วันนี้ฉัน..ไม่มี..แม่..ให้กอด

“อิจฉาจัง”  ฉันอยากบอกคำนี้กับคนที่แม่ยังอยู่ข้างๆตอนนี้ 

และอยากคำว่า“เข้มแข็งนะ” 

สำหรับอีกหลายคนที่แม่ไม่ได้อยู่ข้างๆแล้ว 

แต่ อย่างห่วงเลย

เชื่อฉันสิแม่ไม่จากเราไปไหนไกลหรอก

เพราะแม่ยังอยู่ในใจ 

เป็นความอบอุ่น เป็นแรงใจให้เสมอ

อยากเล่าจังว่าแม่ของฉันเป็น “แม่” ที่น่ารัก

และเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งที่สุด 

เท่าที่ในชีวิตที่ผ่านมาของฉันเคยได้เห็น ได้รู้จัก 

แม่ของฉันเป็นอดีตนางงามสงกรานต์ของหมู่บ้านเชียวนะ

เป็นแม่ครัวที่ทำกับข้าวอร่อยที่สุด 

(แต่บางอย่างพ่อทำอร่อยกว่า..เดี๋ยวพ่อจะน้อยใจ) 

เป็นนาฬิกาปลุกที่ใช้การหอมแก้มเป็นการปลุกยามเช้า

(แล้วต่อด้วยการแซะฉันออกจากที่นอน)

เป็นช่างทำผมที่ถักเปียได้มือเบาและใจเย็นที่สุด 

สำหรับคนที่หลับคอพับคอเอียงอย่างฉัน 

และเป็นความรักของครอบครัวของเรา

แม่จากครอบครัวของเราไปเมื่อ 6 ปีที่แล้ว
 

ตอนนี้ฉันยังรู้สึกบาปอยู่ในใจ

เพราะความรู้สึกของฉันตอนที่แม่เสีย 

มีทั้งเสียใจและดีใจ  

ความรู้สึกเสียใจฉันคิดว่าคงเข้าใจกันได้

เพราะถ้าเป็นใครก็ต้องเสียใจ  

คงกำลังนึกตำหนิฉันอยู่ว่าฉันดีใจได้อย่างไรที่แม่เสีย 

ความรู้สึกดีใจที่แม่เสียของฉัน  

เกิดขึ้นหลังจากวันที่แม่เสีย

หลังจากที่ฉันต้องเข้มแข็งเพื่อใครอีกคน

ที่เค้าก็ต้องเข้มแข็งเพื่อฉันเหมือนกันนั้นก็คือ พ่อ 

ผู้ชายที่เข้มแข็งที่สุดในชีวิตของฉัน 

แต่วันที่แม่เสียฉันได้ยินเสียร้องไห้...

ของผู้ชายตัวโตที่แข็งแรงของฉันเป็นครั้งแรกในชีวิต

และนั้นทำให้ฉันรู้ว่า ฉันต้องเข็มแข็งเพื่อใครอีกคน 

ที่ตอนนี้ก็เสียใจอย่างที่สุดเหมือนกัน 

“แม่ของฉันเป็นมะเร็ง”   

ฉันไม่รู้ว่าจะเข้าใจหรือยังว่าทำไมฉันถึงดีใจที่แม่จากไป

แต่ถ้าคนที่รู้ถึงความทรมานจากเจ้าโรคร้ายชนิดนี้

ฉันเชื่อว่า คงเข้าใจความรู้สึกของฉันบ้าง

แม่ป่วยอยู่ 5 ปี    เป็น 5 ปีแห่งความทรมานของแม่ 

ความเจ็บปวดที่ครอบครัวของเรา 

อยากให้เรารับมาแทนหรือแบ่งมาได้ก็ยังดี 

พี่ชายของฉันคนที่ไม่เชื่อเรื่องการบนบานที่สุด

แต่เค้าไปบนของแลกชีวิตของเค้ากับความเจ็บปวดของแม่
 

การที่ฉันต้องไปเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาลในช่วง 3 ปีหลัง

ทำให้ฉันเห็นลำดับขั้นตอนของความเจ็บปวดของแม่

และอีกหลายคนที่จากไป 

ทุกขั้นตอนของการรักษา  

ทุกลำดับของการเพิ่มระดับความแรงของการใช้ยาระงับปวด

มันวนเวียนอย่างนั้นซ้ำๆ 

ตัวยาลำดับสุดท้ายที่แม่ได้รับเพื่อใช้ระงับปวดคือ “มอร์ฟีน”  

ใช่...มันคือยาเสพติดประเภทหนึ่ง  

แต่ฉันดีใจจังที่มีมันในโลกนี้ 

เพราะถ้าไม่มีมัน...ไม่รู้ความเจ็บปวดของแม่

จะมากสักเท่าใด  

รู้ไหมตลอดเวลา 

ทั้งที่ครอบครัวของเรา

ไม่เคยมีใครทำตัวเศร้าโศกต่อหน้าแม่

แต่แม่ก็จะพูดให้กำลังใจเราเสมอ  

แม่ไม่เคยหงุดหงิด อารมณ์เสียเหมือนคนอื่น 

ไม่เคยโวยวายเรียกร้องความสนใจ   กลับยิ้มแย้ม
 

และให้กำลังใจกับเราและเพื่อนร่วมห้องของแม่เสมอ  

นั้นทำให้พี่ๆพยาบาลเรียกแม่ของฉันว่า “หญิงเหล็ก”

ใช่ !!!

เป็นผู้หญิงตัวเล็กที่เข้มแข็งเหลือเกิน 

รู้หรือยังว่าทำไมฉันถึงดีใจที่แม่เสีย  

เพราะแม่ของฉันจะไม่ต้องเจ็บไม่ต้องทรมานอีกแล้ว  

ฉันจึงอยากบอกให้คนที่แม่ยังอยู่ข้างๆ   ให้กอด

ให้หอมแก้ม ให้กราบ แม่ 

อยากบอกว่าให้รักแม่ให้มากๆ กอดแม่ให้มากๆ 

หอมแม่ให้มากๆ  

เพราะถ้าวันใดวันหนึ่งแม่ไม่อยู่ข้างๆแล้ว

จะได้ไม่เสียใจว่ายังไม่ได้กอด ได้หอมแม่ 

แต่ถ้าได้ทำ

ฉันบอกได้เลยว่ามันเป็นความอบอุ่นที่อยู่ใจ 

 
ที่มีความสุขและความอบอุ่นทุกครั้งที่ได้คิดถึง 

จะเป็นแรงใจไปอีกนานเท่านาน ที่ไม่จางไม่หายไปจากใจ