วันพฤหัสบดี ที่ 28 กุมภาพันธ์ 2551
โลก ฝัน ฉันและเธอ
Posted by
b613
,
ผู้อ่าน : 101
, 13:45:44 น.
| หมวดหมู่ :
บทกวีฝึกหัด
พิมพ์หน้านี้
|
 ...คนช่างฝัน... . สร้างโลกฝัน ปลอบประโลม คนพร่องฝัน แม้โลกผัน คืนเปลี่ยนผ่าน สู่วันไหน ฝันยังล่อง ละอองลอย ฟูฝอยไกล ทอเยื่อใย สายสัมพันธ์ ฉันกับเธอ . โลกของฉัน มีฝันดี ทั้งที่ตื่น รักพันหมื่น พร้อมหยิบยื่น คืนเสมอ ชดเชยสุข ซึ่งแล้งไร้ หาไม่เจอ ทิ้งความหลัง ฝังความเพ้อ ชั่วเวลา . โลกของเธอ สร้างฝันดี ทั้งที่หลับ หมายกำกับ ฝันที่พัง...ครั้งเดียงสา ซ่อมที่แตก แทรกที่ร้าว เนาที่ล้า แผลฝังลึก ผนึกเยียวย....
|
วันพุธ ที่ 27 กุมภาพันธ์ 2551
หากฉันหลุดกรอบรักอันหนักนิ่ง ฉันคงทิ้งพันธะ โดยท้าทาย
Posted by
b613
,
ผู้อ่าน : 213
, 09:38:43 น.
| หมวดหมู่ :
บทกวีฝึกหัด
พิมพ์หน้านี้
|
 หากฉันล่วงหลุดกรอบกาลเวลา จะกลับมาแก้ไขวันเก่าเก่าหากฉันหลุดจากกรอบแห่งรูปเงาฉันจะเอาเงาออกจากปลายตีนหากฉันหลุดจากกรอบแห่งอ่อนไหวฉันจะไม่อ่อนแอ แพ้ทุกสิ่งหากฉันหลุดกรอบรัก อันหนักนิ่งฉันคงทิ้งพันธะ โดยท้าทายแท้จริงแล้ว ฉันขีดกรอบจนรอบร่างทั้งโครงสร้าง กติกา จุดมุ่งหมาย ขอบที่ก่อล้วนสูงรั้น อันตรายยากจะถ่ายย้ายขน ให้พ้นตัว .....เก็บกลอนในวัยเด็กมาอ่านอีกที แล้วพบว่า เฮ้ย ตูผิดฉันทลักษณ์บ่อยนะเนี่ย เอิ....
|
วันเสาร์ ที่ 23 กุมภาพันธ์ 2551
ฉันรู้ว่าเหนือกะลามีฟ้ากว้าง
Posted by
b613
,
ผู้อ่าน : 100
, 15:34:11 น.
| หมวดหมู่ :
บทกวีฝึกหัด
พิมพ์หน้านี้
|
ฉันรู้ว่าเหนือกะลามีฟ้ากว้าง แต่ต้องแลกอะไรบ้าง ฉันไม่รู้ หากต้องถีบตัวออกไปมองดู คงต้องมองผ่านลู่ รูกะลา ฉันลองแอบแนบตามองฟ้ากว้าง ฉันเห็นความอ้างว้าง หว่างหน้าผา ฉันเห็นความเหน็บหนาวผ่านราวตา ฉันสัมผัสความอ่อนล้าแห่งการทวน ฉันมองผ่านข้างในสู่ข้างนอก ตากลิ้งกลอก มองข้างในแล้วไห้หวน เท้ายังถูกตึงกระชับกับโซ่ตรวน ปากยังครวญร้องเรียกเพรียกเสรี ใจหนึ่งอยากถีบกะลาให้อ้าออก ใจหนึ่งบอก กูไม่สู้ กูไม....
|
วันศุกร์ ที่ 22 กุมภาพันธ์ 2551
พลังใจ จาก กวี
Posted by
b613
,
ผู้อ่าน : 93
, 13:04:08 น.
| หมวดหมู่ :
บทกวีฝึกหัด
พิมพ์หน้านี้
|
พลังใจ จาก กวี .กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
ฉันกับเพื่อนรัก โทรศัพท์คุยกันกระหนุงกระหนิงเรื่องชีวิตคู่ (แบบปั๊บปี้เลิฟ) .เพื่อนเล่าวิธีที่คนรักของเธอใส่ถุงเท้าปลายขาดไปทำงานอย่างไรให้ไม่ต้องเสียเงินซื้อถุงเท้าใหม่ ...จะเดินยังไงให้มีคนรู้เห็นน้อยที่สุด ว่าเราใส่ถุงเท้าติดแอร์ และบางครั้งก็ต้องทนใส่รองเท้าหนังที่พื้นรองเท้าสึกจนบางจ๋อย และรับบริจาครองเท้าเก่า ๆ จากเพื่อนร่วมงานที่มีมากพอ มาใช้ ....ส่วนค....
|
วันที่ความคิดแปรผกผันกับความเข้าใจ
Posted by
b613
,
ผู้อ่าน : 125
, 03:05:56 น.
| หมวดหมู่ :
บทกวีฝึกหัด
พิมพ์หน้านี้
|
 ยิ่งโต ยิ่งรู้สึกโง่ลง โง่ลง อิอิ โชคดีที่ยังรู้สึกว่าวุฒิภาวะทางอารมณ์เติบโตขึ้น (นิดหน่อย) ..ได้กลับไปอ่านกลอนที่เคยเขียนหลังเรียนจบได้ไม่นาน เพราะเข้าไปทำงานในบริษัทประกันชีวิตที่ไม่ตรงสายวิชาของตัวเอง ก็รู้สึกเหนื่อย ไม่รู้ว่าทำไปเพื่ออะไร และกำลังจะก้าวไปสู่จุดไหน ยิ่งทำงานตามระบบยิ่งคิดน้อยลง ๆ ซึ่งที่จริงคนที่ทำงาน แล้วคิดมาก ๆ จะเป็นคนที่เติบโตได้เร็วนะ แต่ฉันไม่ว่ะ -_- บังเอิญยิ่งโต ยิ่งคิด....
|