สัปดาห์ที่แล้ว...ฝน...เจ้ากรรม

ทำเอาต้องนั่งอยู่บนรถเมล์

นาน....นาน...จนเกินคำว่านานแล้ว

แล้วจะทำอะไรได้ ไม่สิต้องเป็นจะมีอะไรน่าทำ

นอกจากหลับ...แล้วก็มองออกไปนอกหน้าต่าง

หลังจากที่เลือกทำอย่างแรกไปแล้วหนึ่งชั่วโมงก็...ตกใจตื่น!!!

ตายแล้วฉันนั่งรถเลยบ้านแน่เลย!!   แต่พอมองออกนอกหน้าต่างไป จึงได้รู้ว่า

ที่ฉันเข้าใจนั้นยังห่างไกล

บ้าน  บ้านของฉันยังอีกตั้งครึ่งทางกว่าจะถึง

แต่นี้มันชั่วโมงกว่ามาแล้วนะ

นั้นหละทางเลือกที่เหลือจึงตามมา

ต้องเรียกว่ายังไม่แย่ไปนักเพราะบังเอิญนั่งริมหน้าต่างพอดี 

เลยได้เรื่องนอกหน้าต่างมาเก็บไว้อีกเรื่อง

เพราะตอนเช้าเขียนไม่ทัน

ก็โชคดีไงรถไม่ติด ไปถึงที่ทำงานรวดเร็วดีแท้

แต่ก็ยังมีเวลาเพ้อเจ้อได้อีก 555

แต่รูปที่จะอวดนี่ไม่ได้ถ่ายบนรถหรอกนะ

ก็พาหนะที่เร็วปานเต่าเจ็บขาที่นั่งมาหนะ

พี่ท่านห่มอาภรณ์ซะมองเห็นหน้าต่างเป็นตะแกรงร่อนแป้งซะขนาดนั้น

รูปที่ได้เลยเป็นรูปที่ลงจากรถแล้ว  พร่ำมากไปละดูรูปดีกว่าเน๊อะ