เคยนั่งพิจารณาตัวเองบ้างมั้ยครับ

ไม่ใช่การนั่งเพื่อปลง..แต่ลองมองย้อนเวลาสิ

ใครเห็นตัวเองในวัยเด็กบ้างมั้ยครับ...

เห็นตัวเองในวัยรุ่นบ้างมั้ยครับ...รุ่นที่เรายังสวมใส่กางเกงขาสั้น ชุดนักเรียน

ม.ต้น ม.ปลาย..

มาเวลานี้ เรา ท่านหลายคน เข้าวัยทำงาน..วันพักผ่อน..

 ริ้วรอยการเดินทางของชีวิตมีไม่ใช่น้อย.

เวลา...เวลาที่ผ่าน..ไม่ใช่มีเพื่อผ่าน..

...หลายต่อหลายคน เดินทางผ่านวันทำงาน

ด้วยความเหนื่อยอ่อน

หนักบ้างเบาบ้าง....แต่..แต่..

เคยถามตัวเองมั้ย....หนักไปหรือเปล่า..ที่ทำอยู่น่ะ

คุณเชื่อมั้ย...ผมผ่านอะไรมามาก

เกินกว่าหลายคนจะคาดเดา

หรืออาจจะน้อยกว่าหลายท่านที่เข้ามาอ่าน..

.แต่ต่างด้วยทางผ่าน

ความจริงที่พบเจอ พยายามหลอกตัวเอง....

ทำงานเพื่อทุกคน..ทำ ทำ ทำ

สุดท้าย..คนเหนื่อยคือเรา พยายามหลอกตัวเองว่า สุขใจ

...แต่ผลที่ตามจากการทำ กลับไม่เคยมีใครเห็น...

ปิดทองหลังพระทุกครั้ง..ที่มีโอกาส..

จนพระในใจ..แทบจะหงายหลัง หนักทองที่ปิด แต่ข้างหลัง

...จนวันหนึ่ง...พบความจริง...

คำถามเดียว...ที่ได้รับและได้คิด..คือ .เหนื่อยมั้ย

...เหนื่อยมั้ย...กับการทุ่มเทมากไป..

เหนื่อยมั้ย..กับการเอาใจคนอื่นมากไป

เหนื่อยมั้ย...กับการแคร์คนอื่นมากเกินไป..

เหนื่อยมั้ย..เห็นเรื่องคนอื่นมากเกินไป

เหนื่อยมั้ย..กับรอบข้าง ที่แน่นเกินไป..

..ก็ยังแปลกใจทนเหนื่อย...มาตั้งนาน

จนลืม...ถามตัวเอง

เกือบจะสายกับตัวเอง..

จึงต้องหันกลับมา..แบ่งยี่สิบสี่ชั่วโมง

ให้ตัวเองบ้าง...

ปิดมือถือเสียบ้าง....เพื่อได้มีเวลาคุยกับตัวเอง

เดินคนเดียวบ้าง..เพื่อได้มีเวลาเลือกดูของสบายๆ

ไม่สนใจอะไรเสียบ้าง..จะได้มีเวลาดูเท้าตัวเอง

เอามือจับมือตัวเองบ้าง...กำลังใจจากเราเองดีที่สุด..

เดินเท้าเปล่าบ้าง...จะได้รู้ว่าเราก็คนเดินดิน..

.....

หวังเพียง...อยากให้ปล่อยวาง...แต่ไม่ใช่หนีหาย..