ถึงคุณ....ที่ฉันแสนคิดถึง....

ขณะที่คุณได่อ่านข้อความนี้..............

ฉันคงไม่ได้อยู่ที่บ้านนี้    ชั่วขณะ...

เปล่าฉันไม่ได้พ่ายแพ้...ต่อปัญหา...หรือความทุกข์ใดๆ...
มีดเล่มนั้น..มันไม่ได้ทิ่ม..แทงฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างคุณเข้าใจ...
เพราะทุกอย่างที่คุณมอบให้
คือความทรงจำ...อันสวยงาม...
ซึ่งสิงนั้นทำให้ฉันยืนหยัดอยู่อย่างงดงาม.....

  แต่เพราะอะไรนะหรือ?
ที่ต้องมาเอ่ยลา...กันในวันนี้...   

อาจเพราะ........หัวใจมันเหนื่อยล้า...จนต้อง....หามุมสงบเพื่อพักหัวใจ.....

คุณจะมองฉันเป็นแบบไหน...  ?

       คนอ่อนไหว? ...ก็ไม่ผิด
คนอ่อนแอ? ..อาจใช่ในบางเวลา
ฉันอาจจะอ่อนล้า..แต่ไม่ได้ยอมพ่ายแพ้...

ฉันยังดูแลตัวเองได้ดี...
พอๆกับรักษาความรู้สึกที่ดีที่มีต่อคุณ..

ในวันที่ฉัน
จากไปชั่วคราวอย่างนี้...
ฉันทิ้งคุณไว้...ในที่ของคุณ..
ในเวลาของคุณ..
ในโอกาสชีวิตของคุณ... 

ฉันทิ้งความรัก
ความปรารถนาดีและความคิดถึงทั้งมวล...
ไว้ที่บ้านหลังนี้...
ด้วยกลัวว่า
หากนำไปด้วย..
ฉันจะทำหล่นหายไปกับห้วงเวลา..
และตัวแปรแห่ง..ความอ่อนไหว... 

  ไม่มีใครหรืออะไร...มาทำให้ต้องเป็นเช่นนี้....
เหตุผลของคนเรานั้นย่อมแตกต่าง...

    ฉันเป็นรักอิสระ..พอๆกับเคารพในกฎของชีวิต..
ในเรื่องผิดๆมันมีสิ่งที่ถูกแฝงอยู่
ในเรื่องของความถูกต้อง..อาจตั้งอยู่บนความผิดพลาด......

ในวัยเยาว์
ฉันวิ่งตามพระจันทร์..ยิ่งตามยิ่งเหนื่อยไม่เคยทัน
ในวันนี้
ฉันวิ่งตามฝัน...ยิ่งตามยิ่งเหนื่อยไม่เคยถึงฝัน..
แต่..ฉันก็มีความสุขกับมัน..
เพราะความผูกพัน..ตลอดระยะทาง..

 การที่ฉันเงียบหาย
ไม่ได้แปลว่าฉันไม่คิดถึงคุณนะ..
ฉันยังเฝ้าดูและคิดถึงคุณไม่เปลี่ยนแปลง...

ยามใดเมื่อสายลม...พัดมา...
ยื่นมือออกมา...ความคิดถึงของฉัน...ยังฝากถึงคุณ...

ในนามของ...ดาวฝันอันอ่อนไหว..
ยังคงกระพริบแสง  ทักทายคุณเช่นเดิม...

........................................................................................................................................................

ประกาศ

  ระหว่างที่ท่านอ่าน..ข้อความต่างๆเหล่านี้
เจ้าของบ้าน...
ไม่ได้อยู่ที่บ้านแล้ว..
เนื่องด้วยว่า..

ขอเวลาไปพักซักพักเพื่อปราบปรุงใจ......

ปราบ..
ปราบความวุ่นวายในชีวิต
ปราบความไม่สบายกายด้วยโรคภัย
ปราบความไม่สบายใจจากปัญหาสารพัน......งาน.....ชีวิต....ความคิด....หัวใจ
ปราบบางสิ่งที่มาวิ่งวุ่น..
ปราบความคิดถึง
ปราบความรัก
ปราบความขัดแย้ง...ในหลายๆตัวแปร..
ปราบจิตปราบใจไม่ให้กระเจิง(แบล็คกราวด์เก่า)
ให้เข้าที่เข้าทางอย่าเพิ่งซุกซน

  เพื่ออะไรน่ะหรือ ?
ก็เพื่อ.......
 

ปรุง

ปรุงรสชาติชีวิตให้เข้าที่
ปรุงความคิด..ให้คงเส้นวา
ปรุงหัวใจ..ให้สบาย....

พอปราบปรุงได้ที่...
ก็จะปรับปรุง...
หัวใจ..
ปรับปรุงความคิด
บ้านและบล็อกใหม่ให้สดใสกว่าเดิม

แล้วจะลับมาใหม่...พร้อมความสดใสกว่าเดิม.........

ฝากความรักให้ช่วยดูแลด้วยค่ะ