การถือศีลอดของเด็กไม่ถือว่าเป็นวายิบ นอกจากเป็นการสมควรอย่างยิ่ง สำหรับผู้ปกครองต้องการกำชับให้เขาถือศีลอด เพื่อเป็นการปลูกฝังการทำอิบาดะฮฺตั้งแต่เด็ก

     จากท่าน อัรรุบัยยีอฺ บุตรสาวท่านมุเอาวัซฺ กล่าวว่า "ท่านรสูลุลลอฮฺ ไปยังหมู่บ้านชาวอันศอรฺ (ในตอนเช้าของวันอาชูรออฺ) "บุคคลใดที่เขาถือศีลอดในตอนเช้า จงทำการถือศีลของเขาต่อไป ส่วนบุคคลใดที่มิได้ถือศีลอดในตอนเช้าให้เขาถือศีลอดตั้งแต่เดี๋ยวนี้เป็นต้นไป "ดังนั้นพวกเราก็ถือศีลอด กอปรกับพวกเราก็กำชับใช้ให้เด็กๆถือศีลอดด้วย จากนั้นพวกเราก็ไปยังมัสยิด พวกเราเตรียมของเล่นเด็กที่ทำมาจากขนสัตว(เป็นตุ๊กขนสัตว์)เมื่อเด็กเล็กๆบางคนร้องไห้ เนื่องจากหิวอาหาร พวกเราก็ให้เขาเล่นตุ๊กตาขนสัตว์แก่เด็กที่ร้องไห้(ทำเข่นนี้)จนกระทั่งถึงเวลาละศีลอด"  รายงานโดย บุคคอรี มุสลิม

     ทัศนะของอิหม่ามซาฟีอีย์,ฮานาฟี และ หะนาบิละฮฺ มีว่า "จำเป็นสำหรับผู้ปกครองต่อการกำชับให้เด็กถือศีลอดเมื่ออายุครบ ๗ ขวบ และ ทำการตีเมื่อเด็กไม่ถือศีลอด ขณะอายุครบ ๑๐ ขวบ เป็นการใช้มาตรฐานเดียวกับการ นมาซฺ แต่ทั้งนี้ต้องขึ้นอยู่กับความสามารถของเด็กด้วยเช่นกัน หากเด็ก(อายุ ๗-๑๐ขวบ) ไม่สามารถรับสภาพการถือศีลอดได้ ก็ให้เขาละศีลอดเสียซึ่งจะแตกต่างกับการ นมาซฺ(เพราะการนมาซฺไม่ต้องทนต่อความลำบาก หรือ โหยหิว ในตรงกันข้าม หากเด็กอายุไม่ถึง ๗ ขวบ แต่มีความสมารถจะอดต่อการถือศีลอด ก็อนุญาติให้ผู้ปกครองกำชับให้ถือศีลอดได้)

           ส่วนทัศนะอิหม่ามมาลีกียะฮฺ กล่าวว่า "ไม่จำเป็นต้องกำชับให้เด็กถือศีลอด ซึ่งแตกต่างจากการนมาซฺโดยสิ้นเชิง ฉะนั้นการถือศีลอดไม่จำเป็นแก่เด็ก จนกว่าเขาจะบรรลุศาสนภาวะ (ผู้ชายมีน้ำอสุจิเคลื่อน ผู้หญิงมีประจำเดือน) ดัวกล่าวนี้แล กาถือศีลอดจึงจำเป็นแก่เขา"

ข้อมูลจาก:หนังสือ ผู้ถือศีลอด