หลังจากต้องตื่นตั้งแต่ ตี 5 เพื่อที่จำทันไปขึ้นเครื่อง ที่แถวบ้านเราเรียกว่า

เรือเหาะ....

จากนั้นก็นั่งไอ้เจ้าเรือเหาะที่ว่านี้ ไปที่ ๆแห่งหนึ่งที่เรามีความทรงจำดี ๆ

เป็นพิเศษ...

จากนั้นใช้เวลาไม่นาน แค่ 45 นาทีก็ถึงแล้ว ( ยังไม่ทันได้หลับเลย ง้วง ง่วง )

การเดินทางเป็นไปอย่างเรียบร้อย

พอเราออกไปที่ เค้าเรียกว่าอะไรนะ ที่บ้านเราเรียกว่า ที่รอรับเพื่อ นๆ น่ะ

วันนี้ก็มีรถตู้ทีมงานมารอรับ ....

จากนั้นก็พาเราไปที่ ๆ แห่งนึ่ง ที่เราต้องไปปฏิบัติภาระกิจกัน

( ช่วงที่นั่งรถตู้ไป เราก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย มองดูผู้คนรอบ ๆ ตัวเรา เอ๊ะ เรามาทำอะไรกันที่นี่ ทั้ง ๆ ที่ 2-3 วันต่อจากนี้ไป ทุก ๆ คนก็มีแผนไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าจะออกไปเที่ยวกับครอบครัวกัน แล้วทำไม เรามาทำอะไรกันที่นี่นะ )

พลันก็มีเสียง สวรรค์ หรือนรกนะ .............ง

พีี่ ๆ ครับถึงแล้วครับ เด๊๋ยวเดราเข้าไปเ๙๊คอินกันก่อน  10.00 โมงเจอกันข้างล่างนะครับ  ( ไอ้นี่ไม่น่าปลุกกูเลย กำลังเคลิ้ม  ๆ  นึกด่าน้องมันในใจ )

10.00 ทุก ๆ คนกลับมาขึ้นรถ  เพื่อที่จะไปทำงานกันต่อ นั่งรถอีกกว่าครึ่งชั่วโมง เอ๊ะทำไมมันยังไม่ถึงซักทีนะ ( พอรู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีมีคนข้าง ๆ มาสกิด พี่ครับ ๆ ไอ้ เ..ี่ยว ยังไม่มาเลยครับ  จะให้ครัยไปตามมันมั้ยครับพี่ )

(..... อืม กูว่าแล้ว )

11.00 เดราเริ่มทำงานกัน โดยที่ยังไม่รู้ว่าอีก 12 นาที กับ 36 วินาที ต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับเรา

........................พรุ่งนี้จะเข้ามาเล่าต่อครับว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเค้าต่อจากนั้น .............................