เส้นทางสู่ผาสูงชันอันเป็นบ้านของชาวอนาซาซี มีเส้นทางเดียวคือการไต่เชือกขึ้นไปบนผาแห่งนี้ที่ชาวอนาซาซีเคยอยู่อาศัยเมื่อ 700 ปีก่อน ซากปรักสิ่งก่อสร้างของชาวอนาซาซีปรากฏอยู่ในบริเวณรอยต่อของรัฐต่างๆ4 รัฐ ได้แก่ ยูทาห์ โคโลราโด แอริโซนา และนิวเม็กซิโก จากการศึกษาของนักโบราณคดีพบว่า ชาวอนาซาซีใช้บันไดไม้ ที่ทำจากท่อนไม้ที่บากเป็นขั้น และบันไดหิน ที่ลักลงบนหน้าผาหิน ในการเข้าออกจากบ้านที่สร้างไว้ตามโพรงผา ซึ่งมีอยู่หลายหลังที่ตั้งอยู่บนผาสูงหลายร้อยเมตร  แต่บรรดานักปีเขาคิดว่าวิธีดังกล่าวไม่น่าจะปีนขึ้นไปถึงบ้านบางหลังได้

การขุดสำรวจทำให้พบตัวอย่างเชือกจากเส้นใยต้นไม้ป่า คือ ยัคคาและไม้ในวงศ์ของลั่นทม หรือแม้แต่เส้นผมเอง ชาวอนาซาวีนำมาใช้ประโยชน์ต่างๆนานา ตั้งแต่สานรองเท้าไปจนถึงทำกับดัก ซึ่งเชือกจากเส้นใยธรรมชาติผนวกกับการถักในแบบฉบับชาวอนาซาซีทำให้เชือกเหล่านี้คงทนไม่แพ้เชือกในปัจจุบัน และยังทนทานกว่าเชือกไนลอนในปัจจุบันเสียอีก

ได้มีการนำเชือกของชาวอนาซาซีไปทดสอบแรงเครียด ปรากฏว่าโดยเฉลี่ยแล้วเชือกเส้นใหญ่จะบาดเมือ่ได้รับน้ำหนักตัว 207 กิโลกรัม ส่วนเชือกเส้นเล็กจะขาดเมื่อรับน้ำหนักตัว 106 กิโลกรัม นั่นหมายความว่า เชือกของชาวอนาซาซีมีความแข็งแรงทนทานราวหนึ่งในห้าของเชือกใยสังเคราะห์ในปัจจุบัน หรือเทียบได้กับเชือกป่าน และเชือกมนิลาที่นักปีนเขาใช้กัน ก่อนจะมีการผลิตเชือกไนลอนในช่วงทศวรรษ 1940

หากว่าชนเผ่าอนาซาซีใช้เชือกนี้ปีนเขาก็นับว่าเสี่ยงอันตรายมากจากการตกจากผาสูง แต่ชาวอนาซาซีอาจใช้เชือกนี้ในการขนย้ายข้าวของ หรือให้คนที่ปีนไม่ถนัดใช้พยุงตัวเวลาเข้าออกจากบ้าน หรือว่านี่คือสิ่งที่เรียกกันว่ามหัศจรรย์ภูมิปัญญาของคนในอดีตกาล

ขออภัยด้วยนะคะที่ไม่สามารถหารูปให้ชมได้ เพราะเรื่องนี้เพิ่งได้เริ่มมีการค้นคว้าได้ไม่นานมานี้ และขอภัยที่หายไปนาน และอาจหายไปอีกซักพัก เพราะต้องจัดการเรื่องเรียนให้เรียบร้อยก่อนค่ะ ขอบคุณนะคะที่แวะมาเยี่ยม