ฉบับประวัติจริงของ..นกแสงตะวัน

วันพุธ ที่ 14 กรกฎาคม (เมื่อนานหลายปีมาแล้ว)

แม่เบ่งคลอดเด็กหญิงลูกคนสุดท้องออกมาที่ชานบ้านอย่างง่ายดาย ตอนนั้นตะวันอ่อนแสงลงแล้ว

ยามเย็นอากาศกำลังดี  ฝนตกหรือเปล่าลืมถามแม่

เกิดเป็นลูกอีสาน ดำเนินชีวิตไปตามครรลองของคนอีสานทั่วไป 

อาชีพทำนาของพ่อกับแม่ทำให้เด็กหญิงมีความทรงจำอันแสนรื่นรมย์...

ได้ดำนา วิ่งหนีปลิงขึ้นบนคันแท(คู)นา  และนั่งอู้อยู่นานดูพี่ ๆ ทำงาน ... เมื่อฤดูเก็บเกี่ยวมาถึง ได้จับเคียวเกี่ยวข้าว  ป.1 ป.2 เกี่ยวข้าวเป็นแล้ว จับเคียวมือซ้ายซะด้วย ปีแรก ด้วยความเป็นมือใหม่หัดเกี่ยว  เคียว(อันที่ไม่ค่อยคม)ที่พ่อเลือกให้มันเฉือนเอาปลายนิ้วก้อยขวาเกือบหลุด(หมายถึงผิวหนัง) แต่เมื่อไม่หลุดมันกลับเป็นรอยแผลเป็นภาคภูมิใจจนทุกวันนี้  เป็นแผลเป็นที่สวยงามคล้ายรูปพระจันทร์เสี้ยวข้างแรม

หน้าหนาวแก้มเด็กหญิงแตกดังเปรี๊ยะเพราะกระไอไฟจากกองไฟที่สุมกันหนาวตลอดค่ำคืน หมดหน้านา วันเสาร์อาทิตย์ต้องไปเลี้ยงควาย (เป็นความสามารถเฉพาะตัว)  พ่อสานกระติบข้าวเล็ก ๆ (ส่วนบุคคล)ให้สำหรับห่อข้าวเที่ยงไปกินขณะเลี้ยงควาย  กินคนเดียวบ้างเพราะควายไม่ได้กินด้วย ควายมันกินหญ้า  บางวันกินกับเพื่อนเด็กเลี้ยงควายคนอื่น ๆบ้าง   ตกเย็นควายพาเดินกลับบ้าน  อ้อ! มันขอแวะไปแช่น้ำที่ชีหลงก่อน เมื่อเป็นที่พอใจของมันมันจึงยอมกลับบ้าน

ที่ริมชี..จะมีกอกล้วยน้อย(น่าจะเป็นนมแมว) ซึ่งบานรอให้เด็กหญิงไปเด็ดมาดม-มาฝากแม่บ้างถ้ากลีบไม่ร่วงระหว่างทางซะก่อนถึงบ้าน   กลีบมันหอมอ่อน ๆ

ความรื่นรมย์หนึ่งคือการได้พายเรือเลาะริมฝั่งชีหลง  เพื่อไปเก็บหมากทัน(พุทรา)ที่ขึ้นอยู่มากมายริมฝั่งน้ำชีหลง  แต่ไม่ทุกต้นที่อร่อย  จะแวะจอดเฉพาะต้นที่อร่อยเท่านั้น(ขอยืนยันว่า"นกแสงตะวัน"ว่ายน้ำไม่เป็น แต่พายเรือเก่งนะ) เก็บหมากทันได้เป็นตะกร้า  กินได้หลายวัน นี่คืออาหารว่างยามบ่ายของเด็กยุคนั้น

เอาหละ พอเป็นน้ำจิ้ม เขียนมากเขาจะหาว่าแก่ 555 

โอ้.. ความทรงจำวัยเยาว์ ยังเต้นเร่าร่าเริงอยู่เสมอนะคะ

 .......................................................

ขอขอบคุณ บทเพลงของเพื่อน : บักวี สองวัย

"สาวน้อยพายเรือ"