ไม่ผิดครับที่ผมบอกว่าผมติดคุก...ผมโดนจองจำมา15ปีเต็มจากคุกที่ผมต้องไปหามันทุกวัน

..โดยพยายามจะแหกคุกตลอดระยะเวลา15 ปีที่ผ่านมา

แม้แต่ตอนนี้ก็ยังคิดจะแหกคุกอยู่เช่นเดิม....แต่ยังไม่มีโอกาส...คุณช่วยผมได้มั้ยนะ

เช้า..จะต้องสะดุ้งตื่นด้วยเสียงของผู้คุมของชีวิตผมด้วยเสียงนาฬิกาปลุก..

ก่อนหกโมงเช้า ผมต้องตื่นจากที่นอนให้ได้ แม้จะอาลัยกับการนอน แต่ก็ต้องลุก

ตื่นมาก็ต้องเข้าห้องน้ำทำเวลาให้เสร็จก่อน 06.30 น. และรีบกินมื้อเช้า

อาหารที่ว่าไม่น่าจะใช่ อาหารที่ดี เพราะที่จองจำชีวิตผม มีให้เพียงกาแฟหนึ่งถ้วยเท่านั้น

ต้องรีบดื่มพร้อมกับการจดจำข่าวสาร...ให้ทุกอย่างเสร็จสิ้นก่อน07.00 น..

และเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็ต้องเดินทางด้วยรถขนส่งนักโทษ โดยจะมีนักโทษถูกส่งมาจากที่คุมขัง

จากทุกทิศทั่วมุมเมือง บ้างก็ถูกขังเดี่ยว บ้างก็ขังเป็นคู่ชายหญิง และบางคนก็ถูกขังเป็นกลุ่ม

รวมอยู่กับเด็กๆที่จะโตมาเป็นนักโทษผู้ใช้แรงงานแทนเรา

ต้องถึงที่ทำงาน..ก่อน08.00 น. หากช้ากว่านั้นจะโดนทำโทษด้วยคำว่าสาย...และก้มหน้าก้มตาทำงาน

ตามแต่โทษของแต่ละคน โทษหนักก็ต้องรับผิดชอบเยอะ..ทำงานหนักทั้งสมองและแรงกาย

รอฟังสัญญาณให้กินข้าวมื้อเที่ยง และต้องรีบกิน กินและกิน ให้เสร็จก่อนบ่ายโมงตรง...

และก้มหน้าก้มตาทำงานไปจนกระทั่ง ห้าโมงเย็น

  ถึงเวลาก็ต้องออกจากที่คุมขังการทำงานแล้วรอรถรับกลับที่คุมขังเหมือนนักโทษคนอื่นๆ...

เมื่อกลับมาที่คุมขังก็แทบจะหมดแรง...ครั้นจะออกไปไหน..ก็ต้องถูกควบคุมด้วยกฎต่างๆอีกมากมาย

.......ชีวิต...เหมือนการต้องโทษคุมขังด้วยการยังชีพ

    ชีวิต หากเลือกได้ด้วยการยังชีพ...

 ผม...และเชื่อว่าหลายคนคิดเหมือนผม...

อิสระกับการดำรงชีวิต....

   แล้วผมจะติดคุกกับการทำงาน....ไปอีกกี่ปี....