เป้าหมายการพัฒนา "ความสุขมวลรวม" (GrossNationalHappiness=GNH)

ที่จะนำมาใช้เป็นเกณฑ์แทนการเติบโตของ “ผลิตภัณฑ์มวลรวม” (GrossNationalProduct=GNP)

น่าจะพิจารณา 2 มาตรการนี้เป็นหลักในการกำหนดเป็นกุศโลบายแห่งชาติ:

1. "ขาดทุนคือกำไร"  (Loss is Gain)

ตามกระแสพระราชดำรัสของในหลลวงที่ทรงให้ไว้ตั้งแต่ทศวรรษ 2520’s  นั่นคือ ระบบสาธารณูปโภคทั้งหมด ต้องอยู่ภายใต้การบริหารจัดการของรัฐ

หากต้องขาดทุนเพื่อประชาชนจะได้อรรถประโยชน์สูงสุด รัฐต้องไม่ลังเลที่จะต้องชักเนื้อ  หรือไม่ก็นำผลกำไรจากรัฐวิสหกิจบางประเภทมาจุนเจือ

ซึ่งหากทั้งระบบมีการดำเนินงานอย่างโปร่งใส ตรวจสอบได้

ลงท้าย “ขาดทุน” ที่ว่า ก็จะกลายเป็น วิน-วิน เกมส์ ทั้งของภาครัฐและประชาชน ในระยะยาว

2.   "เศรษฐกิจพอเพียง"

ไม่ทำให้นักลงทุนข้ามชาติกังขาว่าพวกเขาอยู่นอกระบบ

เพราะในความเป็นจริง เศรษฐกิจทั้ง 2 ระบบไม่ได้ขัดแย้งกันในสาระสำคัญ 

กล่าวคือจริยธรรมของพวกโปรเตสแตนท์ (Protestant Ethics) อันเป็นที่มาของทุนนิยมในคริสตวรรษ17 เน้นการประหยัด อดออม อดทน ทำงานหนัก

  มิได้สนับสนุนความฟุ่มเฟือยอย่างที่เราอาจเห็นอย่างผิวเผิน

จุดต่างมีเพียง ระบบเศรษฐกิจพอเพียงไม่ได้ชี้แนวให้ผู้ปฏิบัติกลายเป็นผู้ประกอบการ ซึ่งจะต้องเป็นฝ่ายปรับ

โดยเพิ่มสาระของปรัชญาให้สนับสนุนการเป็นผู้ประกอบการที่ดีด้วย

แล้วจะทำอย่างไร

โชคดี เราได้ริเริ่มโครงการโอทอปไปแล้ว และนั่นคือแนวสร้างผู้ประกอบการพอดี

แต่ที่ยังไปไม่ถึง 1 ผลิตภัณฑ์ 1 ตำบลเพราะเห็นใครทำไวน์กระชายรวย ก็อดทุ่มทุนเทหมดหน้าตัก "เกินพอเพียง"  เพราะอยากรวยเร็วไม่ได้

เลยกลายเป็น 1 ผลิตภัณฑ์ 1,000 ตำบล !!

แบบนี้ต้องนำมาคิดใหม่ จะได้ทำให้ถูกหลักของทั้งทุนนิยมและพอเพียงครับ