลทิน น่าโลมน่าไล้ไปสิ้น ยวนยั่วใจสุดทน

ลืมเสียเรื่องเศร้าหมองศรี โลกใหญ่โลกนี้ใช่ของเราสองคน

สุขใกล้มือคว้าไว้ก่อนประเสริฐล้น กอดพี่ให้แน่นหน้ามน

เดี๋ยวฝนจะโปรยลงมา

เพลงนี้ชื่อ "อ่าวอารมณ์" แต่งคำร้องและทำนอง โดย ทวีพงษ์ มณีนิล นักแต่งเพลงชื่อดังเมื่อสามสิบปีก่อน (เสียชีวิตจากการถูกลอบยิงด้วยอาวุธปืน เมื่อปีไหนไม่แน่ใจ) และขับร้องโดย ธานินทร์  อินทรกำแหง  นักร้องเสียงอมตะ

ว่ากันว่า ทวีพงษ์ มณีนิล แต่งเพลงนี้ให้กับนักร้องสาวคนหนึ่งซึ่งเขาแต่งเพลงให้ร้องจนดังระเบิดในยุคนั้น...ด้วยความเสน่หาอย่างลึกซึ้ง

ชอบเพลงนี้มากเลยค่ะ ในฐานะที่เป็นผู้หญิง เพราะมีความรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ดูอบอุ่นและอ่อนโยนนุ่มนวลจังเลย

เสียดายที่ไม่สามารถนำมาให้ฟังได้ ดูแต่เนื้อเพลงไปก่อนก็แล้วกันนะคะ เอาไว้วิทยายุทธด้านบล็อกแก่กล้าเมื่อไหร่ ไม่พลาดแน่ค่ะ

ตอนนี้ไม่สะดวกที่จะฝึกวิทยายุทธใดๆ  เพราะคอมพ์อืดมากถึงมากที่สุด เล่นเนตได้ พิมพ์งานได้นี่ก็สุดยอดแล้ว ขอเวลาเก็บตังค์ก่อนนะ พี่น้อง