ฉันชอบดูหนังฝรั่งซาวน์แทร็ค ทั้งๆ ที่เวลาอยู่บ้าน ฉันใส่ผ้าถุง เสื้อคอกระเช้า  บางที ก็เป็นเสื้อยืดเข้ารูปตัวเล็กๆ เพราะมันสบายดี  ทั้งเพื่อนทั้งหลานบอกว่า ฉันชอบทำตัวเป็นยายเพิ้ง (ซึ่งโดยวัยยังไม่ใช่ แต่ก็ใกล้เคียง) แต่ฉันชอบอะไรที่ง่ายๆ สบายๆ อย่างนี้แหละ รสนิยมในการดู การอ่าน การฟังของฉัน มันคงจะขัดกับบุคลิกส่วนตัวมากๆ  คนที่ไม่รู้จักฉันจริงๆ จึงมักจะมีท่าทีและใช้คำพูดเหมือนฉันไม่ค่อยรู้อะไร ซื่อบื้อนั่นแหละ  ข้อนี้คงเป็นเพราะฉันเป็นคนไม่ค่อยช่างเจรจาด้วยกระมัง

เลี้ยวเข้ามาเรื่องหนังฝรั่งต่อ...เมื่อก่อนตอนเป็นเด็ก(มั้ง) เวลาที่ตัวละครในหนังกลับจากช้อปปิ้ง ฉันจะชินกับภาพที่เขาหอบถุงกระดาษสีน้ำตาลใบใหญ่ไม่มีหูหิ้ว ในนั้นมีของบรรจุอยู่เต็ม แม้แต่ภาพในหนังสือ ก็ยังอุตส่าห์มีขนมปังยาวๆ แพลมออกมาให้รู้ว่า นี่ไปซื้อของกินของใช้นะ  ขณะนั้น ฉันยังเห็นแม่หิ้วตะกร้าไปจ่ายกับข้าวในตลาดสดอยู่เลย เวลาไปซื้อของใช้ทางร้านจะใส่ถุงกระดาษให้

จำเนียรกาลผ่านไปหลายสิบปี  เวลานี้ฉันก็ยังเห็นตัวละครในหนังฝรั่ง หอบถุงกระดาษใส่ของกินของใช้ที่ซื้อจากห้างฯเหมือนเมื่อตอนฉันดูหนังฝรั่งในยุคก่อนไม่มีผิด ในขณะที่บ้านเรา ใช้ถุงหิ้วพลาสติกกันเป็นเรื่องปกติ จำได้ว่า ตอนที่มีถุงพลาสติกใช้ใหม่ๆ น้องสาวคนสุดท้องของฉันซึ่งช่วยแม่ขายผักในตลาด  (ฉันไม่ได้ช่วยเพราะไปเรียนหนังสือต่างจังหวัด)  เอามาอวดฉันด้วยความตื่นเต้น ฉันยังอดตื่นเต้นไม่ได้ ขนาดนั้นเลย คิดดูเถอะกับความไม่รู้ของคน

มาบัดนี้ เวลาซื้อของอะไรก็ตามแต่  ถ้าสามารถใส่ในกระเป๋าได้เลย ฉันจะบอกแม่ค้าว่าไม่เอาถุง หลายหนที่ถูกมองด้วยสายตาแปลกๆ  เคยซื้อส้มเขียวหวาน แต่ฉันกะว่าคงซื้อไม่ถึงหนึ่งกิโลหรอก ก็หยิบใส่ตราชั่ง 3-4 ลูก แม่ค้าเตรียมหยิบถุงพลาสติกสีสวยมาเลยทีเดียว ฉันบอกไม่เอาถุง แล้วหยิบใส่กระเป๋าสะพาย  แม่ค้าอ้อนวอนว่า "ใส่ถุงเถอะค่ะ"ท่าทางเธอผิดหวังไม่น้อย ที่ฉันไม่ยอมหยิบส้มออกจากกระเป๋ามาใส่ถุงที่เธอเปิดอ้าไว้รอ

ฉันอดนึกไม่ได้ว่า ถ้าฉันเป็นแม่ค้า ฉันจะขอบคุณที่ทำให้ประหยัดถุงฯ ด้วยซ้ำไป เขียนมาถึงตอนนี้ เลยนึกได้ว่า เคยมีแม่ค้าปลาร้าสับขอบคุณฉันที่ไม่เอาถุง เพราะถุงที่ใส่สลัดผักซึ่งฉันซื้อมาก่อนหน้านี้ยังมีที่ว่างพอใส่ถุงปลาร้าสับได้อีก

เรื่องนี้ดูจะเป็นเรื่องเล็กน้อย เป็นพฤติกรรมที่ดูจะกลายเป็นวัฒนธรรมของคนในแต่ละสังคมไปแล้ว ประเทศที่ถูกประณามว่าเป็นตัวการทำลายสิ่งแวดล้อมมากที่สุด เพราะใช้ทรัพยากรของโลกมากที่สุด  แต่เขาก็พยายามรักษาสิ่งแวดล้อมในประเทศตัวเองมากที่สุดเช่นกัน ซึ่งมันก็มีผลกับสิ่งแวดล้อมโลกโดยรวมด้วย อันนี้ ฉันพูดตามที่ตัวเองเห็นและรับรู้  เบื้องลึกเบื้องหลัง ยังมีอะไรอีกมากมายที่ฉันอาจไม่รู้

แต่ที่แน่ๆ ทำไมหนอ ประเทศเล็กๆ ถึงได้กลายเป็นตัวการทำลายสิ่งแวดล้อมโลกด้วยการใช้พลาสติกกันเป็นว่าเล่น ไม่ว่าจะนำไปทำเป็นภาชนะต่างๆ ทำของเล่นเด็ก ฯลฯ  และทำไมประเทศมหาอำนาจไม่พยายามช่วยเหลือให้คำแนะนำในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ หรือว่าฉันมองอะไรผิดไป หรือฉันเข้าใจอะไรผิด หรือว่าการใช้พลาสติกเยอะๆ มันไม่ได้ทำให้สิ่งแวดล้อมถูกทำลายไปเท่าไหร่หรอก  การผลาญน้ำมันและการทำลายป่าไม้ต่างหากที่เป็นสาเหตุใหญ่ ทำให้โลกสูญเสียความสมดุลย์ด้านสิ่งแวดล้อม

ใครมีข้อมูลอะไรที่จะทำให้ฉันกระจ่างได้  จะขอบพระคุณมาก

ปล.ถ้าอ่านแล้วงงๆ ก็ช่วยบอกด้วยนะคะ จะได้รู้ตัวเองว่ายังเบลอๆ อยู่ เพราะอาการเบลอเป็นมาตั้งแต่ก่อนสิ้นปี จนบัดนี้ตะกอนความรู้สึกนั้นยังตกค้างอยู่  อาจจะเขียนอะไรที่ทำให้ดูสับสนก็ได้

ไปจริงๆ แล้วค่ะ...