เมื่อวันที่ 17 มกราคม 2551 ที่ผ่านมามีการจัดการเลือกตั้งนายกสโมสรนักศึกษามหาวิทยาลัยรังสิต และกรรมการบริการสโมรสรของนักศึกษาทุกคณะพร้อมกัน กล่าวสำหรับการเลือกตั้งนายกสโมสรนักศึกษามหาวิทยาลัยรังสิตในปีนี้มีความคึกคักเป็นพิเศษเพราะทางมหาวิทยาลัยส่งเสริมให้มีการรณรงค์หาเสียงอย่างเต็มที่ ดังนั้นจึงมีโอกาสได้เห็นโปสเตอร์หาเสียง แผ่นป้ายหาเสียงขนาดใหญ่ และรถหาเสียงของนักศึกษาวิ่งไปมาในช่วงใกล้วันเลือกตั้ง

              ในฐานะที่เป็นอาจารย์สอนรัฐศาสตร์ผมจึงสนใจเป็นพิเศษและติดตามรูปแบบวิธีการหาเสียงของนักศึกษาตลอดจนแนวนโยบายของแต่ละพรรคของนักศึกษามาเปรียบเทียบกัน สิ่งที่พบคือรูปแบบการหาเสียงดีขึ้นกว่าปีก่อนๆ ส่วนนโยบายยังไม่แตกต่างกันมากนัก กล่าวคือเป็นนโยบายแบบประชานิยม เช่น เสนอให้มหาวิทยาลัยจัดพิธีพระราชทานปริญญาบัตรแทนการประสาทปริญญาที่เคยทำมา นโยบายการจัดติว และด้านสวัสดิการ เป็นต้น ซึ่งที่จริงแล้วยังมีนโยบายอื่นๆที่น่าสนใจอีกมากที่ไม่ใช่ประชานิยม แต่ส่งเสริมสิทธิเสรีภาพของนักศึกษา เช่น นโยบายการจัดตั้งสภานักศึกษาขึ้นมาป็นฝ่ายนิติบัญญัติและควบคุมการทำงานของสโมสรนักศึกษา หรือนโยบายการจัดทำรายการวิทยุเพื่อเผยแพร่ข่าวสารของสโมสรนักศึกษาผ่านสถานีวิทยุชุมชนของมหาวิทยาลัย คลื่น 97.25 หรือแม้กระทั้งการจัดทำโพลสำรวจความคิดเห็นเรื่องความเดือดร้อนของนักศึกษาเป้นระยะๆ เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่แนวประชานิยม แต่เป็นแนวการสร้างสรรค์ประชาธิปไตยในมหาวิทยาลัยและส่งเสริมการมีส่วนร่วมในกิจกรรมต่างๆของนักศึกษา

               อย่างไรก็ตามหากมองในภาพรวมในปีนี้กิจกรรมการส่งเสริมประชาธิปไตยในมหาวิทยาลัยนับว่าได้ผลมาก เท่าที่ผมรับฟังมาได้ข่าวว่ามีนักศึกษามาใช้สิทธิเลือกตั้งมากกว่าปีก่อนๆ เพราะมีพรรคนักศึกษาลงแข่งขันกันถึง 3 พรรค และมีรูปแบบการหาเสียงที่น่าสนใจขึ้น อย่างไรก็ตามผมได้แต่หวังว่าในปีต่อๆไป นโยบายในการหาเสียงนอกจากแนะนำตัว และปรัชญาการทำงานแล้ว ในด้านนโยบายหาเสียงน่าจะได้มีการกลั่นกรองและตรวจสอบมากกว่านี้