ฉันว่ารักเป็นดั่งลม

ที่พริ้วพรมจูบสองแก้ม

บางครา รักดั่งจันทร์แรม

เพียงเสี้ยวแย้มแล้วจากจร

ดวงใจรักดั่งเสียงเพลง

ร้องบรรเลงคนละท่อน

แล้วความรักมักคล้ายกลอน

ทุกบทตอนต้องคล้องจอง

สำเนียงรักสร้างคำหวาน

เร้าผสานในทำนอง

และเพลงรักจักร่ำร้อง

ก้องก้องกู่อยู่ข้างใน

นิยามรักในทุกโลก

คงเลี่ยงโศกไปมิได้

แต่รักล้ำกำซาบใจ

เลี่ยงอย่างไรไม่พ้นเลย

รักของฉันคือทุ่งกว้าง

ดั่งหนทางที่คุ้นเคย

แม้นร้างไร้ไม่ลงเอย

ยังพึงเชยสองข้างทาง

รักแท้คือธรรมชาติ

บรรจงวาดอยู่รอบข้าง

รสสัมผัสอาจเบาบาง

แต่มิจางตลอดไป

เราจะข้ามเวลามาพบกัน

ก้อย รัชวิน Feat. ปอย Portrait

ทุกครั้งที่ชั้นร้องไห้จวบจมทะเลน้ำตา
เหว่ว้าและเคว้งคว้างกลางผู้คนเจ็บจนไม่อยากหายใจ
ถูกรักทำร้ายจนเปราะบางขอบฟ้าความหวังซีดจางเหลือเกิน
แต่บอกกับใจไม่หยุดฝันอธิษฐานในกาลนิรันดร์
อย่าหยุดสักทางสักวันคงได้พบเธอ

*อีกครึ่งหนึ่งของดวงวิญญาณฉันรออยู่
คนเคยรู้ใจคนเคยรู้จัก (จำฉันได้ไหม) เธอไปอยู่ไหน
(รักเคยพลัดพรากกัน) เราคงพลัดพรากกัน

**หากเธอกับฉันสวนทางกันในความฝัน
อยากให้สายตาเราได้จ้องกัน(และ)โปรด
ให้เธอบอกฉันว่าฉันข้ามเวลาเพื่อมาพบเธอ

ฉันใช้ชีวิตมืดมนดั่งคนที่มีแผลใจ
แผ่นดินและผืนฟ้ากว้างไกลแต่กลับไม่เหลือทางให้เดิน
ทอดทิ้งรักแท้ที่ข้างทางปล่อยทิ้งความหวังที่พังยับเยิน
อยากบอกกับใจให้หยุดฝันอธิษฐานในกาลนิรันดร์
เจ็บกับศรัทธากี่วันก้อไม่พบเจอ