วันนี้อากาศครึ้ม ๆ ถ้าไม่เหลือบมองนาฬิกาคงคิดว่าเพิ่ง7โมงเช้า เป็นวันแห่งความเกียจคร้าน ฉันนอนขดตัวในผ้าห่มผืนบาง ฟังเพลง อ่านพันธุ์หมาบ้ามา1อาทิตย์ เพิ่งถึงตอนอ๊อตโต้ออกจากคุก สำหรับชีวิตการเป็นนักศึกษา หยุดยาว4วันแบบนี้ราวกับได้ขึ้นไปเหยียบเมฆ มันล่องลอย และอ้อยสร้อย ทำอะไรเชื่องช้า เหมือนเด็กได้ขนมอร่อย ค่อย ๆ แทะเล็มทีละนิด ด้วยกลัวจะหมดเร็ว แล้วเวลาของความสุขก็จะหายไป..

          เมื่อวานฉันไปทำบุญที่วัด เพื่อนชวนเพราะเป็นวันเข้าพรรษา มาคิดดูแล้วก็แปลกดี ฉันเป็นชาวพุทธ แต่ไม่ค่อยรู้จักวันสำคัญของทางศาสนาเท่าที่ควร ฉันไม่รู้ความหมายของวันอาสาฯ มาฆะฯ วิสาขฯ มันแปลกที่เรียนกันมาตั้งแต่ประถม แต่ไม่ได้ซึมซับเลย น่าเศร้าใจตัวเอง

          เพื่อนคนหนึ่งคนเป็นชาวจีนแผ่นดินใหญ่ มาเรียนที่เมืองไทยได้7เดือนแต่พูดเป็นต่อยหอย เขาพูดเก่งมาก ฉันชมว่าเขาเก่ง เขาบอกว่า ถ้าใจเรารักอะไร เราจะทำสิ่งนั้นได้ดีที่สุด เขารักและชอบเมืองไทย พยายามศึกษา และอยากจะมาอยู่ที่นี่ให้ได้ แล้วก็ทำได้จริง ๆ ตอนมาเชียงใหม่ครั้งแรก เขามีเพื่อนคนไทยไม่มากนัก ผู้หญิงคนนั้นขอยืมเงินจำนวนมากด้วยเหตุผลที่น่าเห็นใจแล้วบอกจะคืนให้โดยเร็ว เวลาผ่านไปจาก1เป็น2เดือนเรื่อย ๆ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่คืนให้แม้แต่บาทเดียว ฉันฟังเขาพูดแล้วก็โกรธแทน ฉันตำหนิเขาที่ไว้ใจคนมากเกินไป เขาทำหน้าเศร้าแล้วกล่าว ผมคิดว่าคนไทยใจดีเหมือนกันทุกคน

          ออกจากวัด เราไปเที่ยวกันบ้างตามประสา ก่อนจะแยกย้ายกันกลับ เพื่อนบ่นคิดถึงบ้านเกิด และครอบครัวของเขา อยากกลับบ้านในช่วงที่มีโอลิมปิค อยู่ไกลแบบนี้ทำให้เขาเห็นความสำคัญของแผ่นดินพ่อแม่ เขาพูดอยู่เสมอว่าเขาภูมิใจที่ได้เป็นคนจีน และรักประเทศของเขามาก  ฉันปลอบใจเขา และหวนกลับมาคิด ฉันเป็นคนไทย อยู่กับพ่อแม่ ฉันรักประเทศและครอบครัวแค่ไหนกัน? 

เพลงและภาพประกอบจากอินเทอร์เนต