ช่วงนี้หลายๆบ้าน คุณพ่อคุณแม่ที่รับราชการได้ถึงเวลาพักผ่อน กลับมาใช้ชีวิตหลังอายุราชการสิ้นสุด

หลายคนยังแกะหัวโขนไม่ออก จึงเกิดอาการเหงา ซึมเศร้าก็มีให้เห็นมาก

เก็บข้อคิดดีๆ มาฝากกับลูกหลานที่ต้องอยู่กับพ่อแม่ที่สูงวัย จนวัย***งกัน..จนบางบ้านต่อกันไม่ติด

เมื่อฉันแก่ตัวลง

ไม่ใช่ที่ฉันเคยเป็น..ขอโปรดจงเข้าใจฉันมีความอดทนต่อฉันเพิ่มขึ้นอีกนิด

ตอนฉันทำแกงหกใส่เสื้อตัวเอง...ตอนฉันลืมวิธีผูกเชือกรองเท้า ขอให้คิดถึงตอนแรกๆที่ฉันใช้มือสอนเธอทุกอย่าง

ตอนฉันเริ่มพร่ำบ่นแต่เรื่องเดิมๆ ที่เธอรู้สึกเบื่อ ขอให้อดทนสักนิดอย่างเพิ่งขัดฉัน

ตอนเธอยังเล็กๆฉันยังเคยเล่านิทานซ้ำๆซากๆจนเธอหลับเลย

ตอนฉันต้องการให้เธอช่วยอาบน้ำให้ อย่าตำหนิฉันเลยนะ ยังจำตอนที่เธอยังเล็กๆฉันต้องทั้งกอดทั้งปลอบเพื่อให้เธอยอมอาบน้ำได้ไหม

ตอนฉันงงกับวิทยาการใหม่ๆ อย่าหัวเราะเยอะฉัน จำตอนที่ฉันเฝ้าอดทนตอบคำถาม ทำไม ทำไม ทุกครั้งที่เธอถามได้ไหม

ตอนฉันเหนื่อยล้าจนเดินไม่ไหว ขอจงยื่นมือที่แข็งแรงของเธอออกมาช่วยพยุงฉันเหมือนตอนที่ฉันพยุงเธอให้หัดเดินตอนเธอยังเล็กๆ

หากฉันเผอิญลืมหัวข้อสำคัญที่กำลังสนทนาอยู่ ให้เวลาฉันคิดสักนิด

ที่จริงสำหรับฉันเรื่องอะไรที่กำลังพูดกันไม่สำคัญหรอก ขอเพียงมีเธออยู่ฟังฉัน ฉันก็พอใจแล้ว

ตอนเธอเห็นฉันแก่ตัวลง ไม่ต้องเสียใจ ขอให้เข้าใจฉัน สนับสนุนฉันเหมือนตอนที่ฉันสนับสนุนเธอ

ตอนเธอเพิ่งเรียนรู้ใหม่ๆ ตอนนั้นฉันนำพาเธอเข้าสู่เส้นทางชีวิต ตอนนี้ขอให้เธอเป็นเพื่อนฉันเดินไปให้สุดเส้นทาง

ให้ความรักและอดทนต่อฉัน ฉันจะยิ้มด้วยความขอบใจในรอยยิ้มของฉัน มีแต่ความรักอันหาที่สุดมิได้ของฉัน..

.ที่มีให้กับเธอ...

อ่านแล้ว....คิดอะไร...