......นอกหน้าต่าง

ทุกวันนี้ต้องนั่งอยู่บนรถโดยสารนานกว่าเดิม

เหตุก็เกิดจาก..งาน..ที่เลือกเองว่า....จะทำ..

เวลาที่เสียไประหว่างที่เดินทาง

มาก  มาก  จนบางทีก็หลับ

แต่เมื่อความอยากรู้อยากเห็น

ที่มีอยู่ในตัวเริ่ม..ทำงาน

การกวาดสายตาผ่านเลนส์ออกไป

ก็ได้เห็น..มากกว่าที่คิด

ได้เห็นความรักของแม่ในยามเช้า

ที่ทั้งหอบกระเป๋าแล้วก็อุ้มลูก  เพื่อพาเจ้าตัวน้อยไปโรงเรียน

ได้เห็นความรักที่เหมือนกลีบดอกไม้ของหนุ่มสาว

สวยงาม..หอม..หวาน..และเปราะบาง

ได้รู้ว่ารอยยิ้มและน้ำใจ

ยังหาได้..และไม่ยากที่จะเจอ

(ยกเว้นในเวลาเร่งด่วนที่เสี่ยงกับคำว่า..สาย..

ทีแม้แต่ตัวฉันเองก็ยิ้มยากอยู่เหมือนกัน)

นั้นหละ..ใช่ว่าจะมีแต่สิ่งสวยงาม

แต่ขอเลือกจำ และบันทึกแต่สิ่งสวยงามดีกว่า

เพื่อใจ..ใจของฉันจะได้มีแรงใจมากๆ

สำหรับตัวเองและคนอีก...อีก หลายๆส่วนของชีวิต