นานแล้วที่ไม่ได้เขียนอะไรในบล็อกของตัวเอง 

นานๆ เข้ามาเยี่ยมบ้านโอเค…แล้วก็ฝากข้อความในเรื่องราวที่อ่านของเพื่อนพ้องน้องพี่บ้าง  ...

       วันนี้มีแรงกระทบมากพอที่จะทำให้อยากเขียนอะไรในนี้บ้าง 

พึ่งสูญเสียผู้ใหญ่ที่เคารพรักท่านหนึ่งเมื่อเช้าตรู่วานนี้ ศุกร์ที่ 8  กุมภาพันธ์  2551

ท่านจากไป...เร็วเกินไป...สำหรับความรู้สึกของทุกคนที่รักและอาลัยท่าน

ข้าราชการในตำแหน่งผู้บริหารวัยใกล้เกษียณ  อีก  8  เดือนเอง... 

วันที่  30  กันยายน  2551  คือกำหนดการเกษียณอายุราชการของท่าน 

เรา...ผู้เขียนและเพื่อนๆ คนรู้จักคุ้นเคย ตั้งใจรอคอยจะได้ไปร่วมงาน

“แสดงมุฑิตาจิต  ”

ภาพที่ยังเหลือในความทรงจำ  ทุกครั้งที่ได้พบปะ  พูดคุย  กล่าวคำอำลาก่อนจาก  ทุกภาพ  ทุกคำ  แจ่มชัดเหมือนพึ่งเกิดไม่กี่วัน...“  เดินทางปลอดภัย  ขับรถกันดีๆ ล่ะ  ใครเค้ารีบก็ให้เค้าไปก่อนหน่อยล่ะ...ไหว้พระๆ  แล้วว่างๆ มาเยี่ยมหากันได้ตลอดเวลา...”

บ่ายวานนี้  เรา...ไปหาท่านแต่  เรา...ไม่ได้พบเพื่อพูดคุยกับท่าน 

มีเพียงรูปถ่ายในเครื่องแบบปกติขาว  ตั้งอยู่หน้าหีบใหญ่...ใบนั้น

ในนั้นคือร่างของคนที่พวกเราไปหา   T_T 

เรา...ไม่ได้พูดคุย ไม่ได้ยินเสียงท่านแล้ว  แต่พวกเราช่วยกันจัดดอกไม้...ให้ท่าน

ทำสิ่งที่เราทำให้ได้  ในวันที่ท่านไม่อยู่แล้ว

“หมดสติ เส้นเลือดในสมองแตก เสียเลือดมาก  ผ่าตัดสมอง ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย”

การสูญเสีย...ไม่ว่าเกิดกับใคร  ไม่มีใครอยากให้เกิด

แต่...ใดๆ  ในโลกล้วนอนิจจัง !!! 

บ่ายวันแดดอ่อนแรง  ผู้คนนับได้มากกว่าพันต่างมาชุมนุม  ณ  ที่นี้  มาเพื่อส่ง...

คนที่จากไปไม่ทันลา...

ผ่านไปแล้วงานพระราชทานเพลิงศพ ที่มีขึ้นในวันจันทร์ที่ 11 กุมภาพันธ์  2551

"สู่สุขติเถิดดวงวิญญาณ  ไม่มีอะไรต้องห่วงกังวลแล้ว  ท่านทำทุกอย่างดีแล้ว"

*** ขอบคูณภาพจากอินเทอร์เน็ต