11/9/48

ตอนร่างรัฐธรรมนูญ 2540  “ธรรมาภิบาล”  คือเป้าใหญ่ ผู้ปกครองต้อง

 กล้ารับผิด  และยอมรับกระบวนการตรวจสอบ

แต่เหมือนเป็นหนังคนละม้วน  เราได้หัวหน้ารัฐบาลคนแรกภายใต้ รธน. ฉบับนั้นที่เห็นสมบัติของชาติเป็นอยากขายไปหมด   รำๆว่าจะคว้า ”ที่ดินทำกิน” ชาวบ้านมาเข้าตลาดหุ้นให้ได้ พูดหรูว่าเป็นการแปรสินทรัพย์ให้เป็นทุน

อ้างว่า นี่คือเงื่อนไขที่จะทำให้ทุกคนรวยกันหมด  จะไม่มีคนจนเหลือในประเทศไทยอีกต่อไป 

 พรรค ทรท. น่าจะเปลี่ยนคำขวัญพรรคใหม่เป็น "ความเป็นหนี้เป็นสุขในโลก" 

 แต่เป็นความสุขคนที่ผูกขาดอำนาจและความมั่งคั่ง ส่วนหนี้เป็นของพวกคนจนอยู่แล้ว จากนั้นก็จนตายไปเลย"

ระบบการตรวจสอบ(check)จากองค์กรอิสระกำลังจะเป็นหมัน หรือถูกตอนไม่ให้เจริญพันธุ์  

ระบบ “เช็ค” (check)  ที่ว่าจึงกำลังกลายเป็นเช็คเด้ง

และระบบการ “คานอำนาจ”(balance) ก็ใกล้จะกลายเป็นบาร์เกย์เอา

เพราะรัฐบาลถือว่ามีเสียงมากกว่า (majority rule) จึงไม่ฟังเสียงส่วนน้อย(minority right)   

ทำให้ไม่เกิดการถ่วงดุลอำนาจระหว่างรัฐบาลกับรัฐสภาที่สนองเจตนาของระบอบประชาธิปไตย 

ยิ่งกว่านั้น ทุจริตคอร์รัปชั่นกำลังกลายเป็นเรื่องปกติในรัฐบาล 

มีคนเพี้ยนถึงขนาดคิดว่าคอรร์รัปชั่นเป็นฟังค์ชั่นของการพัฒนาประเทศ พยายามจะบอกว่า

 การทุจริตเบียดบังภาษีหรือเงินออมของประชาชนโดยนักการเมืองเป็นราคาที่จะต้องจ่าย

ไม่งั้นบ้านเมืองจะล้าหลัง  

หรือขอให้เชื่อว่านักการเมืองอิ่มเมื่อไหร่ก็หยุดโกงเอง พูดเหมือนความโลภของคนมีขอบเขต

อ้างว่าคนรวยแล้วอยากมีอำนาจเป็นเรื่องปกติ

มีอำนาจแล้วอยากรวยต่อก็เป็นของธรรมดา

รวยแล้วไม่โกงนี่นายกทักษิณออกมารับรองตัวเอง แถมยืนยันมาสี่ปีกว่าแล้วว่า ถ้าเพียงพบเบาะแสว่าคนในรัฐบาลทุจริต ไม่ต้องรอใบเสร็จ จะฟันทิ้ง

วันนี้สิ่งที่เกิดขึ้นจริงดูจะสวนทางกับที่นายกฯทักษิณพูด