ที่จริงแล้ว ความรู้สึก เกลียด เซ็ง  หน่าย เบื่อ เราไม่รู้จะมอบคำๆนี้ให้กับใครหรอก
ไม่ว่าจะเป็น ทักษิน รัฐบาล พันธมิตร
อาจจะสลับกันใหม่ได้ว่า

เซ็งทักษิน  เกลียดรัฐบาล เบื่อพันธมิตร หน่ายประเทศไทย

หน่ายทักษิน เบื่อรัฐบาล เกลียดพันธมิตร เซ็งประเทศไทย

หรือ....อะไรก็ได้ รู้สึกว่า พอๆกัน ไม่ได้มีความรู้สึกแตกต่างอะไรกันมากมายนัก
ความรู้สึกด้านลบมันแยกไม่ค่อยออก
แต่ที่ชัดเจนคือ...ไม่มีความรู้สึกชื่นชม อิ่มเอม
กลุ่มที่เราไม่อยากจะเชื่อว่า จะอยู่รวมในความรู้สึกเหล่านี้ได้ คือพันธมิตร
ระยะหลังมานี่ รู้สึกหน้าตาร้อนผะผ่าว เวลาเห็นข่าว รู้สึกเนื้อตัวร้อนวูบวาบ
ยามที่เนื้อข่าวเป็นข่าวที่ไม่อยากรับรู้

เหมือนคนอกหักที่รู้สึกเสียบแปล๊บตรงหัวใจ เวลามีคนพูดถึง มีคนกล่าวเยาะเย้ย

ทำไมหนอ...ชีวิตถึงไม่มีทางเลือกอะไรมากนักเลย
การมีชีวิตอยู่ในประเทศไทยในวันนี้...ช่างแห้งแล้ง หาความรื่นรมณ์อะไรแทบไม่มีเลย
เปิดทีวีดูเคเบิลทีวี หนังก็เก่า ดูมาตั้งแต่เริ่มแตกเนื้อสาว จนเข้าวัยรุ่นก็ยังเอามาฉาย
เวียนแล้ววนอีก เปิดดูละครหลังข่าว ก็ไม่ต่างอะไรกับดูลิเก แค่มีฉากสมจริงมากกว่า

เปลี่ยนไปดู AF ก็เจอแหกตาคนดู  หวังแต่เงิน

เข้าไปเล่นเกมออนไลน์ ก็เจอแต่เด็กวัยรุ่น....หัวเกรียน..ที่ไม่เคยรับรู้สังคมภายนอก
ถามแต่ชื่อ พอได้ชื่อก็ถามอายุ พอรู้อายุที่เราโกหกว่า 14 ค่ะ  ก็ถามอยู่จังหวัดไหน
พอโม้ว่ากรุงเทพฯก็ขอเบอร์โทร   เลยบอกเบอร์ 4 ไป (เบอร์รองเท้า) เงียบไปเลย

ความรู้สึกที่มีต่อรัฐบาล ต่อทักษิน ต่อพันธมิตร เราเคยเขียนก่อนหน้านี้
มากมาย วนเวียนซ้ำซาก จนแทบจะอาเจียรถ้าต้องเอามากระหน่ำกันอีก
แต่วันนี้ ความรู้สึกที่มีต่อพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยของเราเริ่มเปลี่ยนไป

ก่อนหน้านี้ เราเคยคิดไว้ว่า  เลือกข้าง ข้างไหนที่ไม่ชอบทักษิน ด่าทักษิน
กระทืบทักษิน ชั้นจะเลือกข้างนั้นแหละ 

แล้วก็เลือกข้าง ชัดเจนมาตลอด
แม้จะยอมรับว่า ไม่ชอบบางคนในแกนนำ ในความไม่ชอบก็แอบให้กำลังใจ
ถือหาง อยากให้น้ำ อยากพัดลมให้ อยากให้ชนะ

เมื่อไหร่ที่พันธมิตรบอกว่า ชนะ เราก็..เอาล่ะ ชนะก็ชนะวะ...ทั้งๆที่ ชนะตอนไหน??...

หลายๆครั้งที่พันธมิตร  พูดบนเวที เพื่อแสดงความรู้สึกต่อ พระพยอม หรือ พิธีกร ญ
นารากร ติยายน (พิมพ์ชื่อผิดป่าวไม่รู้) หมอประเวศ อ.ปริญญา คุณสดศรี ฯลฯ
เรารู้สึกขัดแย้งในใจ แต่เราก็พยายามทำความเข้าใจ จนรู้สึกมองผ่านอะไรแบบนั้นไปได้
ไม่แน่หรอกนะว่า...ที่เราไม่ติดใจ เพราะคิดว่า พันธมิตรกำลังดำเนินการขับไล่ทักษินแทนเรา
ความอยากของเรา...เอาชนะทุกอย่าง

ตลอดทั้งสับดาป์มานี่ ข่าวเรื่องศรรามมาแรง
ครั้งแรกที่เราอ่านคำสัมภาษณ์ของพระเอกศรราม
เราก็ไม่เห็นด้วยนะ เราก็เอามาพูดถึงเมื่อเอนทรี่ก่อน
แต่เราไม่คิดว่า..จะต้องประนาม การพูดถึงของเรา เราไม่ถือว่า นั่นคือการประนาม

คืนวันถัดมา บนเวทีพันธมิตรจับเอาเรื่องนี้ขึ้นมาขยายความต่อ
เราก็ติดตามฟังคำพูดบนเวทีเหมือนกัน คุณตั้ว ก็พูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลนะ
เหมือนพี่สอนน้อง แม้จะมีคำพูดแรงๆเช่นคำว่า ไม่ต้องเสือกพูด...เราก็พอรับได้นะ
เพราะเป็นคำพูดของคนที่สนิทกันสื่อไปถึงอีกคนที่ยังรู้สึกดีๆกัน

แต่หลังจากนั้น....เหตุการณ์ที่เรารับไม่ได้ก็เกิดตามมา
เหตุการณ์ที่ข่าวใช่ชื่อว่า พันธมิตรสิงห์บุรีโห่ไล่ ด่าทอ ประชดประชัน
ถากถาง บีบคั้น ศรราม ที่จังหวัดสิงห์บุรี

เรื่องความไม่ชอบต่อพันธมิตรกระบี่ยังไม่เลือนไปจากความทรงจำ ก็มีภาพนี้เข้ามาแทนที่

ใครคือพันธมิตร ทำยังไงถึงได้เป็นพันธมิตร

ผ้าคาดหัวสีเหลือง + เสื้อสีเหลือง + คำพูดที่ด่านักการเมืองโกงกิน + คำพูดที่ด่าทักษิน
+ คำพูดที่ด่าคนที่ไม่เห็นด้วยกับพันธิมตร = พันธมิตร ?

หรือ

ผ้าคาดหัวสีเหลือง + คำพูดที่ด่าคนที่ไม่เห็นด้วยกับพันธมิตร = พันธมิตร ?

หรือ

ผ้าคาดหัวสีเหลือง + คำพูดหยาบคาย ยืนมั่วๆ ปะปนไปกับ คนที่แต่งตัวคล้ายๆกัน
ด่าคนคนเดียวกัน = พันธมิตร ?

พันธมิตรที่มีอะไรมากไปกว่าข้างต้น รู้สึกเจ็บปวดกับการเป็นพันธมิตรบ้างไหม

เราไม่รู้....เพราะเราไม่ใช่ และเราก็ไม่อยากเป็นแล้ว  ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้จะไปร่วมชุมนุม

แต่ในฐานะที่เราเคยให้กำลังใจ เอาใจช่วย เราเสียใจ เราอับอาย  เราไม่เหลืออะไรแล้วที่หวังได้
เหลือแค่บัตรประชาชน...เอาไว้ออกไปใช้สิทธิเลือกตั้งครั้งหน้าเท่านั้น

บรรทัดสุดท้าย  เกลียด เบื่อ เซ็ง ท้อ หน่าย สังเวช ปลง โกรธ  อึ้ง งง
สุดแล้วแต่ว่า...พันธมิตรจะคิดว่าเรารู้สึกยังไงก็แล้วกัน

แต่ก็ขอให้กำลังใจ ในการที่จะแก้ไข ใช้วิธีที่คนส่วนใหญ่รับได้ และพร้อมที่จะออกไปยืนต่อสู้ด้วย
อย่างไม่ฝืนความรู้สึก

ส่วน...ศรราม เราขอโทษก็แล้วกัน ที่เคยนินทาว่าร้าย เมื่อ 2-3 วันก่อน
ที่ขอโทษเพราะรู้สึกเห็นใจยังไงไม่รู้