สวัสดีบล็อกที่รัก

หนีไปเที่ยวอีกแล้วจ๊ะ คราวนี้ไปเมืองกาญจน์มา มองอะไรรอบๆตัวมันเบื่อไปหมด  คิดถึงท้องฟ้า ภูเขา แม่น้ำและสายลมจนทนไม่ไหว พี่่นุ่นแสนดีเลยจัดการให้ทุกอย่าง ฉันมีหน้าที่รีบออกจากที่ทำงานเย็นวันศุกร์รอขึ้นรถพี่นุ่นแถวบรมราชชนนี เลยนครปฐมมาไม่เท่าไหร่ ฝนก็เริ่มตก เลยเก็บอาการหิวข้าวจนเข้าเมืองกาญจน์ใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงกว่า  พี่นุ่นพาไปกินข้าวร้านครัวชุกโดน ร้านที่เราเคยแวะและพบว่าสั่งอะไรมากก็อร่อย  แต่คราวนี้เห็ดโคนผัดน้ำมันหอยกลับรสชาติประหลาดๆ ของหวานมีแต่ส้มโอ ก่อนเข้าที่พักเลยต้องขอให้พี่นุ่นแวะเซเว่นซื้อไอศครีมเคลือบช๊อคโกแลตมากินแก้เลี่ยน  ไม่งั้นคนติดหวานอย่างฉันคงนอนไม่หลับ

 

คืนแรกเราพักที่พลอยเกสต์เฮาส์ริมแม่น้ำในตัวเมือง อยู่เลยสุสานทหารสัมพันธมิตรไปไม่ไกล เป็นรีสอร์ทเล็กๆ น่ารักดี ราคารวมอาหารเช้าไม่ถึงพัน เราพักห้องชั้นล่าง มีแอร์ ทีวี น้ำอุ่น มุมสวนเล็กๆน่าเอ็นดูต่อจากห้องน้ำแบบopen air  ตื่นเช้าก็ออกมาเดินเล่น เดินไปทางสะพานรถไฟข้ามแม่น้ำแคว เมฆหมอกทำให้ฟ้าไม่สวยใส แต่อากาศดีจนเดินไปถึงสะพานแบบไม่รู้สึกเหนื่อย  มีโอกาสได้ซื้ออาหารใส่บาตรพระ 1 องค์ และมีไกด์หมาน่ารักเดินนำอยู่พักนึง เฮ้อ ได้ออกมาจากชีวิตและงานประจำวันที่ทำอยู่ เดินเล่นเย็นใจตอนเช้าๆ แบบนี้มีความสุขจัง เราแวะกินน้ำที่ร้านค้าแถวสะพานฉันซื้อยาดมพม่าไปแพ็คนึง เคยดมอยู่ชื่นใจดี  กะว่าจะเก็บไว้ถวายสังฆทาน  ขากลับ พี่นุ่นขี้เกียจเดินชวนฉันเหมารถสองแถวกลับรีสอร์ทไปนั่งกินข้าวเช้า สำรวจรีสอร์ท ที่นี่มี 2 ชั้น จำนวนห้องไม่มาก น่ารักเก๋ไก๋ไม่เลวเลย  ขึ้นบันไดด้านห้องอาหารมีศาลานวด นอนเล่นนั่งเล่นอาบแดดชมวิวแม่น้ำแควได้เพลินๆ  แขกที่มาพักส่วนใหญ่เป็นฝรั่ง ถ้ามาเป็นครอบครัวอาจจะไม่เหมาะ  ไม่มีสระน้ำให้เด็กเล่น  

สายๆ เราออกจากพลอยเกสต์เฮาส์มุ่งหน้าไปทางเส้นไทรโยค พี่นุ่นบอกที่พักคืนนี้ของเราจะเป็นเต้นท์ชื่อหินตกริเวอร์แค้มป์ขับรถไปสัก 70 กิโล  ระหว่างทางออกจากตัวเมืองมานิดนึงพี่นุ่นแวะเติมน้ำมันที่ปั๊มบางจาก ฉันเลยแวะเข้ามินิมาร์ทเพื่อจะไปเจอยาดมพม่าในราคาที่ทำให้ช้ำใจ เมื่อเช้าซื้อแพคละ 300  ห่างกันไม่ถึง 5 กิโล ที่นีขาย 130  เจ็บใจเลยซื้อมาถัวราคาเฉลี่ย  อีก 2 แพค    ถึงหินตกริเวอร์แค้มป์ก็ใกล้เที่ยงพอดี   welcome drink  ต้อนรับเราคือ น้ำตะไคร้  ต่อด้วยอาหารกลางวัน อร่อยและเยอะมากๆสำหรับคนสองคน แต่ก็หมดทุกอย่าง  หินตกริเวอร์แค้มป์อยู่ลึกเข้าไปไกลพอสมควร จากถนนใหญ่ เข้าใจแล้วว่าทำไมที่พักถึงรวมอาหารครบ 3 มื้อ เพราะรอบข้างคือธรรมชาติและบ้านชาวบ้านบางตาเท่านั้น ไม่มีเซเว่น หรือร้านของฝากให้ช้อปปิ้งเล่น เทียบกับราคา  1,900 บาทต่อคน คุ้มนะ เพราะเต้นท์ที่พักก็สบาย สะอาดสะอ้าน  ติดแอร์เย็นฉ่ำ มีน้ำอุ่น ตู้เย็น มีบริการนวด สระน้ำธรรมชาติเล็กๆอิงแคว   วิวแม่น้ำ ภูเขาโอบ  อาหารอร่อย พนักงานก็น่ารัก มีจักรยานให้ขี่ มีสนามหญ้ากว้างเล่นบอลได้ล่ะ

ช่วงบ่าย รีสอร์ทมีโปรแกรมพาเราไปชมพิพิธภัณฑ์ช่องเขาขาด ที่รำลึกถึงเหล่าทหารพันธมิตรที่ต้องทุกข์ทรมานถูกญี่ปุ่นบังคับให้สร้างทางรถไฟสายไทย-พม่า สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2  ตัดภูเขาเป็นช่องเพื่อสร้างทางรถไฟไว้ลำเลียงทหารและเสบียงไปช่วยทหารญี่ปุ่นในพม่า โดยมีเครื่องมือเพียงค้อนหนัก สว่าน ระเบิด เสียม พลั่ว จอบ และตะกร้าหวายเล็กๆ สำหรับขนดิน  เชลยศึกเรียกช่องเขาแห่งนี้ว่า ว่า Hellfire Pass หรือช่องไฟนรก เพราะยามกลางคืนจะเห็นแสงคบเพลิงส่องสว่างให้เชลยทำงานลอดออกมาจากช่องเขา เหมือนช่องไฟนรก

 

ออกจากพิพิธภัณฑ์มีทางเดินลงไปยังช่องเขาขาด ให้เราเลือกเดินชมเส้นทางรถไฟทั้งระยะแบบไกลประมาณ 2 ชม.ครึ่ง และใกล้ประมาณ 300 เมตร พอได้เห็นร่องรอยของไม้หมอน ทางรถไฟ รวมทั้ง อนุสรณ์เป็นระยะๆ ทางเดินเย็นสบายด้วยร่มไม้ ฉันเดินกำหนดสติและนึกอุทิศบุญเล็กๆเท่าที่พอมีให้ใครบางคนที่อาจยังอยู่ที่ตรงนี้ ก่อนจะกลับไปขี่เสือภูเขาคู่ใจเล่นรอบๆรีสอร์ท  พี่นุ่นแบกคู่ใจที่ฉันฝากไว้ติดรถมาด้วย  มันคงคิดถึงฉันเหมิอนเธอน่ะแหละ  ก็จะมีสักกี่ครั้งกันเล่าที่ฉันจะพาเราสองคนเหิรลมชมธรรมชาติแนบชิดกันแบบนี้   ขี่จักรยานไปไกลถึงวัดหาดงิ้ว ฉันมาแพ้ใจขี้ขลาดก็ตอนจะข้ามสะพานสลิงนี่แหละ บังคับใจให้มองแต่ทางข้างหน้าไม่มองแม่น้ำแควข้างล่างไม่ได้ เห็นแล้วหวิวนึกถึงแต่ภาพตัวเองถลาล่องลงไปในแม่น้ำไหลเชี่ยว  ที่สุดนักขี่เสือหมอบตัวปลอมอย่างฉันต้องเดินจูงจักรยานคู่ใจแบบไร้ศักด์ิ์ศรีข้ามสะพานทั้งขาไปและขากลับ แม้พี่นุ่นจะเชียร์ปลุกใจแค่ไหนก็ไม่สำเร็จ

เรากลับมาทันกินข้าวเย็นแบบบุฟเฟต์และบาร์บีคิวหมูและไก่เนื้อนุ่มตบท้ายด้วยของหวานเผือกแกงบวดกับผลไม้ก่อนกลับไปบ้านอาบน้ำ  พี่นุ่นชวนไปนั่งเล่นริมระเบียงข้างนอก แต่ฉันแพ้ยุงขอหลบมานอนอ่านหนังสือเล่น ชวนพี่นุ่นทำความดีมานั่งสมาธิกัน แต่สุดท้ายฉันก็ล้มตัวนอนเป็นคนแรก เพราะส่งใจไปนอกเต้นท์  ตามไปร้องเพลงกับก๊วนกีต้าร์ข้างนอกได้เกือบจะทุกเพลง ใจไม่เคยนิ่งเลย  เลยมีข้ออ้างให้แอบนอนหลับฝันดีก่อนจ๊ะ

จบ  2 คืนของฉันที่เมืองกาญจน์เท่านี้ก่อนนะ  ไม่อยากนอนดึกมาก  เดี๋ยวจะเลยเวลาทำงานของ growth hormone กลัวแก่เร็วจ๊ะ  ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากแก่เนอะ

กู๊ดไนท์ บล็อกที่รัก คิดถึง  คิดถึง และ  คิดถึงเธอจ๊ะ