"ถนนอักษะไม่ได้สวยที่สุดตอนที่เปิดไฟ แต่เป็นตอนที่เห็นคนให้อาหารสุนัขจรจัดอยู่ข้างทาง" ข้อความนี้ปรากฏบนแผ่นโปสเตอร์ที่ติดอยู่ตรงหน้าช่องขายตั๋วขาเข้ากรุงเทพฯ ของรถไฟสถานีดอนเมือง ปะปนอยู่กับโปสเตอร์แผ่นอื่นๆ ที่ฉันจำไม่ได้ว่าโฆษณาอะไร แผ่นกระดาษสีซีดบ่งบอกให้รู้ว่า คงติดอยู่ที่นี่นานพอสมควรแล้ว

ฉันไม่รู้ว่าคนอื่นอ่านแล้วจะรู้สึกอย่างไร แต่สำหรับฉัน...สะท้อนใจทุกครั้งที่เผลอเงยหน้าขึ้นไปอ่าน บางอารมณ์ข้อความสั้นๆ นั้นก็ทำให้ถึงกับน้ำตาคลอเบ้าจวนเจียนจะหยด บางครั้งก็แค่น้ำตาซึม

ฉันเคยเห็นถนนอักษะทางสื่อต่างๆ มาก่อนที่จะได้ผ่านไปเห็นแค่ครั้งเดียว โดยไม่ได้แวะเข้าไปชมความงดงามภายในแต่อย่างใด ตอนที่สร้างเสร็จใหม่ๆ ฉันทราบว่าเป็นถนนที่ใช้งบประมาณมากที่สุด  เพราะใช้วัสดุตกแต่งที่ราคาแพงมากๆ ก็ด้วยเหตุผลของผู้บริหารฯ (ระดับไหนฉันไม่แน่ใจ) ว่าจะให้เป็นถนนที่สวยที่สุดในประเทศไทย เพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ที่ทรงครองสิริราชสมบัติมาครบ 50 ปี ในปี พศ.2539 มีความยาว 3,860 เมตร ใช้งบประมาณการก่อสร้าง 960,364,000  บาท

งบประมาณเกือบพันล้านบาทกับถนนที่มีความยาวเพียงเท่านี้  ฉันจึงได้แต่ตื้นตันในหัวอกจนน้ำตาซึม เมื่อได้อ่านข้อความในโปสเตอร์ดังกล่าวข้างต้น

ใครหนอช่างคิดมองเห็นความงามที่คนอื่นมองไม่เห็นได้ด้วยสายตาภายนอก หากแต่จะเห็นได้ ก็ด้วยความรู้สึกจากภายในที่อ่อนโยนและการมองโลกที่ลึกซึ้งเท่านั้น

(สวัสดีปีใหม่ทุกท่านด้วยค่ะ ช้าไปหน่อย แต่ก็คงไม่สายเกินไป)