พลังใจ จาก กวี

 .

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว …

ฉันกับเพื่อนรัก โทรศัพท์คุยกันกระหนุงกระหนิงเรื่องชีวิตคู่ (แบบปั๊บปี้เลิฟ)

 .

เพื่อนเล่าวิธีที่คนรักของเธอใส่ถุงเท้าปลายขาดไปทำงานอย่างไรให้ไม่ต้องเสียเงินซื้อถุงเท้าใหม่ ...จะเดินยังไงให้มีคนรู้เห็นน้อยที่สุด ว่าเราใส่ถุงเท้าติดแอร์  และบางครั้งก็ต้องทนใส่รองเท้าหนังที่พื้นรองเท้าสึกจนบางจ๋อย และรับบริจาครองเท้าเก่า ๆ จากเพื่อนร่วมงานที่มีมากพอ มาใช้

 .

...ส่วนคนรักของฉันและฉัน บางวันเราแทบไม่มีเงินจะซื้อข้าวเย็นกิน โดยเฉพาะก่อนถึงวันสิ้นเดือน เราเคยรอจนถึงเวลา 24 นาฬิกาของเวลากลางคืน เพื่อเดินไปกด ATM เอาเงินเดือนที่เพิ่งออกมาซื้อของกินใน 7/11  ^-^

             .  

เป็นที่มา ที่ฉันแอบเขียนกลอนกุ๊กกิ๊กสอดเป็นของขวัญให้คู่ของเพื่อนและ ฉัน ...ต่อสู้ชีวิตต่อไปอย่างไม่ขาดกำลังใจเกินไป  

 .

 .

“มี”

ที่รัก ...

แม้เราไร้เงินทองกองตรงหน้า

แม้นยากไร้เงินตรามาจับจ่าย

แม้อัตคัดขัดสนจนปัจจัย

ต้องดิ้นรน ทุรนทุรายให้ได้งาน

 .

แม้การเห็นอีกคนเหนื่อย คืองานยาก

แม้นเธอเห็นฉันลำบาก ใช่เรื่องง่าย

และสองเราก็อยากอยู่อย่างสบาย

แต่สังคมกลับคลับคล้ายจะทิ้งเรา

      .                                                                             

แม้ต้องเดินผ่านสินค้าราคามาก

แม้นต้องทนอดอยากท้องว่างเปล่า

เราก็กินเพื่ออยู่ต่อ พอทำเนา

ถึงรักเราขาดของหวาน ใช่พาลตาย

 .

แม้วันนี้ของเธอฉัน ยังงันเงียบ

และบางก้าวที่เราเหยียบจะเกือบสาย

แม้นสองเรา..เข้าใจกัน..จนวันตาย

กาลเวลา จะคลี่คลาย ให้เรา “มี” 

 .

 .

 .

 ..

วันดีคืนดี ฉันรวบรวมผลงานที่พอมีอยู่บ้าง ส่งไปที่คอลัมน์บทกวี หนังสือพิมพ์สยามรัฐ รายสัปดาห์ เผื่อจะได้ค่าขนมมากินเล่นสักบทละ 500 บาท เหมือนที่เคยได้มาครั้งหนึ่งจากมติชนรายสัปดาห์

                 นานจนลืม ...ใครคนหนึ่งส่งน้ำเสียงเปี่ยมกำลังใจกลับมาทางสายโทรศัพท์ “สวัสดีครับ คุณ.....ใช่ไหมครับ ผมได้อ่านบทกวีของคุณแล้วนะครับ ......(เงียบไปพักหนึ่ง) แต่ไม่สามารถนำมาลงในหนังสือได้  เพราะในหลาย ๆ วรรคยังมีสัมผัสนอกสัมผัสในที่ไม่ถูกต้องนะครับ อย่างเช่น .. . .. . .. . .. . . . . แต่ผมอยากให้คุณเขียนต่อไป แล้วส่งเข้ามาอีกนะครับ”   “ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” “สวัสดีครับ” “ค่ะ สวัสดีค่ะ” 

 ..

                ฉันตอบแต่เพียง ค่ะ กับ สวัสดีค่ะ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบของสาวออฟฟิศธรรมดา ขณะที่น้ำเสียงของชายหนุ่มคนนั้นดูมีกังวลกับการโทรมาปฏิเสธงานฉันพอสมควร 

(ฉันว่าเสียงของเขาละม้ายน้ำเสียงสไตล์นักเขียนยุคช่อปาริชาต ช่อการะเกดเบ่งบาน จากที่เคยได้ยินน้ำเสียงเหล่านักเขียนมาตามงานเสวนาวรรณกรรม (น้ำเสียงแบบนักเขียนเป็นอย่างไร ฉันบรรยายไม่ถูกเหมือนกัน ต้องลองไปงานหนังสือ หรืองานเสวนาทางด้านวรรณกรรมดูเอง อิอิ) 

 ..

...และสัมผัสจากน้ำเสียงและคำพูดได้ว่า เขาอยากให้กำลังใจฉัน ต่อสู้กับชีวิตในสังคมทุนนิยมต่อไปอย่างเข้มแข็ง  ขณะที่การอธิบายเหตุผลของการปฏิเสธงาน บ่งบอกว่า ...สังคมหรืออย่างน้อยก็สยามรัฐ สัปดาห์วิจารย์เอง ไม่ได้คลับคล้ายจะทิ้งเรา เหมือนที่ฉันแอบต่อว่าเอาไว้ในกลอน

..

..

...แต่เราต่างหากที่จะต้องต่อสู้ เพื่อสร้าง “ที่ยืน” ของเรา ที่เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่นเกี่ยวเนื่องกันไปอย่างไม่ขาดสาย  ...เช่นที่ฉันได้รับมาจากนักเขียนท่านนั้น

.

.

 .

.

.

...ทุกวันนี้ก็ยังรู้สึกขอบคุณโทรศัพท์สายนั้น...ที่สร้างกำลังใจยิ่งใหญ่ให้ฉันได้ จากบทกวีเล็ก ๆ เพียงบทเดียว...

เพลงทะเลสีดำ : ศิลปิน ลุลา Lula  + พาราด็อกซ์

ขอบคุณเพลงจากโลกอินเตอร์เน็ต

 ..