แพงจริงๆครับ ผลกระทบมีเห็นๆ

แต่เสียงกระทบดังสะท้านไปทั่ว สะเทือนถึงหัวใจของคนทำงานอย่างเราๆ

เมื่อก่อนไปทำงาน ผมใช้รถยนต์บ้าง มอเตอร์ไซค์บ้าง...หมดเปลืองไปเท่าไร

ไม่เคยได้คิดครับ..จนเมื่อน้ำมันเริ่มแพงมากขึ้น..อาหารการกินเริ่มควบคุมราคาไม่ได้

จนบางครั้งต้องเอากระเป๋าสตางค์ออกมาดูบ่อยๆ ว่ารั่วตรงมุมไหน เพราะ..เอาเงินใส่ไว้

เผลอนิดเดียว...เงินที่ใส่ไว้หายไปไหนแล้ว..บางครั้งยังงงๆ..

  เมื่อเริ่มตั้งหลักได้..ก็เริ่มปรับแนวทาง และวิธีการ...ก่อนจะสอนคนอื่น ลองเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง..

หยุดการใช้รถ..เมื่อไม่จำเป็น...โชคดีที่ ที่ทำงานอยู่ใกล้...

วัดระยะทางก่อนตัดสินใจได้ที่ ไป-กลับ 6 กิโลเมตร พอดีๆ

จะรอช้าอยู่ทำไม..เริ่มการดำเนินชีวิตแบบย้อนยุค..ขั้นที่หนึ่ง..

ใช้ทุกอย่างที่พ่อแม่เรามีมาให้แต่เกิด..นั่นคือร่างกาย...จัดการเอาจักรยานออกมาปั่น

ได้ทั้งสุขภาพ ได้ทั้งเส้นทางที่ไม่เคยได้มองข้างทางมาก่อนเมื่อเราใช้รถยนต์

ได้เพื่อนริมทาง...ได้รอยยิ้มของผู้คนที่แอบมองเรา และเราแอบมอง..

ได้เงินคืนมานิดหน่อย วันละ30 สิบบาท กับค่าน้ำมันที่เราเคยเสีย

เมื่อรวมกันทั้งเดือน....อืม...ได้อะไรคืนมาอีกเยอะ...

วันนี้เดินทาง...ด้วยจักรยาน...ช้าแต่ปลอดภัย...

คิดแล้วนึกถึงเพลงจักรยานคนจน...ลูกทุ่งรุ่นเก่า...แต่ความหมายมันใช่เลย..

เพราะทุกวันนี้..ผมเองก็รู้ตัวว่า..ยังจนด้วยกำลังทรัพย์...

แต่ไม่เคยจนด้วยน้ำใจและแรงกาย....

การต่อสู้กับช่วงเวลาของแพง...คงจะต้องเริ่มต้นกันได้แล้ว...

ไม่มีวันที่จะมีของถูกลง และน้ำมันลิตรละ13 บาทอีกแล้ว..

..เอาใจช่วยทุกคนครับ....และเผื่อแรงใจมาช่วยผมด้วย...นะ