มองนอกบ้านผ่านช่องประตู  แดดบ่ายจัดจ้า

ไอร้อนวูบเข้ามาเป็นครั้งคราว ต้องหลบมาพึ่งพัดลม

ใบไม้อ่อนล้าพากิ่งหรุบลู่ลงดิน

นานครั้งลมจะพัดพาปลอบประโลม แต่เป็นไอร้อนเสียส่วนใหญ่

แดดยามบ่ายของที่ราบสูงไม่เคยปราณีใคร

เสียงเพลงจากวิทยุบ้านดวงจันทร์ http://www.duangjan.com/ ยังคงคลอเบา ๆ

วันนี้เปิดเพลงเก่ายุค60 70  ทำให้คลายร้อนลงไปได้เยอะทีเดียว

................. 

ต้นไม้หน้าบ้านมีไม่มาก ด้วยพื้นที่อันจำกัด แต่ชั่วระยะสิบกว่าปีที่ผ่านมามักมีต้นเล็กบ้างใหญ่บ้างเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ  เมเปิล สองต้น รวมอยู่ในนั้น อายุสองปีเต็มย่างปีที่สาม

ส่วนพวกไม้ดอกเล็ก ๆเปลี่ยนหน้าไปหลากอย่างหลายชนิด สมชื่อว่าล้มลุก(คลุกคลาน)

ระหว่างที่เราก็เติบโต เฝ้ามองการเติบโตของพวกมันไปด้วย

เลือกที่จะพูดถึงเมเปิลในวันนี้

เพราะสองเหตุผล

หนึ่ง อายุเมเปิลเท่ากับอายุงานของตัวเองในบทบาทผู้บริหาร พูดให้เท่ ไปอย่างนั้นเอง ความจริงก็เพียงหัวหน้างานเล็ก ๆ ในองค์กรเท่านั้น  นำกล้าเมเปิลทั้งสองต้นมาจากสวนสมเด็จย่าที่ดอยอ่างขาง (ต้นละ 20 บาท)  คราวที่หน่วยงานจัดเที่ยว นัยว่าเพื่อเป็นขวัญและกำลังใจ

และสอง นำเมเปิลมาปลูกทั้งที่รู้ว่าอากาศร้อนแล้งไม่เหมาะกับเจ้าพืชพรรณชนิดนี้แต่เราก็อยากลองปลูกบ้าง การดูแลเอาใจใส่อย่างดีมันคงไม่กล้าตายหรอกอย่างมากก็แค่ไม่โต(คิด) 

และวันนี้ เฝ้ามองพวกมันด้วยหัวใจอิ่มเอมและเป็นสุข เพราะทั้งสองต้นยังคงสบายดี ต้นหนึ่งเติบโตสมวัย อีกต้นยังเป็นทารก!  แตกต่างเพราะการเลี้ยงในสิ่งแวดล้อมที่ต่าง ต้นแรกนำลงกระถางใหญ่ ๆ เลี้ยงในกระถาง ช่วงแรกเกือบตาย(หมายถึงเมเปิล)เพราะเพลี้ยลง ตอนหลังโตขึ้นจนนอนอู่ไม่ได้(คับกระถาง)ต้องนำมาลงดิน   ส่วนอีกต้น ลงดินตั้งแต่แรก หะแรกโตงามเขียวสดเชียว ตอนหลังชักนิ่ง ๆ ไม่ยอมขยับ จึงยังคงเป็นแค่ต้นเล็กราวทารก(เฒ่า) สูงเพียง1/5 ของต้นแรก

ยืนยันว่าทั้งสองเติบโตและสบายดี  ส่วนงานในบทบาทใหม่ก็หนักเอาการ กำลังประเมิน(คิดในใจ)อยู่ว่าเหมือนเจ้าเมเปิลต้นเล็กหรือต้นใหญ่หว่า ?

............................