อุ๋มขอบคุณเพื่อนๆทุกคนนะคะที่มาให้กำลังใจ และคำแนะนำต่างๆ

แล้วก็ขอโทษนะคะที่มาบอกข่าวช้าเพราะว่า network ที่สำนักงานล่มคะ

แล้วก็ต้องไปประชุมเลยไม่ได้ใช้คอมฯเลย 1 สัปดาห์เต็มๆคะ

ส่วนการตัดสินใจของอุ๋มก็คือ

อุ๋มเลือกทำงานที่เดิมคะ

หลายคนคิดว่าทำไมไม่เลือกงานใหม่ที่มั่นคงกว่า

เรื่องนี้ต้องขอบคุณพี่หัวหน้าของอุ๋มคะ

ที่ใจดีอนุญาตให้ไปสอบถามเรื่องงานที่ใหม่ได้โดยที่ไม่เสียงานเดิมไป

พอได้ไปคุยก็เริ่มลังเลคะ

ว่าจะไปดีไหมเพราะเป็นงานที่ไกลจากสายงานเดิมมาก

เรียกว่าคนละขั้วโลกเลยคะ

เลยกลับมาปรึกษาพี่หัวหน้าอีกทีพี่เค้าว่าถ้าสนใจไปทำที่ใหม่เค้าไม่ว่า

แต่เค้ายังอยากให้ทำงานที่นี่อยู่มารับเป็นงานเสริมก็ได้

แล้วก็บอกให้อุ๋มไปปรึกษาพ่ออีกทีคะ

พ่อจ๋าที่น่ารักนี่หละคะที่เป็นคนตัดสินใจให้

เพราะพ่อบอกว่า “พ่อไม่ให้ไป”

เพื่อนๆคงสงสัยใช่ไหมคะ

ทั้งที่ครั้งก่อนพ่อยังบอกว่าให้เลือกอย่างที่ลูกทำแล้วมีความสุขอยู่เลย

แต่คราวนี้พ่อบอกเด็ดขาดเลยคะว่าไม่ให้ไป

เพราะอะไรนะหรือคะ

เพราะงานคราวนี้ต้องเดินทางลงทางใต้คะ

คือต้องไปประสานงานกับหน่วยงานทางใต้ตลอด

พ่อเลยห้ามเด็ดขาดเลยคะ

แถมยังบอกว่าถ้าไม่อยากทำที่เก่าก็ไม่เป็นไร

“ไม่ต้องทำก็ได้ พ่อเลี้ยงได้”

น่ารักไหมคะพ่อของอุ๋ม

นั้นหละคะ

เลยไปบอกพี่หัวหน้าว่าพ่อจ๋าบอกมาว่าอย่างไร

พี่หัวหน้าขำใหญ่เลยคะ

เพราะว่าวันอาทิตย์ที่แล้วคุยเรื่องนี้

ขอคำปรึกษาแล้วก็ความเห็นกับพี่หัวหน้าอยู่เกือบครึ่งวัน

แถมยังบอกว่าสุดท้ายการตัดสินใจก็อยู่ที่พ่ออยู่ดี

แล้วเรื่องเพื่อนที่ทำงานที่เค้า...นั่นละคะ

พี่หัวหน้าทราบแล้ว และก็เรียนผอ.ให้แล้วนะคะ

สัญญาว่าจะไม่มีแบบนี้อีก

แต่ถ้ามีบอกได้เลย

สงสัยหละสิคะว่าพี่หัวหน้าทำไมช่างใจดีกับอุ๋มเหลือเกิน

ไม่ใช่กับอุ๋มคนเดียวหรอกคะ ใจดีกับทุกคนที่ฝ่ายเลย

เพราะเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยคะ

เลยรู้นิสัยกันดี

ว่าเราไม่ไช่คนที่โวยหรือไม่ชอบใครไปทั่ว

ออกจะอารมณ์ดี แถมความจำสั้นด้วย

ให้ทำอะไรให้โมโหแป๊ปเดียวก็ลืม

แต่คราวนี้มันอดไม่ได้จริงๆคะ ยั๊วะมากๆ!!!

เค้าเลยเข้าใจคะ ยังบอกว่าทำไม่ไม่บอกแต่แรก

ก็ตอนแรกๆยังพอทนๆได้ไงคะ

แต่พอมีครั้งที่ 2 ที่ 3 ชักทนไม่ไหวคะ

ท้ายนี้ อุ๋มขอบคุณเพื่อนๆนะคะ

ขอบคุณมากๆที่เป็นกำลังใจให้กัน

ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณมากๆคะ