วันนี้ตรงกับวันนี้ 31 ธันวาคม พรุ่งนี้ปีใหม่แล้ว
หลายๆสื่อ สรุปเหตุการณ์สำคัญๆ เป็นสกู๊ปส่งท้ายปี
ถ้าเป็นเรื่องการเมือง เหตุการณ์ที่น่าบันทึกน่าจดจำ คงมีมากมาย
แม้ว่า การยึดอำนาจของ คมช. จะเกิดขึ้นเมื่อปลายปี 49
แต่ความรู้สึก อารมณ์ร่วมก็ต่อเนื่อง มีบรรยากาศปกคลุมจนถึง
ปลายปี 50

ประเทศไทยเปลี่ยนการปกครอง มาเป็นระบอบประชาธิปไตย เมื่อหลายปีมาแล้ว
แต่เราก็รู้ๆกันว่า มันไม่ได้เป็นประชาธิปไตยที่แท้จริง
เป็นแค่รูปแบบที่จัดขึ้นมา เพื่อหลอกตัวเอง ส่วนจะหลอกนานาประเทศหรือปล่าวนั้น
ไม่กล้าระบุ

เราโตมาในประเทศที่อิสระทางความคิดและการแสดงออกพอสมควร
แม้ว่าจะเป็นในยุคที่เผลด็จการมากๆ เราก็ยังดีกว่าอีกหลายประเทศ

คนเราพอได้รับอิสระภาพมากๆ ก็จะมีรูปแบบของการแสดงออกมามากมาย
อยู่ในกรอบบ้าง นอกกรอบบ้าง
ในอดีต คนไทยจะแสดงออกความไม่พอใจก็ต่อเมื่อ
ไม่พอใจต่อการบริหารงานของรัฐบาล ไม่พอใจการปฎิบัติหน้าที่ของทหาร
แต่แทบนึกไม่ออกว่า คนไทย ต้องมาปะทะกันเอง เพราะสนับสนุน พรรคการเมืองต่างพรรคกันตั้งแต่เมื่อไหร่
ลำพังตัวเองที่พอจะนึกออกได้บ้าง ก็ สมัยทักษินขึ้นมาเป็นนายกฯนี่ล่ะมั้ง
ที่จำได้ช่วงนี้ ก็อาจจะเป็นเพาะติดใจ สนใจ การเมืองช่างนี้มากเป็นพิเศษ
พูดง่ายๆ ก็คือโตทันตรงช่วงนี้พอดี

ความต้องการอิสระ ทั้งการกระทำและความคิดของคนไทย
น่าจะก่อเกิดขึ้นในใจ ด้วยคำปลูกฝังที่ว่า เราไม่เคยเป็นเมืองขึ้นของใคร
เราเป็น ไท

บางทีถ้าผลิกประวัติศาสตร์กันกลับไปได้ ประเทศไทยควรจะได้ตกเป็นเมืองขึ้นของใครบ้าง
ไม่แน่ว่า วันนี้ของประเทศไทยอาจจะดีกว่านี้

วันนี้คนที่ค้านหัวชนฝาว่า การปฎิวัติ รัฐประหาร คือสิ่งที่เลวร้าย
ก็ยังมีอยู่มากมาย
บางคนออกมาโวยวาย ทั้ง 2 เหตุการณ์
ตอนแรกโวยวายที่สนามหลวง ไล่ทักษิน ออกไปๆ ทากกกกกกกกกษินนนน ออกไป
พอทหารมาไล่ ทักษินนนนนนนนนน ออกไปปปป
คนกลุ่มนี้ก็ประท้วงต่อ รับไม่ได้ กับการยึดอำนาจ

ตอนนี้เรายังสับสนอยู่เลยว่า คนๆนี้ ต้องการอะไร แล้วจะทำยังไงดี
กับขวาก็ไม่เอา ซ้ายก็ไม่เอา

ประชาชนทั้งประเทศนะที่รู้สึกว่า การใช้ทหารแทรกแซงการเมืองไม่ดี
แต่ประชาชนค่อนประเทศก็บอกว่าทหารเข้ามาเกือบจะสายไป
นั่นคือไม่เห็นด้วย แต่มาเถอะ มาช่วยหน่อย

ในขณะที่อีกซีกหนึ่ง ก็ประโคมข่าวว่า
เผด็จการๆๆๆๆๆๆๆ รับไม่ได้เผด็การ
ซึ่งซีกที่ว่า ก็คือซีกไทยรักไทย

ถ้าประเทศไทย แบ่งเป็น ซีกเป็นส่วน ได้ เราก็จะเป็นว่า
ร้อยละ 100% ของพลังไทยรักไทย จะต่อต้านเผด็จการ
(แค่เผด็จการที่ไล่ทักษินเท่านั้นนะ)
ซึ่งเราเชื่อว่า คนกลุ่มนี้ สั่งซ้ายก็บอกซ้าย สั่งขวาก็บอกขวา
(ถ้าทักษินสั่ง)

ในขณะที่เผด็จการทางทหารก็บอกว่า ที่ต้องมาไล่ก็เพราะว่า
เผด็จการแบบนักการเมืองดูๆแล้วจะส่งผลร้ายให้กับประเทศชาติ

แต่คนของพลังไทยรักไทย( ขอเรียกพรรคนี้ว่าพลังไทยรักไทย)
กลับยอมรับให้ระบอบประชาธิปไตยที่ไม่ต่างอะไรกับเผด็จการเติบโตได้

ครบ1 ปี ทหารได้ถอยร่นกำลังพล ออกจากกรุงเทพ กลับฐานที่มั่น
ประชาธิปไตยของพรรคพลังไทยรักไทยกำลังจะกลับมา
ใบแดงที่ออกมาขั้นต้น 3 ใบ
พลังไทยรักไทยก็บอกว่า เป็นการสกัดกั้นไม่ให้พรรคได้จัดตั้งรัฐบาล
เป็นการแทรกแซงของกลุ่มนั้นกลุ่มนี้

เราก็ไม่เข้าใจว่า เค้าปล่อยให้ประชาชนออกไปใช้สิทธิ์เลือกตั้งกัน
แล้วก็นับคะแนน พลังไทยรักไทยได้ 233 เสียง
ทำไมพลังไทยรักไทยไม่จัดการตั้งรัฐบาลให้เป็นที่เรียบร้อย

ทำไมจะต้องอ้างว่า ปชป. แย่งจัด อ้างว่าถูกแทรกแซง
ซึ่งแม้จะเป็นจริงทั้ 2 กรณี พลังไทยรักไทยก็สามารถจัดตั้งรัฐบาลได้
แต่ ใบแดงจะไม่มีทางเกิดขึ้นเลย
ถ้าไม่มีหลักฐานเพียงพอ

ในเมื่อทหารถอยให้ประชาธิปไตยเดินหน้าต่อ
แต่มันไม่สามารถเดินต่อได้
หมายความว่า เราต้องการประชาธิปไตยแบบไหนกันแน่
ประชาธิปไตยที่ไม่มีใครตรวจสอบ
ประชาธิปไตยที่มีแต่เจ้าหน้าที่รัฐดำเนินงานทุกๆอย่างเพื่อรัฐบาลอย่างเดียว
โดยไม่คำนึงถึงความถูกต้อง

เราว่า ถ้า กกต. ทำงานจริงจัง จะเหลือ สส. ที่สามารถรับรองได้ สักกี่คน

นักการเมืองที่กรอกหูประชาชนให้หมดความเชื่อมั่นศรัทธาในทหาร ในตำรวจ
ไม่ให้เชื่อมั่นต่อขบวนการยุติธรรมนั้น
ต้องการประชาธิปไตยแบบไหนกันแน่

สำหรับประชาชนแบบเราที่รุ้สึกว่า
การยุบพรรคไทยรักไทย การฟ้องร้องทักษินที่มีเรื่องติดค้างอยู่หลายๆคดีนั้น
ต้องติดแหงกอยู่ตรงที่ทักษินไปมีชีวิตที่สุขสบายในต่างประเทศ
แล้วให้สัมภาษณ์ผ่านสื่อ จัดทำซีดีแจกมายังประเทศไทยนั้น
เราคิดเสมอๆว่า ทำได้แค่นี้เองเหรอ

แล้วขณะนี้ อำนาจเก่าๆก็ กำลังจะกลับคืนมา
กลับมาเพราะ คนไทยกระหายประชาธิปไตยกันเหลือเกิน

ถึงวันนี้ทหารควรออกมาขอโทษประชาชน
ที่เข้ามายึดอำนาจ เมื่อปี 49 แล้วไม่สามารถทำให้ประชาชนในประเทศ
เกิดความสมานฉันท์ ปรองดองได้อย่างแท้จริง
ไม่สามารถเอาตัวทักษินคนที่ทหารบอกว่า
เป็นตัวปัญหากลับมาสู่ขบวนการยุติธรรมได้
ไม่สามารถทำให้คนไทยส่วนใหญ่เชื่อได้ว่า เค้าผิดยังไง
ยิ่งนานวันความแตกแยกในสังคมเริ่มก่อตัวขึ้นมากขึ้นๆทุกวัน

แล้ว ถ้าทักษินกลับมาจริงๆ ท่ามกลางความรู้สึกของคนในประเทศ
ที่แตกแยกเป็น 2 ความรู้สึกอย่างชัดเจน แล้วเกิดการจลาจลวุ่นวาย

ใครจะรับผิดชอบ ระหว่างเผด็จการทางทหาร : เผด็จการ แบบนักการเมือง