.

เพื่อนๆ ชาว Blog คงทราบข่าวการสิ้นพระชนม์ของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอเจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ แล้ว ทรงเสด็จกลับสู่ฟ้า เมื่อเช้าตรู่วันพุธที่ 2 มกราคม 2551 เวลา 2.54 น. คืนนั้นน้องจูป่วย อุ๋มอยู่เฝ้าน้องจูทั้งคืนไม่ได้นอน แต่มารู้ข่าวของพระองค์ท่านตอนตี 5  ตอนแรกที่เปิดทีวีไม่ใช่ข่าวสมเด็จพระเจ้าพี่นางฯ เป็นข่าวทั่วไป แต่แปลกใจปนๆ กับกังวลใจ ว่า “ใคร”  (เพื่อนๆคงรู้ว่ามีไม่กี่คนในประเทศนี้ที่ทำให้ผู้ประกาศข่าวโทรทัศน์ รวมทั้งฉาก เป็นสีดำได้) เป็นอะไร กังวลมากๆ อุ๋มกดเปลี่ยนช่อง จำไม่ได้ว่ากดกี่ช่อง แต่ในที่สุดก็พบว่าเป็นข่าวของสมเด็จพระพี่นาง พระผู้เป็นแสงของประชาชนคนไทย จำได้ว่าพอรู้ว่าเป็นพระองค์อุ๋มยกมือไว้สาธุขอให้พระองค์ทรงเสด็จสู่สวรรค์ ที่ซึ่งสมเด็จพระชนกและสมเด็จย่าทรงสถิตอยู่ พ่อบอกว่า สงสารในหลวง จริงอย่างที่พ่อบอก “สงสารในหลวง” ท่านเพิ่งหายประชวร สมเด็จพระเจ้าพี่นางฯ สิ้นพระชนม์ สงสารท่าน อุ๋มก็เช่นกัน

.

พอ 8 โมงเช้า อุ๋มพาน้องจูมาถึงโรงพยาบาล บรรยากาศของโรงพยาบาล ไม่ว่าของคนหรือของสัตว์ก็ดูหม่นหมองอยู่แล้ว  ยิ่งดูเศร้ายิ่งขึ้น เกือบทุกคนใส่เสื้อผ้าที่ทำให้รู้ว่า “เรามีความรู้สึกเดียวกัน” คือ เศร้า เพราะการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าพี่นางฯ และทุกข์ เพราะอีกพระองค์ที่เป็น “ดวงใจ” ของเรา “ทรงเป็นทุกข์” ยิ่งดูข่าวตอนเย็น จากเนื้อข่าวที่บอกว่า ในหลวงทรงอยู่เฝ้าเป็นกำลังพระทัยให้สมเด็จพระเจ้าพี่นางจนท้ายสุดของพระชนม์ ยิ่งรู้สึกทุกข์ ทุกข์ เพราะทุกข์ของพระองค์ ไม่อยากให้พระองค์ทรงเป็นทุกข์ แต่จะทำอย่างไรได้ ประชาชนคนหนึ่งของแผ่นดินนี้ พสกนิกรของพระองค์

.

ขอน้อมส่งเสด็จสมเด็จพระเจ้าพี่นางฯ พระผู้เป็นแสงแห่งแผ่นดิน  

.

ขอน้อมส่งเสด็จ...แสง..คืนสู่ฟ้า 

.

.