นายสมัครใช้เวลาในการผันตัวเองขึ้นสู่อำนาจในฐานะหัวหน้ารัฐบาล

ที่สั้นกว่านักการเมืองทุกคนที่มาตามขั้นตอนของระบอบประชาธิปไตย
เริ่มจากเพียงลดศักดิ์ศรีเกียรติภูมิของตนเองลงเหลือเพียงนักแสดง "หนังหน้าไฟ"  

พร้อมประกาศตัวขอเป็นนอมินี่อดีตหัวหน้ารัฐบาล และเจ้าของพรรคการเมืองที่ถูกยุบไปแล้ว
 

แต่วันนี้ นายสมัครก็ต้องพบวิบากกรรมอันเกิดจากวิตถารทางการเมืองที่ตนก่อไว้นั้น

เมื่อพบว่า พรรคการเมืองฐานเสียงของรัฐบาลที่ตัวเองเป็นนายกรัฐมนตรีกลับต้องการมีอำนาจรัฐสั้นที่สุด
มีการชูเรื่องขอแก้ไขรัฐธรรมนูญ มีเจตนารมณ์ที่รู้กันทั่วประเทศว่า ต้องการ
นับเป็นการเผชิญกับวิกฤตอำนาจรุนแรงที่ไม่เคยมีหัวหน้ารัฐบาลคนใดในอดีตเคยประสบภายในเวลาอันรวดเร็วหลังจากขึ้นสู่อำนาจ เช่นนี้มาก่อน

เป้าหมายของพรรคแกนนำรัฐบาลดูไม่ยาก เพราะนี่คือการแก้รัฐธรรมนูญ เพียงเพื่อให้อดีตนายกฯทักษิณกลายเป็นผู้บริสุทธิ์  ก่อนจะกลับมาเป็นนายกรัฐมนตรี (ผ่านการเลือกตั้งทั่วไป หลังจากกดดันให้นายสมัครยุบสภา)

ถ้าพรรคพลังประชาชนไม่แตกแยก การเดินหมากนี้ก็พอมีหวัง
แต่ถึงขั้นนั้นก็เถอะ  มีหลักประกันอะไรที่นายกฯนอมินี่ชื่อสมัคจะยุบสภา
อย่างน้อยก็จะอ้างติดภารกิจกระตุ้นเศรษฐกิจผ่านเมกะโปรเจกต์รถไฟ 7.7 แสนล้านบาท
หรืออีสานจะแล้งเพราะไม่มีอุโมงค์ส่งน้ำจากแม่โขง จะเอางั้นเหรอ
ผิดนัก นายสมัครอาจปฏิวัติตัวเองแบบจอมพลถนอมเมื่อปี 2514 ใครจะทำไม
 

ป่วยการที่พวกอดีตแกนนำ ทรท.จะอ้างว่าทักษิณฝากมรดกการแก้รัฐธรรมนูญไว้ตั้งแต่วันที่  3 เมษายน 2549
หลังการเลือกตั้งทั่วไปวันเดียว ว่าจะยุบสภาเลือกตั้งใหม่หลังจากเร่งแก้ไขรัฐธรรมนูญ 2540

 เพราะทักษิณเอง ชอบพูดขาวเป็นดำ ดำเป็นขาว ที่กล่าวเช่นนั้นเพราะจนแต้มการเมือง

อันมีที่มาจากการเลือกตั้งที่ไม่บริสุทธฺยุติธรรมมากกว่า มิใช่เพราะหวังดีต่อชาติอะไรนักหนา

วันนี้ นอกจากเรื่องแก้ไขรัฐธรรมนูญแล้ว พรรคพลังประชาชนก็มองแนวอื่นที่จะแซะเก้าอี้นายสมัครเหมือนกัน
การกดดันให้ยึดอำนาจรัฐบาลก็เป็นส่วนหนึ่ง

จุดอ่อนอยู่ที่ขาดหลักประกัน หรือหลักการรองรับโอกาสที่นายเก่าจะกลับมามีอำนาจ
อย่างมากก็คงได้แค่สะใจกลุ่มที่ไม่เสน่หานายสมัคร ทำนองอยู่ไปให้บ้านเมืองข้าวยากหมากแพงเปล่าๆ

ทางออกที่บ้านเมืองจะได้เริ่มต้นที่ดี น่าจะเป็นว่า นายสมัครประกาศลาออกจากความเป็นนายกรัฐมนตรีเสียแต่บัดนี้ ไม่ต้องรอให้แก้ไขรัฐธรรมนูญเสร็จ  แล้วกลายเป็นเบี้ยให้ลูกพรรคไล่จนไม่เหลือความสง่างามอันใด

นอกจากนี้ นายสมัครยังจะได้ใช้โอกาสนี้แสดงความเป็นสุภาพบุรุษทางการเมือง

คือมีจังหวะที่จะได้กล่าววลีโปรดของรัฐบุรุษว่า "ผมพอแล้ว"
ซึ่งเท่ากับเป็นการถอนความอัปยศออกไปจากตน
หลังจากเผอิญเผลอพล่อยโดยสุจริตไปขอเป็นร่างทรงของสัมภเวสีทางการเมืองไว้
ยอ่าลืมว่า ตลอดชีวิตทางการเมืองของนายสมัคร เคยมีแต่ภาพลักษณ์ของ "นักกวนเมือง" (demagogue)

โอกาสอย่างนี้ นายสมัครหาไม่ได้แล้ว หากจะยังต้องการรักษาศักดิ์ศรีที่ยังพอมีเหลือไว้บ้าง

นายสมัครย่อมต้องยุบสภาพร้อมประกาศลาออกอยู่แล้ว ตรงนี้ไม่ต้องแนะ
ส่วนจะมาลงมาสนามแข่งขันเลือกตั้งทั่วไปในฐานะหัวหน้าพรรคประชากรไทย ก็ไม่มีใครว่าอะไร