เมื่อวันหยุดที่ผ่านมา..ได้มีโอกาสหนีเมือง

หนีเมืองทั้งที่มาอยู่เสียไกล..แต่ก็เป็นการหนีเพื่อเติมพลังเติมแรง

ก็เข้าป่าครับ ไปหาเรื่องเอาของไปแจกเด็กๆกัน

ออกเดินทางกันแต่เช้า.วิถีชีวิตของคนเรามันก็แค่นี้

หลายคนบอกว่า..แค่กิน... ขี้..ปี้..แล้วก็นอน

ผมว่ามันไม่หมดแค่นั้น..มันมีอะไรที่มากกว่านั้น..

เมื่อวันที่ผมหนีเมืองครั้งแรก..ก็ตอนที่เป็นนักเรียน..ขอออกไปฝึกงาน

จังหวัดที่ไปก็ไม่ไกลมา..แค่แปดริ้ว..หรือฉะเชิงเทรา

เอาแค่พอได้สนุกกับการดำรงชีวิต..

เมื่อได้หนีอีกรอบ ครั้งนี้ไกลสมอยาก

มาที่น่าน....

เมืองกับป่าต่างกันที่ตรงไหน...ผมว่าหลายคนอาจจะกำลังหลับตา..นึก.

ถ้านึกตามภาพก็จะเห็นแค่ภาพเหมือนหนังสือหรือภาพที่เราเคยเห็น

แต่มีอีกสิ่งที่ไม่อาจจะถ่ายทอดเป็นภาพหรือตัวหนังสือ

เพื่อให้ใครได้สัมผัสได้อย่างแท้จริง นั่นคือ..น้ำใจ

น้ำใจที่คนเมืองอย่างเราๆ หาไม่ค่อยจะมีให้กันอีกแล้ว

แล้งยิ่งกว่าช่วงน้ำแห้ง

แต่ที่กลางดอย...ไม่มีเจ้านาย ไม่มีลูกน้อง..

.นั่งเฉยอดกิน นิ่งเฉยอดสนุก

ชีวิตมันก็แค่นี้....หากเราเอาหลังออกจากพนักพิงเก้าอี้ได้บ้าง

ก็คงจะดีไม่น้อย...

วิถีของการคิด..หลายคนว่าผมสติแตก..อยากไปแต่ที่ๆไม่มีคน..

คนเรา...หากไม่เอาสติ..ออกไปเที่ยวบ้าง....มันก็คงอึดอัด..เหมือนกัน

ไม่แปลกว่าบางวัน ผมจะไม่รู้อะไร...นอกจากตัวเองเท่านั้น..

คุณล่ะ...เอาเรื่องคนอื่นมาหนักหัวไว้ทำไม