เวลาที่ได้ไปตระเวนแอบดูบล็อกของใครต่อใคร ฉันอดที่จะชื่นชมไม่ได้ในสิ่งที่เจ้าของบล็อกนำเสนอ เพราะส่วนมากจะให้สาระ ความรู้ และภาพสวยๆ แปลกๆ ซึ่งฉันก็อยากทำเช่นนั้นเหมือนกัน

แต่เมื่อยังมีข้อจำกัดจากหลายๆ ปัจจัยอันเนื่องมาจากตัวเอง ก็ทำแบบ "ส่วนตัว" ไปก่อนก็แล้วกัน เป็นคน"โลกส่วนตัว" สูง สาระสำหรับคนอื่นก็เลยไม่ค่อยมี(อย่างนี้แหละ)

อยากเขียนเรื่องนั้นเรื่องนี้เยอะแยะไปหมด จนสับสน เลยจับต้นชนปลายไม่ถูก จริงๆ ที่เข้ามาเขียนบล็อกวันนี้ ก็แค่อยากเขียนมากกว่า

ขอบพระคุณ เจ้าของบล็อกทุกท่าน ที่นำสาระดีๆ มาฝาก ทำให้ได้รอบรู้ในเรื่องต่างๆ "ชั่วเพียงลัดนิ้วมือเดียว" ตลอดจนแขกไม่กี่ท่านที่อุตส่าห์เข้ามาเยี่ยมบล็อกแต่บางทีฉันก็ไม่ได้ออกมาต้อนรับ ทั้งยังไม่ได้ไปเยี่ยมตอบแทนอีกด้วย

แต่บางทีก็แอบไปเฉียดๆ แถวหน้าบ้านท่าน โดยไม่ได้ปรากฎตัวให้เห็นก็บ่อย นี่เป็นข้อเสียอย่างเอกอุของตัวเอง ที่ "เฉื่อยชา" ต่อการสื่อสารกับคนอื่น ในชีวิตจริงก็เป็นเช่นนี้ โปรดอย่าถือสา...

ตอนนี้ มีความรู้สึกเพียงอย่างเดียวคือ อยากออกไปอยู่บ้านสวนตามลำพัง ตื่นเช้าได้ออกมาเดินเล่นด้วยเท้าเปล่าบนยอดหญ้าที่มีน้ำค้างเกาะพราว แล้วก็ออกกำลังกายให้เหงื่อโชกทุกเช้า ดูแลต้นไม้ ได้อ่านหนังสือที่สะสมไว้ ได้กินผักที่ปลูกเอง ได้กินผลไม้ที่สอยลงจากต้นสดๆ อยากและอยาก...

ความรู้สึกต่างๆ ที่ว่า มันเป็น " NEED" ไม่ใช่แค่ " WANT " เสียแล้วสำหรับดิฉัน โอย...อึดอัด

บ่นบ้ากับตัวเองค่ะ ถ้าเผลอเข้ามาอ่าน แล้วไม่สบอารมณ์ต้องขออภัย บล็อกนี้ไร้สาระ ขอบอก...