สืบเนื่องจากอาการเป็นริดสีดวงทวารขั้นต้น ฉันมานึกใคร่ครวญการปฏิบัติตนแล้วก็นึกเอาเองว่า อย่างเราไม่น่าจะเป็นโรคพรรค์นี้ แต่ฉันมานึกได้ว่าฉันละเลยข้อปฏิบัติที่เคยทำมานานไปข้อหนึ่ง ซึ่งสาเหตุก็เพราะการออกไปทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือนอีกครั้งนั่นเอง

ก่อนหน้านั้น ตื่นนอนตอนเช้าทุกวัน ฉันต้องดื่มน้ำวันละประมาณ 1 ลิตร แล้วก็จะรู้สึกอยากขับถ่าย ซึ่งไม่เคยมีปัญหา หลังจากนั้นก็ออกกำลังกายราว 45 นาที จนเหงื่อชุ่มตัวจึงไปอาบน้ำ...

ตอนกลับมาทำงานประจำใหม่ๆ ฉันก็ยังทำแบบนี้อยู่ แต่ประสบปัญหาการปวดปัสสาวะระหว่างการเดินทาง ซึ่งทรมานมาก แม้จะจัดการเรียบร้อยก่อนออกจากบ้านแล้วก็ตาม แรกๆ ก็ทน หนักเข้าฉันเลยตัดปัญหา ด้วยการดื่มน้ำหลังตื่นนอนแค่แก้วเดียว จนระยะหลังๆ บางทีไม่ดื่มเลย แต่ก็ยังถ่ายได้เป็นปกติ แม้จะมีอาการท้องผูกสลับบ้าง แต่ก็คิดว่าเป็นไปตามวัย (คงไม่เป็นไรหรอก)

นอกจากเรื่องการดื่มน้ำแล้ว การออกกำลังกายที่เคยทำประจำก็มีอันต้องงดไปหลายเดือน เพราะเกิดอาการบาดเจ็บที่มือ อันเนื่องมาจากการออกกำลังกายโดยลืมนึกถึงสังขารของตัวเอง พอไม่ได้ออกกำลังกายก็หงุดหงิด เครียดแล้วก็กินเป็นพายุ จนน้ำหนักขึ้น แถมงานก็บางทีต้องทำถึงสว่าง (ตอนนี้กำลังดิ้นรนขอเปลี่ยนหน้าที่ที่ไม่ต้องอดหลับอดนอน อาทิตย์หน้าคงรู้ผล)

ฉันรู้สึกว่าตัวเองแก่ขึ้นมาก หลังจากกลับเข้ามาทำงานเพียงแค่หนึ่งปี เป็นหนึ่งปีที่ฉันละเลยสิ่งดีๆ ที่เคยปฏิบัติ จากที่ไม่เคยกังวลเลยว่าตัวเองจะอายุเท่าใด บัดนี้ มีความรู้สึกว่า เออนะ เราอายุมากแล้วนี่นา ลืมตัวมานาน

บางทีโรคภัยไข้เจ็บที่มาเยือน อาจเป็นการเตือนเราไม่ให้ประมาทกับชีวิตที่เหลือระยะเวลาไม่มากนักก็ได้

บุญรักษาทุกท่านนะคะ