หนึ่งเดือนที่ผ่านมา ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานเหลือเกินช่วงหนึ่งของชีวิตของฉัน ถ้าไม่นับถึงช่วงเวลาที่แม่เสียไป มันเป็นช่วงเวลาหลังจากที่ฉันเลือกแล้วว่าจะทำงานที่เดิม ไม่ย้ายไปที่ใหม่เพราะความที่รักงานที่ทำ

แต่...ทุกอย่างก็ไม่ใช่อย่างที่คาดไว้

ว่ามันจะดีขึ้น หรือเบาลงกว่าเดิม เพราะงานที่รุมเข้ามา ทั้งที่เป็นงานของฉันเองที่ต้องทำตามหน้าที่ และงานที่เจ้านายใหญ่ (ผอ.) นั่นเองระบุว่าให้ช่วยทำให้ท่าน เพราะคนที่รับผิดชอบอยู่ท่านคิดว่าทำไม่ได้ หรือได้...ก็ไม่ดี ท่านบอกเจ้านายโดยตรงว่าขอให้ฉันช่วยทำ เพราะฉันจบมาตรงกับงาน ฉันเข้าใจนะ!! ครั้งแรกฉันทำให้แต่เชื่อไหม แทนที่เค้าจะเรียนรู้ หรือมาสอบถามเพิ่มเติมจากฉัน เพราะว่ามันเป็นงานที่เค้าต้องรับผิดชอบ

แต่เปล่าหรอก! 

เค้ากลับทำสิ่งที่แย่กว่าเดิม ด้วยการที่อ้างว่า เข้าไม่ได้จบมาทางนี้ เค้าทำไม่ได้ แล้วสุดเป็นอย่างไร ตกลงมาใส่ฉันเหมือนเดิม เพราะดันทำได้ แถมที่ประชุมยังมาชอบอีก เลยขอให้ฉันทำข้อมูลครั้งต่อไปให้ด้วย เพราะต้องมีการติดตามความก้าวหน้าในอีก 3 สัปดาห์ (เออ!!! ทำให้ก็ให้ก็ได้) พี่ที่กลุ่มงานยังแซวกันเลยว่าฉัน...ตอบรับทั้งน้ำตา เพราะอะไรรู้ไหม ก็เจ้าสามสัปดาห์ที่ว่านั้นหนะสิ งานตามหน้าที่ของฉันก็ต้องทั้งจัดประชุม จัดอบรม เท่านั้นยังไม่พอ

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์

ฉัน...ซึ่งไม่รู้ว่านายรักหรือว่าโชคร้ายกันแน่ ท่านผอ.ที่รักยังมอบหมายให้ไปประชุมแทนอีก 2 ครั้ง แถมด้วยเอกสารขอข้อมูลอีก 1 ฉบับที่ต้องตอบแทน และงานทุกอย่างที่ว่ามันมีตัวอักษรสีแดงสดใส แต่บั่นทอนแรงใจอย่างเหลือร้ายว่า ด่วนที่สุด (เออ!!) เลยไม่รู้ว่าอะไรมันเป็นที่สุดกันแน่ เพราะทุกอย่างที่วางอยู่ตรงหน้าของฉันมัน “ด่วนที่สุด” ทั้งนั้น ทั้งต้องตอบรับเดี๋ยวนี้! หรือไม่ก็ขอคำตอบภายในหนึ่งชั่วโมง!! (เอาเข้าไป!!)

แล้วสิ่งที่ทุกคนที่กลุ่มงานไม่คิดว่าคนที่ยิ้มแย้ม...หัวเราะตลอดเวลา (“มันล้นแก้ว” พี่ที่กลุ่มงานเค้าว่าว่าฉันเป็นอย่างนั้น...สงสัยจะชม อิ อิ ) อย่างฉันทำคือ

ฉันปรอทแตก!! บอกว่าไม่ไหวแล้ว!! ไม่เอาแล้ว!! ฉันเป็นคนนะ ไม่ใช่เทวดา ที่จะเสกทุกอย่างให้ได้!!

จำได้ว่าทุกคนตกใจ พี่รองหัวหน้าบอกให้ฉันใจเย็นๆ ฉันนั่งลงสงบใจสักพัก ก็ขออนุญาตพี่รองหัวหน้าว่าฉันขอเข้าไปคุยกับผอ. ได้ไหม พี่รองหัวหน้าตอบว่าได้ แต่ให้ฉัน MSN คุยกับพี่หัวหน้าที่รักของฉันก่อน(พี่หัวหน้าป่วย ลาหยุด) พี่หัวหน้าอนุญาต แล้วบอกว่าให้คุยอย่างใจเย็น มีเหตุผลที่สุด

ฉันเลยถือเอกสารที่มีตัวแดงทั้งหลายทั้งปวงเข้าไปหาผอ. พร้อมด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มที่สุดในความคิดของฉัน (แต่เพื่อนที่กลุ่มงานบอกว่า น่ากลัวที่สุดต่างหากดู เลือดเย็น น่าขนลุก!!)

ฉันถามผอ. ว่า “เอางานไหนก่อนคะ ทำไม่ทัน และถ้าต้องการพร้อมกันจริงๆ งานของอีกกลุ่มงานที่ผอ.ให้ทำก็จะหยุดทำ เพื่อมาทำงานทั้งหมดที่ว่าด่วนนี้”

คงจะเป็นโชคดีของฉัน (หรือเปล่า??) ที่ผอ.ท่านขำๆฉัน แล้วก็แจงว่าต้องการอะไรก่อนหลัง โดยที่ขอให้ไปประชุมแทน แต่รายงานท่านว่าไม่รีบแล้วแต่ฉัน แต่ขอให้ไปเพราะต้องการข้อมูลเหล่านั้นจริงๆ ท่านเองไม่ว่างต้องไปประชุมอีกที่  (เป็นอันว่าฉันต้องทำอยู่ดีใช่ไหม แต่ก็ยังดี ยังมีเวลาให้หายใจบ้าง )

นั้นคือตอนที่ยังอยู่ที่ office

แต่พอกลับถึงบ้าน...

มันล้าไปหมด ที่ผ่านมาเกือบ 10 วัน ฉันหยุดแค่วันเดียว วันที่เหลือทำงานทุกวันไม่เว้นวันเสาร์ ตั้งแต่ 8 โมงครึ่ง ถึง สองทุ่มครึ่ง

 ล้า..

 แทบหมดแรง....

แถมยังต้องเล่นมิวสิก รถติด เดินตากฝน

กลับบ้านยังต้องเหงาไม่มีพ่อจ๋าอยู่บ้านอีกต่างหาก (พ่อจ๋าไปราชการต่างจังหวัดยังไม่กลับ) ยังดีที่ไขกุญแจเปิดประตูบ้านเข้ามายังมีน้องจูรออยู่ ด้วยสายตาที่มองก็รู้ว่าคอยฉัน 

ฉันวางของ กอดน้องจู เปิดทีวี  แล้วเดินไปอาบน้ำ ไม่รู้ว่าน้ำจากฝักบัว หรือว่าน้ำจากตากันแน่

แต่...

คงเป็นโชคดีอีกครั้งของฉัน

ที่ฉันเปิดทีวีเสียงดังพอที่จะได้ยินถึงในห้องน้ำ ฉันไม่รู้ว่ามันคือรายการ หรือโฆษณาอะไร แต่สิ่งที่จำได้คือ นั้นคือเสียงของ ดร.สุเมธ ตันติเวชกุล (คิดว่าหลายคนคงรู้จัก) ฉันจำคำพูดของท่านได้ไม่หมด แต่สติที่ยังพอมีเหลืออยู่อีกน้อยนิดของฉัน พอจับใจความได้ว่า

“ถ้าใครรู้สึกว่างานที่ทำอยู่...เป็นงานที่หนัก รับรู้ไว้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงงานหนักกว่า ถ้าใครรู้สึกว่างานที่ทำนั้น...เหนื่อย รับรู้ไว้ว่าพระบทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงงานเหนื่อยกว่าและทรงเหนื่อยเพื่อประชาชนทุกคนมามากกว่า 60 ปีแล้ว ถ้าไม่รู้ว่างานที่ทำอยู่จะทำเพื่อใครหรือเพื่ออะไร ให้คิดว่าทำเพื่อถวายพระองค์ท่าน เพื่อแบ่งเบาจากพระองค์ท่าน เพราะทุกคนคือข้า...ของแผ่นดิน คือข้า...ของพระเจ้าอยู่หัว” 

ฉันรู้ตัวเลยว่า...ร้องไห้....อีกแล้ว

แต่การร้องไห้ของฉันครั้งนี้ มันตื้อ...อยู่ในอก พร้อมกับกำลังใจ ที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน แต่สิ่งที่ฉันรู้ และตอบได้อย่างชัดเจนเลยก็คือ ฉันจะทำงานเพื่อใคร!!

Ps. ไม่ใช่ว่าพ่อจ๋าไม่ให้คำปรึกษานะ แต่เป็นโชคร้ายของฉันที่วันนั้นพ่อจ๋าไม่อยู่บ้าน