ยิ่งโต ยิ่งรู้สึกโง่ลง โง่ลง อิอิ โชคดีที่ยังรู้สึกว่าวุฒิภาวะทางอารมณ์เติบโตขึ้น (นิดหน่อย) ..ได้กลับไปอ่านกลอนที่เคยเขียนหลังเรียนจบได้ไม่นาน เพราะเข้าไปทำงานในบริษัทประกันชีวิตที่ไม่ตรงสายวิชาของตัวเอง ก็รู้สึกเหนื่อย ไม่รู้ว่าทำไปเพื่ออะไร และกำลังจะก้าวไปสู่จุดไหน ยิ่งทำงานตามระบบยิ่งคิดน้อยลง ๆ ซึ่งที่จริงคนที่ทำงาน แล้วคิดมาก ๆ จะเป็นคนที่เติบโตได้เร็วนะ แต่ฉันไม่ว่ะ -_-‘ บังเอิญยิ่งโต ยิ่งคิดน้อยลง  ปัจจุบันเข้าสู่อาชีพที่ตรงสายวิชาแล้ว .....แต่ทำไมวะ ...ยังคิดน้อยลงเหมือนเดิมเลย !

คิดถึงฝีมือสมัยเรียน

เคยขีดเคยเขียนอย่างเก่งกล้า

เคยมุ่งเคยมั่นเคยฝันมา

อุดมการณ์แกร่งกล้า ข้าเคยมี..

.

คิดถึงฝีมือสมัยเรียน

ขุนเขาเราเพียรไปทุกที่

สอดส่องปัญหาประดามี

รับหน้าที่ออกหน้า “ปัญญาชน”

.

คิดถึงฝีมือสมัยเรียน

ภาพเขียนป่าเขา เทาถนน

คราใดนั่งมอง ตรองกมล

หวลโหยเสียจนแทบขาดใจ

.

คิดถึงฝีมือสมัยเรียน

ภาพถ่ายกรายเยียนสื่อความหมาย

ภาพเก่า เล่าย้ำ ยังจำได้

ที่นั่น ที่นี่คล้าย เพิ่งผลัดวัน

.

คิดถึงฝีมือเมื่อวานซืน

รอยเวลา ลบกลืนวันคืนผัน

นักศึกษาหมดอายุบรรจุภัณฑ์

ถึงเวลาระบบงานเข้าครอบครอง

.

บ้างยังนึกถึงฝีมือสมัยเรียน

สังคมเปลี่ยน เมืองเปลี่ยน เวียนสมอง

เมืองใหม่วายวุ่น เครียดครุ่นดอง

เมืองกรุงไม่เคยปอง ก็ต้องทน

.

คิดถึงฝีมือสมัยเรียน

ภาพเก่าวนเวียน ใจสับสน

ภาพใหม่ ไร้ทาง อับปางวน

คล้ายเข้าตาจน แล้วเดี๋ยวนี้..!! 

...แต่คงไม่ถึงกับต้อง เข้าใจ เพื่อ "ยอมรับ" แต่ไม่ยอมต่อสู้หรอกนะ