ภาพสีน้ำมันบนผ้าใบ เมื่อหลายปีก่อน

ว่าไปแล้ว สาเหตุที่มาเขียนบล๊อคที่ oknation ก็เพราะต้องมาเขียนระบายเรื่องอารมณ์ทางการเมืองเท่านั้น
การแสดงทัศนคติทางการเมือง ทำให้เราไม่อยากที่จะเปิดเผยตัวตนของตัวเองสักเท่าไหร่
เพราะว่า การที่เราจะได้ด่าใครสักคนให้ถึงที่สุดนั้น มันทำได้ยาก ถ้าเค้าคนนั้นเป็นเพื่อน
ช่วงหลังๆมานี่ เกือบจะได้ต่อยปากกับเพื่อนเพราะชอบนักการเมืองคนละพรรคมาหลายคนแล้วซะด้วยสิ

หลังจาก เรื่องการเมืองถึงจุดอวสาน โวลเดอร์มอรกลับมาเรืองรองอำนาจอีกครั้ง
กองทัพดัมเบิลดอร์คงต้องล่าถอยแอบหลังตุ๊กตาหิน...
สมาชิคภาคีฟินิกซ์กระซ่านกระเซ็น....

ถ้าเอานิ้วมือขึ้นมานับก็นับว่านิ้วมืออาจจะไม่พอ ที่เราห่างหายกลิ่นสีและกาวแป้งมานานแสนนาน
ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่เราจะกลับมาประกาศความฝัน เช่นเดียวกับการกลับมาของโวลเดอร์มอร์
เราอาจจะไม่ใช่คนที่วาดภาพไว้มากมายนัก
และไม่ค่อยมีเรื่องราวน่าบันทึกจดจำไว้เพื่อเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลแต่อย่างใด
แทบจะไม่เคยได้รับรางวัลอันทรงเกียรติบ่งบอกว่า..เป็นศิลปิน
แต่ความเจ็บปวดตอกย้ำตัวเองทุกครั้งที่ลืมตาขึ้นมาตอนเช้า
คำพูดที่ว่า..."ถ้านายรักฉัน..นายไม่ต้องทำอะไร...นายทำงาน"
และ.."พรุ่งนี้ก็สายเสียแล้ว"

สองปีที่ผ่านมา แม้ว่า เราจะวาดรูปออกมาได้ไม่มากนัก และยังมีความสุขอบอวลอยู่
กับอดีตที่ผ่านมายาวนาน ยังจดจำ สายตาของเพื่อนๆ พี่ๆน้องๆ
และครูที่สั่งสอน ที่มองผ่านภาพเขียนของเราด้วยสายตาที่มีความสุข
ยังจดจำสายตาของพ่อค้า แม่ค้า ที่ตลาดท่าช้าง
ที่มองตามเฟรมสีน้ำมันเพื่ออยากดูภาพวาดที่ฉาบอยู่บนผืนผ้าใบ
สิ่งเหล่านั้นมันคือความสุขที่เราคิดว่า เราไม่สามารถปล่อยให้มันละลายหายไปพร้อมกับ
กาลเวลาได้

เราเป็นเพียงผู้หญิงหน้าตาธรรมดาๆ ที่ไม่มีอะไรโดดเด่นเลย
เพื่อนชายคนนึงพูดในวันแสดงงานศิลปะนิพนธ์ว่า
"วันนี้เราดูแกสวยขึ้นเยอะเลย"
ไม่รู้ว่าเราควรจะดีใจหรือเสียใจ ที่มันบอกว่า 9 ปีที่คบหากัน มันไม่เคยมองเราสวยในสายตามันเลย

เมื่อโวลเดอร์มอร์กลับมาได้ ทำไมเราจะกลับมาไม่ได้
ทุกๆวันของเรา ไม่ต้องการสมุนคู่ใจ ไม่ต้องการผู้เสพความตาย
ไม่ต้องการเหรียญเมอลินชั้น 1
แต่เราต้องการให้ วันเวลาที่หมุนไปจนถึงวันตาย
สามารถพูดประโยคเดียวกับ อ.ศิลป พีระศรีได้ว่า
"ฉันได้จากโลกนี้ไปอย่างไม่เสียดาย เพราะฉันได้อุทิศชีวิตให้กับงานศิลปะของฉัน"