เกือบลืมเล่าเหตุการณ์ครั้งสำคัญครั้งหนึ่งในชีวิตก็ว่าได้ (สำหรับฉันเท่านั้น)

เมื่อวาน(16 กค.51) เพื่อนชวนไปฟัง...เรียกว่าอะไรดี งานแถลงข่าวการประกวดนวนิยาย"ทมยันตีอะวอร์ด ครั้งที่ 2 "  ชื่อ โครงการ "ถนนสู่ดวงดาว"ที่ห้อง Meeting Room 3 ในงานหนังสือฯที่สูนย์การประชุมฯสิริกิติ์

มีคุณรักชนก นามทอน เจ้าของสำนักพิมพ์ ณ บ้านวรรณกรรม คนนี้ ฉันเพิ่งได้รู้จักตัวเป็นครั้งแรก หลังจากได้รู้จักแต่ชื่อเมื่อหลายปีก่อนว่า เขาซื้อทาวน์เฮาส์ราคาเป็นล้านให้ ขุนทอง อสุนี หมอดูไพ่ยิปซี ที่เขียนหนังสือให้สำนักพิมพ์ฯพิมพ์ขาย และขายดิบขายดี จนถึงบัดนี้ พิมพ์เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ฉันไม่เคยซื้ออ่าน เลยไม่รู้ว่ามันดียังไง

ครั้งนั้น ฉันนึกสรรเสริญเจ้าของสำนักพิมพ์ ว่าช่างดีอะไรเช่นนี้ นักเขียนช่วยให้สำนักพิมพ์รวย พอนักเขียนตกอับ ก็โดดเข้ามาช่วย ซื้อบ้านให้ราคาเป็นล้านเมื่อร่วม 10 ปีก่อนนี่ ไม่ธรรมดาหรอกนะ แหม...อยากให้นายทุนทุกคนเป็นอย่างนี้จัง ขอคารวะด้วยใจจริง

คนต่อมา คือ คุณประพนธ์ วิวัฒนพร นักเขียนสำนวนเหมือนทมยันตี 99.99% เจ้าของนามปากกา "ภูเตศวร"และ"วิศวนาถ" มาร่วมแถลงและแนะแนวทางการส่งนิยายเข้าประกวดด้วย

คนสุดท้าย สำคัญที่สุดสำหรับฉัน ไม่คาดฝันมาก่อนว่าจะมีโอกาสได้พบท่านตัวเป็นๆ ตัวจริง เสียงจริงแน่นอน คือ คุณหญิงวิมล ศิริไพบูลย์ หรือ นักเขียนนามปากกา "ทมยันตี" นั่นเอง และยังมีนามปากกาอื่นๆ อีกมากมาย ที่ใช้เพื่อเขียนนิยายมีแนวเรื่องต่างกัน เพราะท่านเขียนได้ทุกแนว

ฉีนอ่านนิยายที่ท่านเขียนตั้งแต่ยังเป็นนักเรียน บางเรื่องก็หัวเราะจนน้ำตาซึม หลายเรื่องก็เศร้าสะเทือนใจจนน้ำตาไหล แนวที่ฉันไม่ค่อยได้อ่านก็คือแนวเจ้าชายเจ้าหญิง ไม่รู้สิ ไม่ชอบอ่านนิยายแนวนี้มั้ง เรื่องลึกลับก็อ่านน้อย ที่อ่านแล้วร้องไห้ทุกครั้ง คือ "คู่กรรม"

โอ้...ท่านเกิดมาเพื่อเป็นนักเขียนโดยเฉพาะเลย คิดดู ท่านบอกว่าท่านเขียนตั้งแต่ท่านอยู่ ม.4 แล้วก็เขียนเป็นอาชีพตั้งแต่ยังเรียนหนังสือไม่จบด้วยซ้ำ

หันมาดูตัวเอง ฉันก็เขียนนิยายให้เพื่อนอ่านตั้งแต่อยู่ชั้น ป.6-7 สมัยก่อน ยังจำได้ เพื่อนมานั่งเร่งให้เขียนต่อ(เพื่อจะได้อ่านฟรี)ขณะที่ฉันยังทำงานส่งครูไม่เสร็จ ไม่เกรงใจกันเลย

แต่จนบัดนี้ ฉันก็ยังไม่ถึงไหน ไม่รู้ชาตินี้จะได้เป็นนักเขียนอาชีพอย่างที่ใจอยากหรือเปล่า เพราะฉันเขียนไม่ต่อเนื่อง ไม่อยากโทษภาระครอบครัวที่ตัวเองแบกรับมาตั้งแต่ยังเรียนหนังสือไม่จบหรอก เอาเป็นว่า ฉันแวะเวียนออกนอกเส้นทางการเขียนนานเกินไปก็แล้วกันเนาะ

ที่พูดนี่ ไม่ได้เทียบชั้นกับ"ทมยันตี" นะคะ เพราะท่านระดับเทพแล้ว แต่ฉันยังเป็นเถ้าธุลีดิน แค่อยากระบายความคับแค้นใจนิดๆ หน่อยๆ เอง...

มีสิ่งที่ผิดความคาดหมายของฉันอยู่อย่าง คือ ฉันคิดเอาเองว่า ท่านคงเป็นคนเงียบๆ ขรึมๆ เพราะนักเขียนส่วนมากเท่าที่เห็น มักพูดไม่ค่อยเก่ง รวมถึงนักอยากเขียนอย่างฉันด้วย

แต่"ทมยันตี" คุยเก่งมาก เป็นกันเองด้วย อายุ 72 แต่ท่านยังเหมือนสัก 50 กว่าๆ นี่พูดตามที่เห็นลักษณะท่าทางของท่านซึ่งยังดูกระฉับกระเฉง พูดชัดถ้อยชัดคำ สมัยสาวๆ ท่านคงเป็นสาวมั่น...ฉันว่านะ

ฉันไม่มีสิทธิส่งผลงานเข้าประกวดแล้ว เพราะอ่านดูในหนังสือคู่มือที่เขาแจกให้ มีอยุ่ข้อหนึ่ง คือ ห้ามคนที่มีเคยผลงานพิมพ์นวนิยายเข้าร่วมโครงการ นี่ถ้าไม่ได้อ่านคู่มือคงไม่รู้

แต่ฉันมีผลงานเล่มเดียวเองนะ ไม่ยาวมากด้วย แล้วไม่รู้ว่าจะโอกาสได้ตีพิมพ์เรื่องที่ 2 หรือเปล่า เพราะอยู่ๆ ก็ขาดความมั่นใจเอาดื้อๆ

ก็ว่าจะลองส่งให้ บก.พิจารณาเรื่องที่ 2 อยู่เหมือนกัน อ้าว! คุยเรื่องนักเขียนชั้นปรมาจารย์ แต่ลงท้ายไหงกลับเป็นเรื่องของนักอยากเขียนเสียงั้น ขออภัยด้วยค่ะ ฉันชอบเข้ารกเข้าพงอย่างนี้ประจำแหละ